Różowce

Różowce (Rosales) to rząd roślin naczyniowych nasiennych okrytozalążkowych, do którego zaliczamy około 3500 gatunków krzewów, drzew i roślin zielnych. W polskiej florze można znaleźć około 200 gatunków.

Rodziny

Alfabetyczny wykaz opublikowanych rodzin.

Nazwa rodzinyNazwa
łacińska
Liczba gatunków Czy występuje
w Polsce?
ŚwiatPolska
dziewięciornikowateParnassiaceae601Tak
hortensjowateHydrangeaceae2600Tak
platanowatePlatanaceae101Nie
różowateRosaceae3400300Tak

Występowanie i środowisko

Rośliny te żyją głównie w strefie umiarkowanej i subtropikalnej, rzadziej w tropikach.

Morfologia i anatomia

Ulistnienie skrętoległe lub naprzeciwległe. Kwiaty zwykle duże, pięciokrotne, bardzo charakterystyczne.

Najbardziej popularne gatunki roślin

Oto wykaz dziesięciu (TOP 10) najbardziej popularnych gatunków roślin z tego rzędu. Jako kryterium popularności danej rośliny przyjęto częstość jej wyszukiwania w przeglądarce internetowej (w przypadku gdy nasz serwis posiada takie dane).

  1. truskawka
  2. hortensja bukietowa
  3. hortensja ogrodowa, hortensja wielkolistna
  4. jarząb zwyczajny, jarzębina
  5. wiśnia ptasia, czereśnia, trześnia
  6. tawuła japońska
  7. głóg dwuszyjkowy
  8. pigwowiec japoński
  9. głóg jednoszyjkowy
  10. jarząb szwedzki

Kalendarz przyrody

Kolejne numery w tabeli oznaczają miesiące. Kolorowa kolumna oznacza bieżący miesiąc. Kropkami zaznaczono zdarzenie, które trwa przez cały okres, a trójkątami tylko początek lub koniec miesiąca. Na końcu tabeli znajduje się filtr, za pomocą można ograniczyć liczbę wyświetlanych wierszy do bieżącej daty.

