Indukcja elektromagnetyczna — magnes i zwojnica

Gdy zmienia się strumień magnetyczny \( \Phi \) przez zwojnicę, powstaje w niej siła elektromotoryczna \( \varepsilon = -\dfrac{\Delta\Phi}{\Delta t} \), a w zamkniętym obwodzie płynie prąd \( I = \dfrac{\varepsilon}{R} \). Znak minus wyraża regułę Lenza: prąd indukowany przeciwdziała zmianie, która go wywołała. Przesuwaj magnes (myszą, palcem lub strzałkami po zaznaczeniu sceny) albo wybierz ruch automatyczny i obserwuj wskazania galwanometru oraz wykresy \( \Phi(t) \) i \( \varepsilon(t) \).

PREMIUM

Część interaktywna

Ta symulacja jest dostępna w Premium

Uruchamiaj pomiary na żywo, buduj wykresy i analizuj błędy w pełnej, interaktywnej wersji.

Odblokuj w Premium

Model uproszczony: magnes jest traktowany jako dipol punktowy poruszający się po osi zwojnicy, a \( \Phi \) oznacza tu strumień skojarzony — sumę strumieni przez wszystkie \( N \) zwojów (\( \Phi = \sum_i \Phi_i \)), dlatego rośnie wprost z liczbą zwojów. Zwoje modelowane są jako współosiowe okręgi; pominięto samoindukcję zwojnicy i opór galwanometru. Wskazówka galwanometru ma pełne wychylenie przy prądzie 4 mA (skala nieliniowa, pierwiastkowa — dzięki temu słabe prądy też są dobrze widoczne); przy dużych prądach „kładzie się” na ograniczniku, jak w prawdziwym mierniku.