
Zawilec
Zawilec (Anemone) to rodzaj dwuliściennych roślin z rodziny jaskrowatych, do którego zaliczamy około 120-150 gatunków, z czego w Polsce około 5. Wiele gatunków to rośliny ozdobne, a także trujące.
To byliny, często wchodzące w skład leśnego runa, rośliny górskie, stepowe.
Występowanie
Zawilec jest rodzajem kosmopolitycznym.
Morfologia
Łodyga jest wyprostowana i nierozgałęziona.
Liście odziomkowe są osadzone na długich ogonkach. Liście łodygowe w okółkach.
Kwiaty są koloru żółtego lub białego. Wyrastają pojedynczo lub zebrane w baldachy.
Owoc to niełupka.
Gatunki
Wykaz gatunków, które zostały opisane w naszym serwisie:
- zawilec gajowy (Anemone nemorosa) PL
- zawilec japoński, zawilec mieszańcowy (Anemone × hybrida) PL - ogród
- zawilec koronowy, zawilec wieńcowy (Anemone coronaria) PL - ogród
- zawilec wielokwiatowy, zawilec leśny (Anemone sylvestris) PL
- zawilec żółty (Anemone ranunculoides) PL
Inne gatunki
- zawilec mieszańcowy (Anemone × hybrida)
- zawilec Lessera (Anemone × lesseri)
- zawilec ałtajski (Anemone altaica)
- zawilec apeniński (Anemone apennina)
- zawilec bajkalski (Anemone baicalensis)
- zawilec górski (Anemone baldensis)
- zawilec grecki, zawilec wdzięczny (Anemone blanda)
- Anemone blanda
- zawilec długowłosy (Anemone crinita)
- zawilec Drummonda (Anemone drummondii)
- Anemone hortensis
- zawilec chiński, zawilec japoński (Anemone hupehensis)
- Anemone jamesonii
- Anemone koraiensis
- zawilec wielosieczny (Anemone multifida)
- zawilec narcyzowy (Anemone narcissifolia) PL
- zawilec tępoklapowy (Anemone obtusiloba)
- zawilec dłoniasty (Anemone palmata)
- Anemone pavonina
- zawilec skalny (Anemone rupicola)
- zawilec czterodziałkowy (Anemone tetrasepala)
- Anemone thomsonii
- zawilec wełnisty (Anemone tomentosa)
- Anemone trullifolia
- zawilec wirginijski (Anemone virginiana)
- zawilec winoroślowy (Anemone vitifolia)
Kalendarz przyrody
Poniższy kalendarz zawiera wszystkie gatunki, które nie znalazły się w opisie żadnego rodzaju. Każdy rodzaj zawiera niezależny kalendarz przyrody.
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | Opis |
| ● | ● | ● | ● | Naturalna ściółka liściowa – zawilec gajowy w naturalnym środowisku rośnie pod warstwą opadłych liści; w ogrodach leśnych i naturalistycznych pozostawianie warstwy liści dębowych bukowych lub lipowych na stanowiskach zawilca jest najlepszym zabiegiem pielęgnacyjnym; nie grabić liści z miejsc, gdzie rośnie zawilec gajowy – ściółka liściowa to jego naturalne środowisko. | ||||||||
| ● | ● | Sadzenie roślin 'in the green'. | ||||||||||
| ● | ● | Kwitnie zawilec gajowy. | ||||||||||
| ● | Regularne podlewanie przy suszy – zawilec gajowy jako roślina wilgotnych lasów liściastych potrzebuje stałej wiosennej wilgoci; przy suchej wiosennej pogodzie podlewać co 7–10 dni; przy naturalnych opadach dodatkowe podlewanie zbędne; stanowiska przy oczkach wodnych i strumieniach są idealne. | |||||||||||
| ● | Samosiewy i naturalizacja – przy pozostawieniu główek nasiennych bez zbierania siewki zawilca pojawiają się w pobliżu kolonii; siewki rozwijają się wolno przez pierwsze 3–5 lat, zanim uformują kwitnące kłącza; cierpliwość konieczna przy tworzeniu nowych kolonii z nasion; efekt naturalnego lasu leśnego osiągalny przez kilka lat przy łączeniu sadzenia kłączy i naturalnego rozsiewu. | |||||||||||
| ● | Szybkie zamieranie liści – maj to miesiąc stopniowego żółknięcia i zamierania liści zawilca gajowego; gatunek jako klasyczny efemerofitów leśny ma krótki cykl wegetacyjny naziemny; liście produkują cukry przez kilka tygodni i magazynują je w kłączach; nie ścinać liści przed ich naturalnym zasychaniem; każdy dodatkowy dzień fotosyntezy wzmacnia kłącze i zwiększa szanse na obfitsze kwitnienie w kolejnym roku. | |||||||||||
