Logo Serwisu Media Nauka

polska - ikona

Rybik cukrowy (Lepisma saccharina)

Rybik cukrowy (Lepisma saccharina) to najbardziej pospolity w naszym kraju przedstawiciel rybików. Ciało ma wrzecionowate, pozbawione skrzydeł, czułki długie, odwłok zakończony trzema długimi szczecinkami. Odnóża krótkie, bieżne. Wyraźnie widać segmentację ciała. Część tułowiowa szersza. Kolor brązowawy lub srebrny.

Rybik cukrowy (Lepisma saccharina)
© Armando Frazao - Fotolia.com

Nazwa gatunku
Rybik cukrowy (Lepisma saccharina)
Nazwy obce
angielska: Silverfish
niemiecka: Silberfischchen
czeska: Rybenka domácí
francuska: Poisson d'argent
hiszpańska: Pececillo de plata
Pierwsze opisanie gatunku
Linnaeus, 1758
Obszar występowania
Europa - tak; Polska - tak;
Rybik cukrowy - mapa występowania w Polsce
Wielkość
Długość: od 8 mm do 11 mm
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Stawonogi (Arthropoda)
Gromada: Owady (Insecta)
Rząd: Rybiki (Zygentoma)
Rodzina: (Lepismatidae)

Występowanie i środowisko

Występuje prawie wyłącznie w budynkach, głównie wilgotnych pomieszczeniach takich jak łazienka, kuchnia, piwnica. To bardzo pospolity owad.

Tryb życia i zachowanie

To owad aktywny cały rok o nocnym trybie życia. Mimo krótkich odnóży potrafi bardzo szybko biegać.

Pożywienie

Owad ten zjada resztki organiczne. Potrafi także żywić się klejem do tapet.

Rozmnażanie

Rozród przebiega w interesujący sposób. Dochodzi do niego zazwyczaj w rogu pomieszczenia. Samiec ze specjalnej nici buduje niewielki daszek, pod którym składa kroplę spermy. Potem samica wchodzi pod daszek i podejmuje spermę otworem rozrodczym. Jaja składa za pomocą pokładełka w różnego rodzaju szczelinach.

Ochrona i zagrożenia

Nie jest to owad zagrożony w jakikolwiek sposób wyginięciem. Jest pospolity. Nie wyrządza przy tym żadnych szkód. Nie przenosi też żadnych chorób.

Ciekawostki

Dość często można się spotkać z poglądem, że rybiki cukrowe rodzą się z brudu. Ten zdumiewający pogląd jest oczywiście mitem.

Zdjęcia i grafiki - galeria


© Media Nauka, 2014-12-27, ART-GAT685




Polecamy