Pióropusznik

Pióropusznik (Matteuccia) to rodzaj paproci z rodziny rozrzutkowatych (wietlicowatych), do którego zaliczamy około 3-4 gatunki, z czego w Polsce występuje tylko jeden — pióropusznik strusi. Doskonałe paprocie do naturalistycznych ogrodów.

Paprocie naziemne, o dużych lub średnich rozmiarach.

Występowanie

Paprocie z tego rodzaju rosną na półkuli północnej głównie strefy umiarkowanej.

Tryb życia

To paprocie długowieczne.

Morfologia

Liście są zarodnionośne i płonne różnią się od siebie. Płonne są sezonowe, niemalże wyprostowane, podwójnie pierzaste, miękkie. Liście płodne są otoczone przez liście płonne, są wzniesione lub wyprostowane, o blaszce podzielonej na ciemnobrązowe, zredukowane , skórzane listki.

Zarodniki są zielone.

Kłącza grube, pokryte łuskami.

Gatunki

Wykaz gatunków, które zostały opisane w naszym serwisie:

pióropusznik strusi (Matteuccia struthiopteris) PL

Inne gatunki

pióropusznik pośredni (Matteuccia intermedia)
pióropusznik wschodni (Matteuccia orientalis)

Kalendarz przyrody

Poniższy kalendarz zawiera wszystkie gatunki, które nie znalazły się w opisie żadnego rodzaju. Każdy rodzaj zawiera niezależny kalendarz przyrody.

Opis

●

Nawożenie wiosenne.

●

Efektowna forma – kwiecień to miesiąc, gdy pióropusznik tworzy swój charakterystyczny i efektowny pokrój; liście wegetatywne układają się promieniście i wznosząco tworząc elegancką rozetę przypominającą pióropusz lub wazon; każda dojrzała roślina tworzy 8–20 frondów w jednym sezonie; efekt wybitnie dekoracyjny.

●

Sadzenie zakupionych roślin z pojemnika.

●

Regularne i obfite podlewanie – przy suszy frondy rozwijają się skarlałe i słabe; podlewać obficie co 5–7 dni przy braku opadów; przy stanowisku przy wodzie problem nie istnieje; ściółkowanie kompostem utrzymuje wilgoć.

●

Sąsiedztwo roślinne – pióropusznik doskonały w towarzystwie funkii, astilbe i wielosiłu; planować kompozycje uwzględniając, że pióropusznik zajmie coraz więcej miejsca przez rozrastanie się kłączy.

●

Nawożenie – lekkie zasilanie nawozem wieloskładnikowym o obniżonej zawartości azotu lub gnojówką z pokrzywy rozcieńczoną 1:10.

●

Ślimaki – pióropusznik jako roślina wilgotnych i cienistych stanowisk w towarzystwie ślimaków; młode rozwijające się frondy atrakcyjne dla ślimaków; wystawiać pułapki; stosować granulat przy nowych nasadzeniach; starsze rośliny z twardszymi frondami mniej narażone.

●

Szczyt letniej dekoracyjności – czerwiec to miesiąc maksymalnej urody pióropusznika strusi; eleganckie rozety w pełni wyrośniętych jasnozielonych frondów tworzą jeden z najbardziej efektownych i klasycznych widoków ogrodu cienistego; frondy przy optymalnych warunkach wilgotnych i cienistych soczyście zielone i lśniące.

●

Pojawiają się zarodniki pióropusznika strusiego.

●

Nawożenie jesienne – ostatnia dawka nawozu organicznego; kompost lub gnojówka z pokrzywy rozcieńczona; wzmacnia kłącza przed zimą; nie nawozić azotem po końcu sierpnia.

●

Przesadzanie i podział.

●

Sadzenie nowych roślin – wrzesień równie dobry termin sadzenia jak kwiecień; rośliny z pojemnika łatwo przyjmują się; wybrać wilgotne i cieniste stanowisko; obficie wkopać kompost; zagłębić koronę na poziomie gruntu; ściółkować po posadzeniu.

●

Ściółkowanie na zimę – wrzesień dobry czas na uzupełnienie ściółki wokół kłączy; warstwa liści lub kompostu 10–15 cm jako ochrona i nawożenie organiczne; naśladowanie naturalnego środowiska leśnego przez ściółkowanie liśćmi jest najlepszym zabiegiem pielęgnacyjnym dla pióropusznika.

●

Żółknięcie i zamieranie liści wegetatywnych – październik przynosi stopniowe żółknięcie i brązowienie frondów wegetatywnych pióropusznika; roślina przygotowuje się do zimowego spoczynku; frondy zasychają i opadają; w centrum rozety pozostają wyprostowane brązowe frondy zarodnionośne jako charakterystyczna zimowa sylweta.

●

Decyzja o usunięciu zasychających liści – zasychające frondy wegetatywne można usunąć dla estetyki lub pozostawić jako naturalną ściółkę i zimowe schronienie dla owadów; frondy zarodnionośne pozostawić przez całą zimę dla efektu dekoracyjnego i rozsiewania zarodników; usuwać dopiero wiosną, gdy pojawią się nowe frondy.

Zobacz nasz kalendarz ogrodnika. Śledź postęp prac w swoim ogrodzie.

Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

IUCN - Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 https://www.iucnredlist.org
Lucjan Rutkowski - Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, ISBN 978-83-01-14342-8, PWN SA 2004
Beata Grabowska, Tomasz Kubala - Encyklopedia bylin t. I i II, ISBN 978-83-7506-845-0, Zysk i S-ka 2011
Pod redakcją Alicji i Jerzego Szweykowskich - Słownik botaniczny, ISBN 83-214-1305-6, Wiedza Powszechna 2003
Praca zbiorowa - Botanica ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, ISBN 3-8331-1916-0, Könemann 2005