Logo Serwisu Media Nauka


Pingwin cesarski (Aptenodytes forsteri)

Pingwin cesarski (Aptenodytes forsteri) to największy z żyjących dziś gatunków pingwina, podobny nieco do pingwina królewskiego. Ciało z wierzchu ciemne, spód biały. Skrzydła przekształcone w płetwy, czarne z wierzchu, białe od spodu. Głowa jest czarna. Na szyi i podgardlu żółtopomarańczowe pola. Nogi krótkie, czarne.

Pingwin cesarski (Aptenodytes forsteri)
© Gentoo Multimedia - Fotolia.com

Nazwa gatunku
Pingwin cesarski (Aptenodytes forsteri)
Nazwy obce
angielska: Emperor Penguin
niemiecka: Kaiserpinguin
czeska: Tučňák císařský
francuska: Manchot empereur
hiszpańska: Pingüino emperador
Pierwsze opisanie gatunku
Gray, 1844
Obszar występowania
Europa - nie; Polska - nie;
Azja - nie;
Afryka - nie;
Ameryka Północna - nie;
Ameryka Południowa - nie;
Ameryka Środkowa - nie;
Australia - nie;
Antarktyda - tak;
Legenda
Legenda 1 Obszary całorocznego występowania
Legenda 2 Obszary gniazdowania
Legenda 3 Obszary zimowania
Wielkość
Długość: 120 cm
Ciężar: od 22 kg do 45 kg
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ptaki (Aves)
Rząd: Pingwiny (Sphenisciformes)
Rodzina: Pingwiny (Spheniscidae)

Występowanie i środowisko

To ptak żyjący na Antarktydzie i w wodach wokół kontynentu.

Tryb życia i zachowanie

W zasadzie prowadzi morki tryb życia. Na ląd wychodzi na lęgi. Porusza się po lądzie w postawie wyprostowanej, kołysząc się charakterystycznie na boki.

Morfologia i anatomia

Dorasta do 120 cm długości ciała i osiąga 22-45 kg masy ciała.

Pożywienie

Poluje na ryby, skorupiaki i głowonogi.

Rozmnażanie

Gniazduje w koloniach lęgowych na stałym lądzie na Antarktydzie. Ptaki wędrują na miejsce lęgów nawet 100 km. Samica znosi jedno jajo, które jest wysiadywane przez 64 dni przez samca. Samiec trzyma jajo na stopach i przykrywa fałdem skórnym brzucha. Ptaki stoją blisko siebie, nie tracąc w ten sposób zbyt wiele ciepła. Co ciekawe, dzieje się to w okresie zimy na Antarktydzie. Pisklęta wykluwają się więc wiosną. W czasie wysiadywania samice przebywają na morzu w odległości nawet 150 km. Po wylęgu młode są karmione wydzieliną z wola samców. Wiosną kolonia lęgowa, dzięki roztopom, jest bliżej wody, samice przybywają i karmią młode, a samce wracają do morza. W końcowej fazie młode jest karmione przez samca i samicę. Latem młode osiągają samodzielność. Pisklęta od czasu do czasu przebywają w "szkółkach".

Ochrona i zagrożenia status IUCN - NT

Gatunek ten bliski zagrożenia wymarciem. Ma status NT w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.

Ciekawostki

To niewątpliwie najbardziej wytrzymały na niskie temperatury ptak na świecie.

Zdjęcia i grafiki - galeria


© Media Nauka, 2016-10-13, ART-GAT2003




Polecamy