123456789101112

Opis

           Pierwsze cięcie pielęgnacyjne starszych krzewów przed ruszeniem pąków.
           Sadzenie sadzonek.
           Nawożenie startowe.
           Kwitnie aronia czarna.
         Podlewanie.
         Kontrola pod kątem mszyc na młodych pędach (rzadkie).
         Nawożenie azotowe (pogłówne).
           Usuwanie zbędnych odrostów korzeniowych (jeśli krzew się nadmiernie rozrasta).
           Formowanie żywopłotu aronii (jeśli uprawiana jako żywopłot) — pierwsze strzyżenie.
           Kontrola pod kątem mączniaka i rdzy — choroby rzadkie, aronia bardzo odporna.
           Nawożenie potasowe — wspomaga dojrzewanie i smak owoców.
           Ochrona przed ptakami.
          Zbiór owoców ronii czarnej.
           Ostatnie nawożenie: potasowo-fosforowe (wzmacnia odporność na mróz).
           Grabienie i kompostowanie opadłych liści.
          Jesienne sadzenie sadzonek.
          Główne cięcie pielęgnacyjne po opadzie liści.
          Cięcie pielęgnacyjne.
          Oprysk olejowy.
           Oprysk miedziowy (fungicyd).
          Kwitnie brzoskwinia właściwa.
           Obserwuj liście (marszczenie i czerwienienie).
           Sadzenie sadzonek.
           Przerzedzanie zawiązków owoców.
           Usuwanie zbędnych pędów i odrostów.
           Nawożenie azotowe (pogłówne).
          Podlewanie.
           Letnie cięcie zielone.
           Nawożenie potasowe.
           Kontrola pod kątem obecności szkodników.
           Zbiory odmian najwcześniejszych.
           Kontrola pod kątem brunatnej zgnilizny owoców brzoskwini.
           Szczyt zbiorów.
           Zbiory odmian późnych.
           Ostatnie nawożenie.
           Grabienie i usuwanie opadłych owoców i liści (źródło chorób!).
           Kontrola pod kątem brunatnej zgnilizny i dziurawości liści.
           Opad liści — naturalny sygnał do cięcia pielęgnacyjnego.
          Oprysk miedziowy.
          Wapnowanie pni.
          Okrywanie młodych drzewek na zimę.
          Usuwanie mumii owocowych z gałęzi (zimują na nich grzyby!).
         Kontrola pni po silnych mrozach.
          Kwitnie czeremcha zwyczajna.
           Cięcie pielęgnacyjne – marzec to optymalny czas przed rozwojem liści; usunąć martwe przemarznięte i skrzyżowane gałęzie; ewentualne cięcie ograniczające rozmiar; czeremcha dobrze znosi cięcie i szybko regeneruje; przy kształtowaniu jako krzew wielołodygowy usunąć do 1/3 najstarszych pędów przy ziemi dla odmłodzenia.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne – skromna dawka kompostu (2–3 kg/m²) lub nawozu wieloskładnikowego wokół roślin; czeremcha jako roślina szybko rosnąca docenia wiosenne zasilenie szczególnie przy ubogich glebach.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – warstwa kory lub zrębków (8–10 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty; szczególnie ważne przy stanowiskach oddalonych od wody.
           Usunięcie obumarłych gałązek po zimie – wiosenny przegląd; usunąć suche lub uszkodzone fragmenty tuż przy miejscu rozgałęzienia; poprawa cyrkulacji powietrza w koronie.
          Kwitnie czeremcha zwyczajna.
         Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy lub gnojówka z pokrzywy co 4–6 tygodni przy młodych drzewach; dorosłe czeremchy na żyznych glebach nie wymagają nawożenia.
           Odchwaszczanie wokół pnia – szczególnie ważne przy nowych nasadzeniach; gruba ściółka jest najlepszą profilaktyką chwastów.
          Monitoring pod kątem namiotnika czeremszaczka (Yponomeuta evonymella).
          Dojrzewają owoce czeremchy zwyczajnej. Zbiory owoców do przetworów – dojrzałe czarne owoce czeremchy jadalne po obróbce termicznej (gotowaniu); surowe w dużych ilościach mogą powodować zatrucia; po ugotowaniu glikozydy cyjanogenne ulegają rozkładowi; z owoców czeremchy tradycyjnie przygotowuje się: dżemy i konfitury (intensywnie cierpkie o charakterystycznym smaku) nalewki i wino przetwory i kompoty syropy; pestki zawsze usuwać i nie rozgryzać (zawierają cyjanowodór); owoce suszone tradycyjnie stosowane w kuchni wschodniej Europy jako przyprawa do pieczywa i mięs.
         Efektowne przebarwienie liści – wrzesień i październik to czas pięknych jesiennych barw czeremchy; liście nabierają złocistych pomarańczowych i żółtych odcieni; u odmiany 'Colorata' przebarwienia przechodzą przez ognistą czerwień do pomarańczy; jeden z efektowniejszych jesiennych aspektów drzew owocowych w polskim ogrodzie. Opadanie liści – pod koniec października czeremcha stopniowo traci liście; nagie gałęzie z charakterystyczną ciemną korą tworzą zimową sylwetkę.
