Logo Media Nauka

Nocolot szary

Nocolot szary (Nyctibius griseus) to ptak z rodziny nocolotów - najlepiej poznany przedstawiciel tej rodziny, podobny bardzo do lelka, jednak dużo większy od niego. Upierzenie maskujące, przypominające korę drzewa. Szeroki dziób i krótkie nogi są żółtawe. Paszcza jest bardzo szeroka.

Nocolot szary (Nyctibius griseus)
© ondrejprosicky - Fotolia.com

Nazwa gatunku
Nocolot szary
Nazwa łacińska
Nyctibius griseus
Nazwy obce
angielska: Common Potoo
niemiecka: Urutau-Tagschläfer
francuska: Ibijau gris
hiszpańska: Nictibio urutaú
Pierwsze opisanie gatunku
(Gmelin, 1789)
Obszar występowania
Europa - nie; Polska - nie;
Azja - nie;
Afryka - nie;
Ameryka Północna - nie;
Ameryka Południowa - tak;
Ameryka Środkowa - tak;
Australia - nie;
Antarktyda - nie;
Wielkość
Długość: 40 cm
Długość ogona: 20 cm
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ptaki (Aves)
Rząd: Lelkowate (Caprimulgiformes)
Rodzina: Nocoloty (Nyctibiidae)

Występowanie i środowisko

Gatunek ten występuje w lasach i na ich obrzeżach w Ameryce Południowej i Środkowej.

Tryb życia i zachowanie

Ptak ten w niebezpieczeństwie zastyga, zamykając oczy. Zlewa się wówczas całkowicie z tłem. Nocolot szary, jak sama nazwa wskazuje, jest ptakiem o nocnej aktywności. W dzień spoczywa zwykle na szczycie pionowej gałęzi, zlewając się z nią.

Morfologia i anatomia

Nocolot szary dorasta do 40 cm długości ciała. Ogon ma 20 cm długości.

Pożywienie

Odżywia się owadami, które chwyta jak muchołówki.

Rozmnażanie

Nie buduje gniazda. Jedno jajo jest wysiadywane przez samca i samicę. Po wykluciu się pisklęcia dorosły ptak towarzyszy mu stale przez 3-4 tygodnie.

LC

Ochrona i zagrożenia

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.

Ciekawostki

Charakterystyczną pozycję dla nocolota pisklę przyjmuje już w drugim dniu życia.

Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2018-06-26, GAT-7515





© Media Nauka 2008-2018 r.