Garbatka zygzakówka - Medianauka.pl
Logo Media Nauka

Garbatka zygzakówka (Notodonta ziczac)
© Tim's insects - stock.adobe.com

Garbatka zygzakówka

Garbatka zygzakówka (Notodonta ziczac) to nocny motyl z rodziny garbatkowatych. Głowa jasnobrązowa, tułów brązowy z jasnym środkiem. Skrzydła szaro-brązowe z cienkimi przepaskami. W okolicy żyłki poprzecznej widoczna brunatna, wygięta w łuk plama. Strzępina poprzedzona cienką linią w kolorze brązu. Skrzydła tylne jaśniejsze z białawą przepaską. Gąsienica rożnie ubarwiona. Na drugim i trzecim segmencie odwłoka wygięte w tył garby, z których pierwszy jest większy. Garb znajduje się także na ósmym segmencie. Tylna cześć odwłoka zabarwiona na pomarańczowo. Dobrze widoczne przetchlinki.

Występowanie i środowisko PL

Gatunek ten występuje w Europie, Azji i północnej części Afryki. W Polsce na terenie całego kraju, głównie w lasach liściastych i mieszanych oraz parkach.

Tryb życia i zachowanie

Okres lotu od kwietnia do sierpnia.

Morfologia i anatomia

Rozpiętość skrzydeł wynosi 4-5 cm.

Pożywienie

Gąsienica żeruje na topoli i wierzbie, rzadziej na olszy, brzozie i leszczynie.

Rozmnażanie

Występują dwa pokolenia w roku.

Ochrona i zagrożenia

Brak danych.

Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2020-06-25, GAT-636016


Kalendarz przyrody

123456789101112

Opis

       Garbatka zygzakówka: Okres lotu garbatki zygzakówki.
Pokaż tylko bieżące wydarzenia





Pokrewne gatunki owadów

ikonaGarbatka dromaderka
Notodonta dromedarius
ikonaGarbatka miesięcznica
Notodonta tritophus
Garbatkowate
Garbatkowate

Zobacz inne gatunki
z tej rodziny.


Jak szybko latają owady?

Jak szybko latają owady?

Owady są jedynymi bezkręgowcami, które potrafią latać. Część owadów porusza się w powietrzu lotem spadochronowym, szybowcowym, pływnym lub stojącym. Rozpiętość prędkości i różnych gatunków jest znaczna i może być zaskakująco duża.


Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • Jarosław Buszko, Janusz Masłowski - Motyle nocne Polski. Macrolepidoptera cześć I, ISBN 978-83-930500-2-4, Koliber 2012
  • Heiko Bellmann - Owady - Spotkania z przyrodą, ISBN 978-83-7763-356-4, Multico Oficyna Wydawnicza 2015

Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© ® Media Nauka 2008-2020 r.