Torbacze (Marsupialia)

Torbacze, workowce (Marsupialia) to rząd ssaków, który liczy dziś 260 gatunków w 16 rodzinach i 77 rodzajach. W Polsce nie żyją gatunki z tego rzędu ssaków w naturalnym środowisku. Torbacze prawdopodobnie bardzo wcześnie oddzieliły się ewolucyjnie od pozostałych ssaków. Na podstawie wykopalisk wiemy, że występowały już w górnej kredzie. Czasem torbacze dzieli się na amerykańskie (dydelfy, zbójniki i Microbiotheriidae) i australijskie.

Rodziny

Wykaz wszystkich opublikowanych artykułów tematycznych.



(Phascolarctidae)
Dydelfowate
Dydelfowate

(Didelphidae)
Kangurowate
Kangurowate

(Macropodidae)
Mrówkożery
Mrówkożery

(Myrmecobiidae)
Niełazy
Niełazy

(Dasyuridae)
Pałankowate
Pałankowate

(Phalangeridae)

Nazwa rzędu
Torbacze (Marsupialia)
Występowanie
Australia, Ameryka Południowa, Ameryka Północna.
Mapa występowania torbaczy na świecie
Liczba gatunków na świecie
260
Liczba gatunków w Polsce
0
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ssaki (Mammalia)
Rząd: Torbacze (Marsupialia)
Wielkość
Długość tułowia: 46 mm - 1,65 m.
Masa ciała: do 90 kg
Największy gatunek

Inne rodziny

  • Oposy karłowate (Burramyidae)
  • Zbójniki (Caenolestidae)
  • Microbiotheriidae
  • Notoryctidae
  • Jamraje (Peramelidae)
  • Lotopałanki (Petauridae)
  • Ostronogi (Tarsipedidae)
  • Workowce drapieżne (Thylacinidae)
  • Thylacomyidae

Występowanie i środowisko

Niegdyś występowały w Europie. Dziś żyją w Australii, Ameryce Południowej i jeden gatunek w Ameryce Północnej. Jeden gatunek (japok) jest zwierzęciem lądowym, reszta żyje w środowisku lądowym.

Tryb życia i zachowanie

U kangurów występuje charakterystyczny sposób poruszania się za pomocą skoków. Niektóre gatunki posiadły zdolność do szybowania w powietrzu. Zimą część gatunków zapada w sen zimowy lub stan odrętwienia, podczas którego temperatura ciała może spadać do temperatury otoczenia. Za dnia większość gatunków odpoczywa w gniazdach.

Morfologia i anatomia

U wielu torbaczy kończyny tylne są dłuższe od przednich i stanowią główny narząd ruchu. Mają zwykle długi i mocny ogon. Wszystkie są pokryte sierścią.

Mózg torbaczy wykazuje cechy pierwotne, ma silnie rozwinięte ośrodek węchowy, kora mózgowa - prymitywna. Temperatura ciała jest niższa niż u łożyskowców i waha się. Drogi rodne nie zrastają się ze sobą w końcowym odcinku i uchodzą do zatoki moczowo-płciowej dwiema pochwami. Brak łożyska u większości gatunków. W uzębieniu mają pięć par siekaczy w górnej i cztery pary w dolnej szczęce. U większości gatunków pierwszy palec tylnej stopy jest przeciwstawny do pozostałych palców i nie ma pazura.

Rozmnażanie

Ciąża u torbaczy jest bardzo krótka. Młode w początkowym stadium rozwoju rodzą się i przedostają w okolice sutek, przyczepiając się do nich (najczęściej w torbie lęgowej), gdzie przebiega dalszy rozwój.

Pożywienie

Odżywiają się owadami i innymi bezkręgowcami a nawet małymi kręgowcami. Zjadają też owoce, liście, korzonki, bulwy, grzyby.

Ochrona i zagrożenia

Gatunki zagrożone wyginięciem to: Parantechinus apicalis, Myrmecobius fasciatus, Macrotis lagotis, Gymnobelideus leadbeateri, Lasiorhinus krefftii, Burramys parvus, Betongia penicillata, Onychogalea fraenata. Wiele innych gatunków jest narażonych na wyginięcie.

Ciekawostki

Brak danych.

Galeria zdjęć


© Media Nauka, 2014-01-08, ART-RZAD24