          Sadzenie – październik i listopad to klasyczny termin sadzenia czeremchy.
          Kwitnie dębik ośmiopłatkowy.
        Kwitnie dziewięciornik błotny.
           Kwitnie głóg czarny.
           Kwitnie głóg Douglasa.
          Kwitnie głóg dwuszyjkowy.
          Kwitnie głóg jednoszyjkowy.
          Dojrzewanie owoców głogu jednoszyjkowego.
           Kwitnie głóg miękki.
          Kwitnie głóg odgiętodziałkowy.
           Kwitnie głóg owłosiony.
          Cięcie zimowe (główne) gruszy domowej.
        Sadzenie drzewek gruszy domowej.
          Kwitnie grusza domowa.
           Oprysk miedziowy przed pękaniem pąków — ochrona przed parchem gruszy i innymi chorobami grzybowymi.
           Kontrola pod kątem parcha gruszy — przy wilgotnej pogodzie opryski fungicydowe.
         Podlewanie.
           Kontrola pod kątem zarazy ogniowej (Erwinia amylovora).
           Kontrola pod kątem mszycy (skręcone, czerwonawe liście na końcach pędów).
           Nawożenie azotowe (pogłówne) — wspomaga wzrost zawiązków i pędów.
          Cięcie letnie (uzupełniające) gruszy domowej.
           Czerwcowe opadanie zawiązków — normalne i pożądane (naturalna regulacja plonu).
          Nawożenie potasowe — wspomaga jakość i smak owoców.
          Kontrola parcha gruszy — główny sezon infekcji przy deszczowej pogodzie.
          Kontrola miodówki gruszowej (lepkie wydzieliny na liściach i owocach).
           Obserwacja pod kątem rdzy gruszy.
        Oprysk miedziowy po opadzie liści.
        Usuwanie opadłych i mumifikowanych owoców spod drzewa oraz grabienie liści.
           Nawożenie ostatnia dawka potasu.
           Zbieranie i niszczenie opadłych i porażonych owoców (nie kompostuj chorych).
     Termin zbioru gruszek. Odmiany wczesne od końca sierpnia do października, odmiany jesienne od września do listopada, późne - od października do lutego.
         Cięcie zimowe w bezprzymrozkowe dni.
           Pierwsze podlewanie po zimie — szczególnie przy suszy wiosennej.
           Nawożenie starszych roślin.
           Sadzenie sadzonek.
      Regularne podlewanie.
           Nawożenie azotowe (pogłówne).
           Mulczowanie jeśli nie wykonane w kwietniu.
           Kontrola pod kątem mszyc na młodych pędach.
           Nawożenie potasowo-fosforowe.
           Ostatnia dawka nawozu azotowego.
           Kontrola pod kątem przędziorka w suche i gorące dni.
           Mulczowanie — szczególnie ważne w upały.
         Kwitnie hortensja bukietowa. Pozostaw suche kwiatostany na pędach przez zimę! — doskonała zimowa dekoracja ogrodu. Suche kwiatostany chronią też pąki poniżej przed ekstremalnym mrozem.
         Jesienne sadzenie sadzonek.
           Ostatnie nawożenie.
          Kwitnie hortensja krzewiasta.
         Kwitnie hortensja ogrodowa.
         Kwitnie hortensja piłkowana.
          Kwitnie irga błyszcząca.
          Kwitnie irga Dammera.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne.
           Cięcie formujące przy konieczności ograniczenia.
           Usunięcie obumarłych gałęzi – przy wiosennym przeglądzie wyciąć suche lub uszkodzone mrozem gałązki tuż przy miejscu rozgałęzienia.
           Ściółkowanie pod nowo posadzonymi roślinami – kora sosnowa lub zrębki; 8–10 cm warstwy; ściółka nie dotykać gałęzi; utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty.
           Obserwacja zdrowia nowych liści – przy pojawieniu się pierwszych liści ocena czy rośliny rozwijają się prawidłowo; nierównomierny lub słaby rozrost może wskazywać na problemy z korzeniami.
           Monitoring pod kątem mszyc i przędziorka – pierwsze szkodniki wiosenne mogą pojawiać się na młodych liściach; przy małej liczbie usuwać mechanicznie.
          Obserwacja pod kątem zarazy ogniowej (Erwinia amylovora).
          Kwitnie irga pozioma.
        Podlewanie przy suszy – świeżo posadzone rośliny wymagają regularnego podlewania; stare i zakorzenione krzewy są dość odporne na suszę.
           Obserwacja zdrowia liści – przy suchej i gorącej pogodzie możliwy przędziorek; srebrzenie liści; oprysk wodą pod ciśnieniem; przy wilgotnej pogodzie możliwa mączniak lub plamistość liści.
           Uzupełnienie ściółki pod roślinami – przy upalnym lecie ściółka kluczowa dla utrzymania wilgoci przy korzeniach.
          Optymalny termin pobierania sadzonek półzdrewniałych – lipiec i sierpień to doskonały czas; pędy tegoroczne dobrze stwardniałe; ukorzenianie w piasku lub perlicie pod folią lub w tunelu foliowym; ukorzenianie 6–8 tygodni.
