Dla idealnego LC cztery punkty charakterystyczne (przycisk „Następna faza”) to: A — kondensator naładowany maksymalnie (\( Q=Q_{max} \), \( I=0 \)); B — kondensator rozładowany, prąd maksymalny (\( Q=0 \), \( I=I_{max} \)); C — kondensator naładowany przeciwnie (\( Q=-Q_{max} \), \( I=0 \)); D — ponownie \( Q=0 \), prąd maksymalny w przeciwną stronę. W obwodzie RLC ekstrema ładunku (A, C) są lokalne i coraz mniejsze, a maksimum prądu (B, D) wypada wcześniej niż \( Q=0 \) (B′, D′), a rozdzielenie tych punktów rośnie z tłumieniem — dlatego symulacja zatrzymuje się w obu osobno. W obwodzie idealnym (\( R=0 \)) energia całkowita \( E_C+E_L \) pozostaje stała; w obwodzie rzeczywistym część energii zamienia się w ciepło na rezystancji i drgania wygasają.

Większe L lub większe C oznaczają wolniejsze drgania — sprawdź to suwakami i obserwuj zmianę tempa animacji oraz wartości \( f_0 \), \( T \).