Arbuz zwyczajny, kawon
Arbuz zwyczajny, kawon (Citrullus lanatus) to roślina uprawna jednoroczna z rodziny dyniowatych o charakterystycznym owocu, z soczystym i czerwonym miąższem.
Występowanie i środowisko PL
Przodek dzisiejszego arbuza wywodzi się z Afryki.
Morfologia i anatomia
Łodyga jest płożąca się po ziemi. Pędy pokryte są włoskami. Liście klapowane, o długości do 10 cm. Owoc jest jajowaty lub kulisty, o długości 10-15 cm. U różnych form są dużo większe. Miąższ zazwyczaj czerwony i soczysty, ale można spotkać także odmiany o żółtym i białym miąższu.
Ochrona i zagrożenia
Brak danych.
Ciekawostki
- Arbuz może być uprawiany w Polsce, na południu kraju, ale jego uprawa jest bardzo trudna.
- Arbuz pochodzi z Afryki — dzikie formy rosną tam do dziś.
- Miąższ arbuza składa się w 92% z wody.
- W Japonii hoduje się kwadratowe arbuzy (Shikaku Suika) — rosną w kwadratowych skrzynkach.
- Arbuz jest jednocześnie owocem i warzywem — botanicznie to jagoda, kulinarnie warzywo (należy do tej samej rodziny co ogórek i dynia.
Zbiory i zastosowanie
Roślina jest hodowana w celach spożywczych (owoc).
Biologia i ekologia
- Kolor kwiatów:


- Grupa roślin: roślina zielna jednoroczna.
- Stanowisko: nasłonecznione.
- Użytek: rośliny uprawne, warzywa.
- Strefy mrozoodporności: 8-11. Uprawa w Polsce na zewnątrz jest możliwa w wybranych rejonach kraju.
- Forma życiowa według klasyfikacji Raunkiaera: terofit.
- Kategoria przybysza: roślina uprawiana.
- Status popularności rośliny: gatunek znany, roślina popularna, znajduje się pośród 500 najbardziej znanych wśród Polaków roślin.
- Liście: ogonkowe

Uprawa
| Czynności i właściwości | Opis |
|---|---|
| Odczyn gleby | Gleba lekko kwaśna do obojętnej pH 6.0-7.0 |
| Właściwości gleby | Lekka, piaszczysto-próchnicza, bardzo przepuszczalna, ciepła, żyzna — nie znosi gleb ciężkich, zimnych i podmokłych |
| Trudność uprawy | Uprawa i pielęgnacja trudna i wymagająca. |
| Zmianowanie | Nie uprawiaj po ogórkach, dyni, cukiniach, melonach — przerwa 4–5 lat. Dobra po ziemniakach, cebuli, roślinach strączkowych |
| Czas uprawy | Uprawa jednoroczna — cały cykl w jednym sezonie. |
| Nawożenie | Dużo kompostu przed sadzeniem + azot w fazie wzrostu (czerwiec) + potas w fazie owocowania (lipiec–sierpień). Częstość: umiarkowanie |
| Podlewanie | Dużo wody w fazie wzrostu, ograniczyć 2 tygodnie przed zbiorem. Podlewaj ciepłą wodą! Częstość: często (poza końcem sezonu) |
| Mrozoodporność | Roślina tropikalna, ginie już przy 0°C |
| Stanowisko | Miejsce słoneczne, ciepłe, wilgotne. |
| Rozstawa | Ciepłe i osłonięte, słoneczne. |
| Wysiew do gruntu | Możliwy. |
| Terminy siewu / zbioru plonów / pielęgnacji | Zobacz w kalendarzu. |
| Choroby i szkodniki | Mączniak rzekomy, więdnięcie fuzaryjne, antraknoza, mozaika arbuzowa (wirus), zgnilizna owoców, mszyce, przędziorek, ślimaki (młode rośliny), stonka. |
| Zbiór i przechowywanie | Zbieraj, gdy wąs przy szypułce wyschnie. Przechowuj w chłodnym miejscu (10–15°C) do 3 tygodni. Po przekrojeniu w lodówce do 3–5 dni. |
| Zimowanie | Nie zimuje — roślina jednoroczna. |
| Przyrost roczny | Pędy przyrastają 2–4 m długości w sezonie. |
| Czas kiełkowania | 5–7 dni (w temp. 25–28°C) |
| Dodatkowe informacje |
|
Pokrewne gatunki roślin
Bibliografia
Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:
- Lucjan Rutkowski – Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, ISBN 978-83-01-14342-8, PWN SA 2004
- Praca zbiorowa – Botanica ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, ISBN 3-8331-1916-0, Könemann 2005
© medianauka.pl, 2017-06-01, GAT-4413/6748
Data aktualizacji artykułu: 2026-03-09