          Pełnia owocowania – jagody intensywnie czerwone lub pomarańczowoczerwone; lśniące; jedne z najpiękniejszych miesięcy dla irgi poziomej; kontrast intensywnie czerwonych jagód i ciemnozielonych liści jest wyjątkowo efektowny.
          Przebarwienie liści – liście irgi poziomej pod koniec września zaczynają nabierać intensywnie czerwonych pomarańczowych i złotych odcieni; jeden z najpiękniejszych aspektów jesiennych irgi; połączenie czerwonych liści i czerwonych owoców to spektakularny widok.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu przed zimą.
           Nawożenie: ostatnia dawka nawozu jesiennego – nawóz do roślin lub siarczan potasu wzmacniający rośliny przed zimą; nie nawozić azotem po wrześniu.
          Opadanie liści – pod koniec października irga pozioma traci liście; po opadnięciu widoczna charakterystyczna sieć gałęzi w wzorze rybiej ości z czerwonymi jagodami; efektowny zimowy aspekt.
          Brak cięcia – nie ciąć irgi w październiku ani późniejszych miesiącach; cięcie wyłącznie wiosną przed rozwojem liści.
          Kwitnie irga szwedzka.
           Kwitnie irga wielokwiatowa.
           Kwitnie irga wierzbolistna.
          Cięcie zimowe (główne) jabłoni.
          Oprysk olejowy przed ruszeniem pąków.
          Sadzenie jabłoni.
           Nawożenie starszych drzew.
           Oprysk miedziowy przed pękaniem pąków.
          Kwitnie jabłoń domowa.
          Przerzedzanie zawiązków jabłoni.
           Nawożenie azotowe (pogłówne).
           Kontrola pod kątem mszycy.
         Kontrola pod kątem parcha jabłoni.
          Kontrola pod kątem mączniaka prawdziwego.
           Montaż opasek lepowych na pniach.
           Opad czerwcowy jabłoni (ręcznie przerzedzić pozostałe zawiązki, zostawiając 1–2 owoce na grono kwiatowe).
         Zbieraj opadłe i porażone owoce.
           Obserwacja pod kątem zarazy ogniowej (Erwinia amylovora).
         Cięcie letnie jabłoni.
          Kontrola pod kątem owocnicy jabłkóweczki (Hoplocampa testudinea).
           Nawożenie potasowe.
          Zbiór jabłek odmian wczesnych (letnich).
          Sadzenie jabłoni.
          Zbiór jabłek odmian jesiennych.
          Zbiór jabłek odmian zimowych.
           Oprysk miedziowy po opadzie liści.
           Wapnowanie pni i szkieletowych gałęzi.
          Kwitnie dzika jabłoń.
          Dojrzewają owoce jabłoni dzikiej.
           Kwitnie jarząb brekinia.
           Kwitnie jarząb domowy.
           Kwitnie jarząb mączny.
           Kwitnie jarząb szwedzki.
          Kwitnie jarzębina.
          Kwitnie jaśminowiec Lemoine'a.
           Kwitnie jaśminowiec panieński.
         Kwitnie jaśminowec wony.
         Kwitnie jeżyna krzewiasta.
         Owocuje jeżyna krzewiasta.
        Kwitnie jeżyna popielica.
        Kwitnie kirengeszoma dłoniasta.
        Kwitnie krwiściąg lekarski.
         Kwitnie krwiściąg lekarski.
      Kwitnie kuklik pospolity.
         Kwitnie kuklik zwisły.
          Kwitnie malina kamionka.
          Kwitnie malina moroszka.
          Kwitnie malina właściwa (dzika odmiana).
        Zbiór maliny właściwej w zależności od odmiany zakres może być mniejszy.
          Pora na sadzenie maliny właściwej.
          Kwitnie migdałek trójklapowy.
         Cięcie pielęgnacyjne.
           Oprysk olejowy przed ruszeniem pąków.
           Oprysk miedziowy przed pękaniem pąków.
           Nawożenie starszych drzew.
          Kwitnie morela zwyczajna.
           Sadzenie sadzonek.
           Przerzedzanie owoców.
        Regularne podlewanie.
           Nawożenie azotowe (pogłówne).
           Kontrola pod kątem mszycy.
           Kontrola pod kątem dziurawości liści.
           Obserwacja pod kątem moniliozy kwiatów i pędów (Monilinia laxa).
           Montaż opasek lepowych na pniach.
           Letnie cięcie zielone.
           Obserwacja pod kątem brunatnej zgnilizny owoców (Monilinia fructicola i M. laxa) — przy wilgotnej pogodzie.
           Kontrola pod kątem muszki plamoskrzydłej (Drosophila suzukii) — inwazyjny szkodnik!
           Nawożenie potasowe.
         Zbiory moreli.
          Usuwaj opadłe i porażone owoce natychmiast — źródło chorób i szkodników.
          Letnie cięcie pielęgnacyjne.
           Nawożenie potasowe.
           Ostatnie nawożenie: potasowo-fosforowe (wzmacnia odporność na mróz).
          Grabienie i usuwanie opadłych liści i owoców — źródło zimujących patogenów!
          Jesienne sadzenie sadzonek.
          Oprysk miedziowy po opadzie liści.
          Wapnowanie pni i grubych gałęzi.
          Kwitnie parzydło blekotolistne.