| ● | Całkowite zamieranie części nadziemnej – do połowy czerwca zawilec gajowy całkowicie znika nad ziemią; miejsce po kwitnących koloniach puste i często niezauważalne; kłącza korzeniowe w głębokim letnim spoczynku; gatunek przez resztę roku istnieje wyłącznie jako podziemne kłącze gromadzące substancje zapasowe na kolejny sezon. | |||||||||||
| ● | ● | Główny termin sadzenia kłączy korzeniowych. | ||||||||||
| ● | ● | ▸ | Kwitnie zawilec japoński. | |||||||||
| ● | Ochrona przed przymrozkami – marcowe przymrozki groźne dla kiełkujących kłączy i młodych pędów; przykryć agrowłókniną przy prognozowanych przymrozkach poniżej –3°C; młode liście zawilca odporne na lekkie przymrozki do –3°C po zahartowaniu. | |||||||||||
| ● | Główny termin sadzenia kłączy w gruncie. | |||||||||||
| ● | Nawożenie – słabe zasilanie nawozem wieloskładnikowym o niskiej zawartości azotu stymuluje kwitnienie; unikać silnego nawożenia azotem powodującego bujny wzrost liści kosztem kwiatów. | |||||||||||
| ● | ● | Regularne podlewanie – zawilec przy niedoborze wody kwitnie słabiej i krócej; co 7–10 dni przy braku opadów; podlewać pod korzenie nie zraszać kwiatów; nadmiar wody przy stojącej glebie groźny dla kłączy. | ||||||||||
| ● | ● | Kwitnie zawilec wieńcowy. | ||||||||||
| ● | Regularne usuwanie przekwitłych kwiatów – deadheading po przekwitnięciu każdego kwiatu stymuluje tworzenie kolejnych łodyg kwiatostanowych; ciąć tuż przy podstawie łodygi; bez deadheadingu roślina zasienia się i ogranicza dalsze kwitnienie; przy uprawie jako kwiat cięty regularne ścinanie zastępuje deadheading. | |||||||||||
| ● | Wykopywanie kłączy po zasychaniu liści – po całkowitym zasychaniu liści możliwe wykopywanie kłączy; ostrożnie widłami lub łopatą; oczyszczać z ziemi i suszyć w cieniu w przewiewnym miejscu przez 2–3 tygodnie; przechowywać w suchym torfie lub trocinach w chłodnym miejscu (4–10°C) do jesiennego lub wiosennego sadzenia. | |||||||||||
| ● | Zbiory nasion – przy pozostawieniu kilku kwiatostanów bez deadheadingu główki nasienne dojrzewają w czerwcu; puchate główki nasienne gotowe, gdy brązowieją; zbierać przed rozwianiem; nasiona przechowywać w suchym chłodnym miejscu; kiełkowanie po stratyfikacji. | |||||||||||
| ● | ● | Jesienne sadzenie kłączy – wrzesień to jeden z optymalnych terminów sadzenia zawilca koronowego z myślą o wiosennym kwitnieniu; namoczone kłącza sadzić na głębokość 5–8 cm spłaszczoną stroną ku dołowi lub poziomo przy wątpliwości; rozstawa 10–15 cm; po posadzeniu przykryć warstwą kompostu lub ściółki (5–8 cm) oraz agrowłókniną na noc przy ryzyku przymrozków. | ||||||||||
| ● | ● | ● | Kwitnie zawilec wielokwiatowy. | |||||||||
| ◂ | ● | ● | Kwitnie zawilec żółty. |
Zobacz nasz kalendarz ogrodnika. Śledź postęp prac w swoim ogrodzie.
Bibliografia
Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:
- Lucjan Rutkowski - Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, ISBN 978-83-01-14342-8, PWN SA 2004
- Beata Grabowska, Tomasz Kubala - Encyklopedia bylin t. I i II, ISBN 978-83-7506-845-0, Zysk i S-ka 2011
- Pod redakcją Alicji i Jerzego Szweykowskich - Słownik botaniczny, ISBN 83-214-1305-6, Wiedza Powszechna 2003
- Praca zbiorowa - Botanica ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, ISBN 3-8331-1916-0, Könemann 2005
- Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając - <em>Vascular plants of Poland a checklist</em>. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski., ISBN: 83-85444-38-6, W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Science 1995
© medianauka.pl, 2020-07-08, RODZAJ-89/20628
Data aktualizacji artykułu: 2025-01-04





