Miłorzębowate

Miłorzębowate (Ginkgoaceae) to monotypowa rodzina roślin nagonasiennych z klasy miłorzębowych (Ginkopsida). Zaliczamy do niej tylko jeden gatunek, obecny także w naszym kraju.

Drzewa te są ogniwem łączącym paprotniki z drzewami nagonasiennymi. Występowały na naszej planecie już 1250 milionów lat temu.

Występowanie i środowisko

To drzewa azjatyckie, które zostały sprowadzone do Europy już w XVII w.

Gatunki

To wykaz gatunków, przynależących do danej rodziny:

miłorząb dwuklapowy, miłorząb chiński (Ginko biloba) PL

Kalendarz przyrody

Poniższy kalendarz zawiera wszystkie gatunki, które nie znalazły się w opisie żadnego rodzaju. Każdy rodzaj zawiera niezależny kalendarz przyrody.

Opis

●

Optymalny termin sadzenia wiosennego.

●

Nawożenie wiosenne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub kompostu wokół roślin; miłorząb mało wymagający, ale docenia żyzną glebę szczególnie w młodości.

●

Usunięcie ewentualnych uszkodzonych gałęzi po zimie – miłorząb rzadko wymaga cięcia; usunąć tylko martwe lub uszkodzone gałęzie.

●

Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – warstwa kory lub zrębków (8–10 cm) wokół bryły korzeniowej; utrzymuje wilgoć i reguluje temperaturę gleby; absolutnie nie dotykać pnia.

●

Nawożenie po pojawieniu się liści – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego; miłorząb w młodości docenia zasilenie; dorosłe drzewa praktycznie nie wymagają nawożenia.

●

Kwitnie miłorząb dwuklapowy.

●

Regularne podlewanie przy suszy – miłorząb w pierwszych 3–5 latach po posadzeniu wymaga regularnego nawadniania; stare i dobrze zakorzenione drzewa odporne na suszę; podlewać głęboko raz w tygodniu przy braku opadów.

●

Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy co 4–6 tygodni przy młodych drzewach; dorosłe miłorzęby (powyżej 10 lat) praktycznie nie wymagają nawożenia na glebach przeciętnych.

●

Odchwaszczanie wokół pnia – szczególnie ważne przy młodych drzewach; chwasty w strefie korzeni ograniczają wzrost; gruba ściółka jest najlepszą profilaktyką chwastów.

●

Obserwacja zdrowia liści – miłorząb jest wyjątkowo odporny na choroby i szkodniki; praktycznie nie jest atakowany przez grzyby pasożytnicze i szkodniki owadzie; jeden z najbardziej odpornych drzew ogrodowych; żółknięcie liści może wskazywać na zbyt alkaliczną glebę lub niedobór żelaza.

●

Zmiana koloru liści – wrzesień to miesiąc stopniowego przebarwiania liści miłorzębu; ciemnozielone liście zaczynają nabierać złocistożółtych odcieni; u odmiany 'Autumn Gold' przebarwienie szczególnie intensywne i wczesne. Październik to absolutny szczyt sezonu dla miłorzębu; liście przybierają intensywnie złocistożółty kolor; jeden z najpiękniejszych jesiennych drzew ogrodowych; złota korona miłorzębu przy bezchmurnym niebie to jeden z najbardziej spektakularnych widoków jesiennego ogrodu.

●

Charakterystyczne jednoczesne opadanie liści – miłorząb w odróżnieniu od innych drzew zrzuca często wszystkie liście praktycznie jednocześnie w ciągu 1–2 dni; charakterystyczne zjawisko biologiczne; po opadnięciu liści pod drzewem tworzy się złoty dywan.

●

Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu korzeni przed zimą; miłorząb sadzonki jesienią bardzo dobrze przezimowuje.

●

Obfite podlewanie przed zimą przy bezdeszczowej jesieni – szczególnie przy świeżo posadzonych roślinach; miłorząb powinien wchodzić w zimę z dobrze nawodnioną glebą.

●

Wzmocnienie ściółki na zimę – warstwa kory lub liści (10–15 cm) wokół pnia; ochrona korzeni przy bezśnieżnych mrozach; szczególnie ważna przy nowych nasadzeniach.

Zobacz nasz kalendarz ogrodnika. Śledź postęp prac w swoim ogrodzie.

Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

Pod redakcją Alicji i Jerzego Szweykowskich — Słownik botaniczny, ISBN 83-214-1305-6, Wiedza Powszechna 2003
Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski — Botanika. Systematyka, ISBN 978-83-01-13953-7, PWN 2013
Lucjan Rutkowski — Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, ISBN 978-83-01-14342-8, PWN SA 2004