           Kwitnie parzydło leśne.
           Cięcie pielęgnacyjne i odmładzające.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub kompostu wokół krzewów; pęcherznica mało wymagająca; po silnym cięciu odmładzającym nawożenie stymuluje intensywny odrost.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – kora lub zrębki (8–10 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty.
           Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy po pojawieniu się liści; wspomaga wzrost i intensywność koloru liści u odmian barwnych.
           Monitoring pod kątem mszyc – pierwsze kolonie mogą pojawiać się na młodych liściach; przy małej liczbie usuwać mechanicznie; biedronki naturalnie regulują populacje.
           Odchwaszczanie wokół krzewów – szczególnie ważne przy nowych nasadzeniach; stare rozrośnięte krzewy skutecznie tłumią chwasty swoją masą.
           Monitoring mszyc i roztoczy – mszyce na wierzchołkach pędów i młodych liściach; przy zdrowych krzewach zazwyczaj nie wymagają interwencji.
          Zawiązywanie charakterystycznych pęcherzykowatych owoców – po kwitnieniu formują się charakterystyczne pęcherzykowate owoce (stąd nazwa pęcherznica); początkowo zielone u odmian purpurowych czerwono-zielone; drobne napuchnięte kapsuły w skupieniach; jeden z najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych owoców wśród polskich krzewów.
         Podlewanie przy suszy – stare krzewy samodzielne; nowe nasadzenia wymagają podlewania przy braku opadów.
          Kwitnie pęcherznica kalinolistna.
          Pęcherzykowate owoce dojrzewają – kapsuły stopniowo brązowieją i wysychają; u odmian purpurowych efektowny kontrast ciemnych liści i czerwonobrązowych owoców; dekoracyjne do późnej jesieni.
           Nawożenie: ostatnia dawka – nie nawozić azotem po końcu lipca; nawozy fosforowo-potasowe wzmacniają krzew przed jesienią.
          Pobieranie sadzonek półzdrewniałych – lipiec to dobry termin; pędy tegoroczne częściowo stwardniałe; pęcherznica łatwo się ukorzenia; ukorzeniane w piasku lub perlicie pod folią; ukorzenianie 4–6 tygodni.
           Uzupełnienie ściółki przy upalnym lecie.
           Jesienne przebarwienie liści – liście pęcherznicy kalinolistnej nabierają żółtawych pomarańczowych i czerwonych odcieni; przebarwienia efektowne, choć mniej spektakularne niż u klonów.
           Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu się przed zimą.
           Opadanie liści – pęcherznica traci liście przy pierwszych przymrozkach; po opadaniu widoczna charakterystyczna łuszcząca się kora i pęcherzykowate suche owoce na gałązkach; efektowna zimowa struktura.
           Przygotowanie do zimy.
         Kwitnie pięciornik biały.
          Kwitnie siedmiopalecznik błotny.
        Kwitnie pięciornik gęsi.
           Cięcie pielęgnacyjne i odmładzające.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – kora lub żwir (8–10 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty.
           Nawożenie pogłówne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego; pięciornik mało wymagający; na glebach żyznych nawożenie może być zbędne.
           Monitoring pod kątem pierwszych szkodników – mszyce na wierzchołkach pędów; przy małej liczbie usuwać mechanicznie.
          Możliwe pobieranie sadzonek zielnych – z tegorocznych nieodkwiecionych pędów; ukorzeniane w piasku lub perlicie pod folią; ukorzenianie 3–5 tygodni.
      Kwitnie pięciornik krzewiasty.
          Odchwaszczanie wokół krzewów – szczególnie ważne przy nowych nasadzeniach; stare rozrośnięte krzewy skutecznie tłumią chwasty.
        Podlewanie przy suszy.
         Pobieranie sadzonek półzdrewniałych – sadzonki muszą się ukorzenić przed zimą; pobierać do połowy sieprnia.
           Opcjonalne lekkie cięcie letnie.
           Uzupełnienie ściółki pod roślinami – przy upalnym lecie ściółka pomaga utrzymać wilgoć przy korzeniach nowych nasadzeń.
           Obserwacja zdrowia krzewów.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu przed zimą.
           Nawożenie jesienne – skromna dawka kompostu wokół krzewów wzmacniająca rośliny przed zimą; na glebach żyznych zbędne.
          Przebarwienie i opadanie liści – liście pięciornika nabierają złocistych i żółtych odcieni; opadają stopniowo przy pierwszych przymrozkach.
           Ściółkowanie na zimę – cienka warstwa kory lub żwiru (5–8 cm) wokół korzeni nowych nasadzeń; stare zakorzenione krzewy nie wymagają okrycia zimowego.
         Kwitnie pięciornik kurze-ziele.
       Kwitnie pięciornik pagórkowy.
        Kwitnie pięciornik rozłogowy.
