Kormoran czarny
(Phalacrocorax carbo)

Piękny ptak wielkości gęsi, prawie cały czarny. W szacie godowej ma zielonkawy z metalicznym połyskiem grzbiet. Na głowie i szyi ma pojedyncze, drobne, białe piórka. Boki głowy i podbródek są białe. Pióra z tyłu głowy tworzą niewielki czub. Na nogach znajdują się płetwy. Ma haczykowato zakończony dziób, który ułatwia polowanie na ryby. Jeszcze 20 lat temu kormorany były rzadkie, wskutek tępienia przez rybaków. Dzisiaj populacja Europejska jest bardzo duża i zaczyna się mówić o kormoranach jak o szkodnikach.

Europa, Azja, Afryka, wschodnia część Ameryki Północnej. W Polsce głównie na Północy kraju, na wybrzeżu i Mazurach.

Ryby, głównie o wielkości 10-20 cm. Dzienne zapotrzebowanie na pokarm to 200-500 g.

Gniazda budowane z gałęzi, wyściełane miękkim materiałem roślinnym, zakładają na drzewach lub stromych skałach, w koloniach często razem z czaplami siwymi. Gniazda są wykorzystywane ponownie. Samica jaja składa od kwietnia do czerwca. W lęgu (jednym w roku) wyprowadza 3-4 jaja w kolorze jasnoniebieskim z kredowym nalotem. Jaja wysiaduje samiec i samica przez 23-30 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po 50 dniach, latają po 60 dniach. Pod opieką rodziców pozostają następne 12-13 tygodni.

Wydaje odgłosy wyłącznie w koloniach lęgowych. Pływa głęboko zanurzony w wodzie. Na powierzchni wody widać tylko szczyt grzbietu, szyję i głowę. W losie uderzenia skrzydeł są szybkie i energiczne. Nurkuje głęboko i długo na głębokość 20-30 metrów. Przed nurkowaniem zanurzają głowę pod wodę w poszukiwaniu zdobyczy. Skrzydła suszy na słońcu. Na zimę kormorany odlatują.

Pióra kormoranów nie są wodoodporne. Po nurkowaniu kormorany nasiąknięte wodą pióra muszą suszyć. Siadają wtedy na nadbrzeżnych drzewach, rozpościerają skrzydła i suszą je na słońcu. Potrafią tak siedzieć godzinami.

© Media Nauka, 2011-11-11
ART00460/1529