Logo Media Nauka

Piesek preriowy, nieświszczuk

Piesek preriowy, nieświszczuk (Cynomys ludovicianus) to dość duży gryzoń z Ameryki Północnej, żyjący w podziemnych koloniach, składających się z klanów rodzinnych. Jedna kolonia może zajmować powierzchnię nawet 100 hektarów. U piesków preriowych nie występuje dymorfizm płciowy. Same stanowią pokarm dla sów stepowych i grzechotników.

Piesek preriowy, nieświszczuk (Cynomys ludovicianus)
Zdjęcie zbiorów ZOO w Opolu © medianauka.pl

Nazwa gatunku
Piesek preriowy, nieświszczuk
Nazwa łacińska
Cynomys ludovicianus
Synonimy
Cynomys ludovicianus podgatunek arizonensis Mearns, 1892
Nazwy obce
angielska: Arizona Black-tailed Prairie Dog, Black-tailed Prairie Dog
niemiecka: Schwarzschwanz-Präriehund
czeska: Psoun prériový
francuska: Chien de prairie à queue noire
hiszpańska: Perrito de la pradera de cola negra
Pierwsze opisanie gatunku
(Ord, 1815)
Obszar występowania
Europa - nie; Polska - nie;
Azja - nie;
Afryka - nie;
Ameryka Północna - tak;
Ameryka Południowa - nie;
Australia - nie;
Antarktyda - nie;
Piesek preriowy, nieświszczuk - mapa występowania na świecie
Wielkość
Długość: 30 cm
Długość ogona: 8 cm
Ciężar: od 900 g do 1.4 kg
Maksymalna długość życia
9 lat.
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ssaki (Mammalia)
Rząd: Gryzonie (Rodentia)
Rodzina: Wiewiórkowate (Sciuridae)

Występowanie i środowisko

Prerie Ameryki Północnej.

Tryb życia i zachowanie

Pieski preriowe nie magazynują pokarmu. W okresie zimowym stają się mało aktywne, ich temperatura spada o 2,8°C. Kiedy zima jest bardzo ostra - zapadają w sen zimowy. Członkowie jednego klanu rozpoznają się po "pocałunku", który jest wstępem do wzajemnej toalety. W ciągu dnia kilka nieświszczuków stoi na czatach, pilnując klanu przed niebezpieczeństwem. Gdy takowe się zbliża, ostrzegają głosem pozostałe osobniki.

Są to zwierzęta aktywne w dzień. Tworzą ogromne, liczące milion lub więcej osobników na niewielkim terenie. Wydają różnorodne odgłosy, porozumiewając się swoistym językiem dźwięków.

Morfologia i anatomia

Nieświszczuk dorasta do około 40 cm, z czego na ogon przypada 10 cm. Samice osiągają wagę 1,1 kg, a samce 1,4-1,5 kg. Pieski preriowe mają dość dużą głowę i oczy, małe uszy. Pazurki są długie i ostre.

Pożywienie

Trawa, korzenie, nasiona, liście roślin zielnych, czasami owady.

Rozmnażanie

Ciąża trwa 28-32 dni. Samica rodzi od 2 do 10 nagich i ślepych młodych, którymi się opiekuje, karmi przez siedem tygodni. Młode opuszczają norę dopiero po miesiącu. Młode mogą być karmione też przez inne samice. Dojrzałość płciową młode uzyskują po 14 miesiącach życia.

LC

Ochrona i zagrożenia

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Nieświszczuki stanowią plagę prerii. Duże zwierzęta lamią nogi, wpadając w korytarze wykopane przez pieski preriowe.

Ciekawostki

Nazwa "piesek preriowy" pochodzi od głosu, który nieco przypomina szczekanie.

Na kilku kilometrach kwadratowych kolonia może liczyć nawet milion osobników! Ich nory i korytarze sięgają nawet 5 m głębokości i mogą mieć 30 m długości.

Pytania

Jak długo żyje piesek preriowy?

Nieświszczuk żyje około 9-10 lat.

Jak odróżnić płeć pieska preriowego?

Samiec jest większy od samicy. Odległość ujścia cewki moczowej od odbytu jest większa niż u samicy i wynosi około 1,5 cm.

Ile kosztuje piesek preriowy?

Cena piesków preriowych kształtuje się w granicach od kilkuset do ponad 2000 złotych. Pamiętajmy o tym, aby kupować zwierzęta z pewnego źródła i mieć udokumentowane ich źródło pochodzenia.


Zdjęcia - galeria


Hodowla - informacje dla hodowców

Informacje ogólne o gatunku: Pieski preriowe mogą być trzymane w domu. Pamiętajmy jednak, że to zwierzęta socjalne. To ciekawskie i łatwo oswajające się wiewiórkowate. Bardzo lubią zabawy z opiekunami. W hodowli uzyskano kilka odmian barwnych, w tym białą, albinotyczną, łaciatą.

Rodzaj klatki i wyposażenie: Pieski preriowe wymagają dużo przestrzeni. Konieczna jest duża woliera zewnętrzna lub wewnętrzna. Może być to także przeszklona witryna. Para potrzebuje powierzchni co najmniej 4 m2 i wysokości 60-70 cm. Pomieszczenie wyposażamy w domki, rury, kołowrotki. Dostarczamy piasek do kąpieli.

Pokarm: Podajemy pokarm niskokaloryczny, taki jak siano, susze, zielenina, warzywa, gałęzie krzewów liściastych. Rzadko podaje się posiekane jajko na twardo, owady karmowe

Rozmnażanie: Do rozrodu dopuszczamy osobniki mające co najmniej 2 lata. Przed rozmnożeniem nieświszczuków należy im umożliwić wykopanie nor oraz warunki zimowania w temperaturze około 10 °C.

Ograniczenia prawne:
Czytaj więcej.
(UWAGA! Zawsze sprawdź samodzielnie aktualność przepisów w zakresie hodowli zwierząt. Serwis nie ponosi odpowiedzialności za działania użytkowników w tym zakresie.)


© medianauka.pl, 2011-09-12, GAT-52





© Media Nauka 2008-2018 r.