         Kwitnie pięciornik skalny.
        Kwitnie pięciornik srebrny.
          Kwitnie pięciornik wyprostowany.
          Cięcie zimowe (główne) pigwy.
          Czas sadzenia drzewek pigwy.
           Oprysk miedziowy przed pękaniem pąków.
          Kwitnie pigwa pospolita.
           Nawożenie azotowe (pogłówne) — wspomaga wzrost zawiązków i pędów.
           Kontrola pod kątem mszyc na młodych pędach.
           Kontrola pod kątem zarazy ogniowej (Erwinia amylovora).
           Kontrola pod kątem parcha pigwy i mączniaka prawdziwego.
           Obserwacja pod kątem rdzy.
          Nawożenie potasowe — wspomaga jakość i wielkość owoców.
          Cięcie letnie pigwy (usuwanie wilków).
           Obserwacja pod kątem brunatnej zgnilizny.
           Ostatnie nawożenie: potasowo-fosforowe.
           Grabienie i usuwanie opadłych owoców i liści — źródło chorób zimujących.
          Jesienne sadzenie sadzonek — drugi dobry termin.
          Okres zbioru owoców pigwy.
          Cięcie jesienne po opadzie liści.
           Oprysk miedziowy po opadzie liści.
           Wapnowanie pni.
           Zbieranie i niszczenie mumii owocowych na gałęziach.
         Kontrola pni po silnych mrozach.
          Kwitnie pigwowiec japoński.
          Kwitnie pigwowiec okazały.
           Kwitnie platan klonolistny.
         Kwitnie poziomka chilijska.
        Kwitnie poziomka pospolita.
          Zbiór liści poziomki pospolitej.
        Termin zbioru owoców poziomki.
          Kwitnie poziomka twardawa.
       Kwitnie poziomeczka indyjska.
          Kwitnie pragnia kuklikowata.
          Kwitnie pragnia syberyjska.
        Kwitnie przywrotnik cienkołodygowy.
         Kwitnie przywrotnik miękki.
       Kwitnie przywrotnik pasterski.
        Kwitnie przywrotnik prawie nagi.
         Kwitnie róża alpejska.
          Kwitnie róża czerwonawa.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Podlewanie, jeśli gleba jest przesuszona po zimie – szczególnie przy świeżo posadzonych roślinach.
           Nawożenie.
           Usunięcie opadłych liści i resztek organicznych spod roślin.
           Cięcie pielęgnacyjne i odmładzające.
           Monitorowanie pod kątem pierwszych szkodników – mszyce różane, przędziorek; przy małej liczbie usuwać mechanicznie.
         Obserwacja pod kątem czarnej plamistości róż (Diplocarpon rosae).
         Róża dzika kwitnie.
           Możliwe pobieranie sadzonek zielnych z tegorocznych, niekwieconych pędów.
           Odchwaszczanie wokół roślin.
        Podlewanie przy suszy.
           Cięcie formujące po kwitnieniu.
           Obserwacja pod kątem mszyc i przędziorka.
          Najlepszy czas na sadzonki półzdrewniałe.
           Galasy na liściach.
           Kontrola rozrastania się przez odrosty korzeniowe.
         Owocowanie dzikiej róży.
          Główny sezon zbiorów owoców dzikiej róży.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego.
          Ściółkowanie korzeni świeżo posadzonych roślin – warstwa 8–10 cm kory wokół bryły.
          Grabienie opadłych liści spod krzewów – profilaktyka chorób grzybowych.
          Kwitnie róża francuska.
         Kwitnie róża gęstokolczasta.
        Kwitnie róża karolińska.
        Kwitnie róża pomarszczona.
          Kwitnie róża wielokwiatowa.
          Kwitnie róża żółta.
        Kwitnie rzepik pospolity.
         Kwitnie rzepik wonny.
          Cięcie pielęgnacyjne w bezprzymrozkowe dni.
           Oprysk miedziowy przed pękaniem pąków.
           Nawożenie starszych drzew.
          Sadzenie sadzonek.
          Kwitnie śliwa domowa.
         Podlewanie.
           Nawożenie azotowe (pogłówne).
           Kontrola pod kątem mszyc.
           Kontrola pod kątem torbieli śliwy.
           Montaż opasek lepowych na pniu.
           Kontrola pod kątem owocnicy śliwowej (larwy w owocach), przędziorka i mszyc.
           Letnie cięcie zielone.
          Nawożenie potasowe — wspomaga jakość i smak owoców.
         Zbiory różnych odmian.
         Letnie cięcie.
           Usuwanie opadłych i mumifikowanych owoców spod drzewa — źródło chorób!
           Ostatnie nawożenie.
           Grabienie i usuwanie opadłych liści i owoców.
           Obserwacja pod kątem rdzy śliwowej.
         Jesienne sadzenie sadzonek — drugi dobry termin.
          Pierwsze cięcie jesienne po opadzie liści.
          Oprysk miedziowy po opadzie liści.
          Wapnowanie pni i grubych gałęzi.
          Kwitnie śliwa tarnina.
          Kwitnie śliwa wiśniowa.
          Kwitnie świdośliwa jajowata.
          Kwitnie świdośliwa kanadyjska.
          Kwitnie świdośliwa kłosowa.
           Cięcie pielęgnacyjne.
           Sadzenie sadzonek.
          Kwitnie świdośliwa Lamarcka.
          Regularne podlewanie.
          Nawożenie azotowe (pogłówne).
          Odchwaszczanie i uzupełnianie mulczu.
           Kontrola pod kątem mszyc na młodych pędach (rzadkie).
          Obserwacja pod kątem zarazy ogniowej (Erwinia amylovora).
           Kontrola pod kątem przędziorka w suche i gorące dni.
         Rozmnażanie przez sadzonki zielone (czerwiec–sierpień) lub odkłady.
           Lekkie cięcie formujące.
           Nawożenie potasowe.
           Zbiory owoców.
           Nawożenie potasowe — wzmacnia rośliny przed zimą.
          Spektakularne jesienne przebarwienia liści.
           Ostatnie nawożenie: potasowo-fosforowe.
          Jesienne sadzenie sadzonek.
           Kontrola pH gleby — ewentualna korekta zakwaszenia.
           Uzupełnienie mulczu przed zimą.
          Główne cięcie pielęgnacyjne po opadzie liści.
         Kwitnie tawlina jarzębolistna.
           Kwitnie tawuła brzozolistna.
         Kwitnie tawuła Douglasa.
          Kwitnie tawuła dziurawcolistna.
           Cięcie wiosenne.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego – marzec i kwiecień to doskonały czas; gleba miękka i wilgotna; korzenie mają czas na ukorzenienie się przed letnim kwitnieniem.
           Podlewanie po sadzeniu i cięciu – obfite jednorazowe; tawuła wymaga umiarkowanej wilgotności gleby przez cały sezon.
           Nawożenie wiosenne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub kompostu wokół krzewów; po cięciu nawożenie szczególnie ważne dla stymulacji intensywnego odrostu; na glebach żyznych nawożenie zbędne.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – kora lub zrębki (8–10 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty.
            Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy po pojawieniu się liści; wspomaga intensywny wzrost nowych pędów po cięciu.
           Pobieranie sadzonek zielnych z tegorocznych pędów – kwiecień to dobry termin; miękkie pędy ukorzeniane pod folią w piasku lub perlicie; ukorzenianie 3–4 tygodnie; tawuła łatwo się ukorzenia.
           Pobieranie sadzonek półzdrewniałych – maj i czerwiec to dobry termin; pędy tegoroczne zaczynają twardnieć; ukorzenianie w piasku lub perlicie pod folią; ukorzenianie 4–6 tygodni.
        Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy lub gnojówka z pokrzywy co 4–6 tygodni; wspomaga wzrost i formowanie pąków kwiatowych; u odmian złotolistnych nawożenie intensywniejsze dla utrzymania intensywności koloru liści.
        Regularne podlewanie przy suszy – tawuła przy niedoborze wody formuje mniej pąków kwiatowych i kwitnie krócej; podlewać co 5–7 dni przy braku opadów.
          Kwitnie tawuła japońska.
         Deadheading przekwitłych kwiatostanów – regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów stymuluje zawiązywanie nowych; przedłuża kwitnienie nawet o 4–6 tygodni; jeden z najważniejszych zabiegów pielęgnacyjnych przy tawule; nożycami do żywopłotu lub ręcznie usuwać brązowiejące kwiatostany.
           Obserwacja zdrowia liści – u odmian złotolistnych intensywność koloru zależy od nasłonecznienia; w cieniu liście stają się bardziej zielone; pełne słońce gwarantuje intensywne złote lub pomarańczowe zabarwienie.
           Obserwacja pod kątem mączniaka prawdziwego – przy suchej i ciepłej pogodzie biały nalot na liściach; usuwać porażone liście; dobra cyrkulacja powietrza jako profilaktyka; odmiany o złotych liściach mogą być bardziej podatne.
           Uzupełnienie ściółki przed jesienią – odświeżenie warstwy kory lub zrębków wokół krzewów.
          Efektowne jesienne przebarwienia – tawuła japońska ma efektowne jesienne barwy; liście nabierają żółtych pomarańczowych czerwonych i purpurowych odcieni w zależności od odmiany; u 'Goldflame' i 'Anthony Waterer' szczególnie efektowne jesienne barwy; jeden z krzewów o efektownym potrójnym aspekcie: wiosną (liście) latem (kwiaty) i jesienią (kolory liści).
          Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu się przed zimą.
          Nawożenie jesienne – skromna dawka kompostu wokół krzewów; wzmacnia rośliny przed zimą.
           Opadanie liści – przy pierwszych przymrozkach liście zaczynają opadać; u odmiany 'Goldflame' efektowna pozimowa paleta kolorów tuż przed opadaniem.
           Ściółkowanie na zimę – cienka warstwa kory (5–8 cm) wokół korzeni nowych nasadzeń; stare zakorzenione krzewy nie wymagają okrycia.
          Kwitnie tawuła ostrolistna.
           Kwitnie tawuła średnia.
          Kwitnie truskawka.
        Kwitnie wiązówka błotna.
          Kwitnie wiązówka bulwkowa.
          Kwitnie wiśnia japońska.
         Cięcie pielęgnacyjne.
          Oprysk olejowy przed ruszeniem pąków.
           Oprysk miedziowy przed pojawieniem się pąków.
           Nawożenie starszych drzew.
          Kwitną czereśnie.
           Sadzenie sadzonek.
          Regularne podlewanie.
           Nawożenie azotowe (pogłówne).
           Kontrola pod kątem mszycy.
           Kontrola pod kątem tarcznika i przędziorka.
           Obserwacja pod kątem moniliozy kwiatów i pędów (Monilinia laxa).
           Montaż opasek lepowych na pniach.
           Letnie cięcie zielone.
           Montaż siatek ochronnych przed ptakami.
           Kontrola pod kątem muszki plamoskrzydłej (Drosophila suzukii).
           Nawożenie potasowe.
         Okres zbioru czereśni.
           Usuwaj opadłe i porażone owoce — źródło chorób i szkodników.
          Letnie cięcie pielęgnacyjne.
          Nawożenie potasowe (ostatnia dawka do końca sierpnia).
           Grabienie i usuwanie opadłych liści i owoców.
         Jesienne sadzenie sadzonek.
          Oprysk miedziowy po opadzie liści.
          Wapnowanie pni.
          Usuwanie pędów z objawami raka bakteryjnego.
          Okrywanie młodych drzewek (do 3 lat).
           Kwitnie wiśnia wczesna.
          Kwitnie antypka.
          Kwitnie złotlin japoński.
           Cięcie pielęgnacyjne wiosenne.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub kompostu wokół krzewów; żylistek docenia wiosenne zasilenie szczególnie po silnym cięciu odmładzającym.
           Usunięcie obumarłych gałązek po zimie – wiosenny przegląd; usunąć suche lub uszkodzone fragmenty tuż przy miejscu rozgałęzienia; poprawa cyrkulacji powietrza i estetyki.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – kora lub zrębki (8–10 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty.
           Nawożenie pogłówne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego po pojawieniu się liści; wspomaga wzrost i późniejsze kwitnienie.
           Monitoring pod kątem pierwszych szkodników – mszyce na wierzchołkach pędów i młodych liściach; przy małej liczbie usuwać mechanicznie.
          Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy lub gnojówka z pokrzywy co 4–6 tygodni; szczególnie ważne przed kwitnieniem dla uzyskania efektownych kwiatostanów.
           Pobieranie sadzonek zielnych z tegorocznych nieodkwiecionych pędów – ukorzeniane w piasku lub perlicie pod folią; ukorzenianie 3–5 tygodni.
        Regularne podlewanie.
          Kwitnie żylistek szorstki.
           Cięcie po kwitnieniu – jedyny właściwy termin.
           Uzupełnienie ściółki pod krzewami – odświeżenie warstwy kory; utrzymuje wilgoć przy odrastających pędach.
          Optymalny termin pobierania sadzonek półzdrewniałych – pędy tegoroczne częściowo stwardniałe; ukorzenianie w piasku lub perlicie pod folią lub mgłą; ukorzenianie 4–6 tygodni.
           Jesienne przebarwienie liści – liście żylistka szorstkiego nabierają żółtawych i czerwonawych odcieni; przebarwienia skromne ale efektowne; krzew zachowuje atrakcyjność jesienną dzięki łączonemu efektowi barwnych liści i łuszczącej się kory.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu przed zimą.
           Nawożenie jesienne – skromna dawka kompostu wokół krzewów; wzmacnia rośliny przed zimą.
           Opadanie liści – żylistek traci liście przy pierwszych chłodach; po opadaniu widoczna charakterystyczna łuszcząca się kora i pąki kwiatowe na gałązkach. To jeden z niewielu krzewów z tak dekoracyjną korą przez cały rok. Dobrze uformowane i liczne pąki to obietnica efektownego czerwcowego widowiska.
           Ściółkowanie na zimę – warstwa kory lub liści (8–10 cm) wokół korzeni nowych nasadzeń; stare zakorzenione krzewy nie wymagają okrycia zimowego.
          Kwitnie żylistek wysmukły.


Filmy


Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • Pod redakcją Alicji i Jerzego Szweykowskich — Słownik botaniczny, ISBN 83-214-1305-6, Wiedza Powszechna 2003
  • Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski — Botanika. Systematyka, ISBN 978-83-01-13953-7, PWN 2013
  • Lucjan Rutkowski — Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, ISBN 978-83-01-14342-8, PWN SA 2004

© medianauka.pl, 2017-05-29, RZAD-151/23745
Data aktualizacji artykułu: 2023-12-27





FacebookWhatsAppTwitter/XLinkedInEmail
©® Media Nauka 2008-2026 r.