Scynki

Scynki (Scincidae) to rodzina gadów, która liczy dziś 1300 gatunków w około 85 rodzajach. W Polsce nie żyją gatunki z tej rodziny gadów. Jest to największa rodzina jaszczurek.

Wygląd

Nie u wszystkich gatunków są wykształcone odnóża. Głowę pokrywają duże, symetrycznie ułożone tarczki rogowe. Ciało pokrywają okrągłe lub rombowe łuski, które zachodzą na siebie i ściśle do siebie przylegają. Z tego powodu powierzchnia ciała jest śliska i wygląda jak wypolerowana. Ubarwienie zwykle szare lub brązowe. Ogon często ma jaskrawy kolor.

FILTRY
Ukryj obce gatunki
Ukryj polskie gatunki

Sortuj według:


Status IUCN


Obszar występowania


Gatunki

Wykaz wszystkich opublikowanych artykułów tematycznych.


Ostajnica nakrapianaOstajnica nakrapiana

Chalcides ocellatus

Ostajnica nakrapiana (Chalcides ocellatus) to gatunek jaszczurki należącej do rodziny scynków. Wierzch wydłużonego ciała jest zwykle jasnobrązowe z nieregularnymi plamami. Odnóża są małe z pięcioma palcami.


Scynk berberyjski, scynk długonogiScynk berberyjski, scynk długonogi

Eumeces schneideri

Scynk berberyjski, scynk długonogi (Eumeces schneideri) to gatunek jaszczurki zaliczanej do scynków. Głowa ma trójkątny zarys, tułów dość długi i walcowaty zakończony długim ogonem. Łuski zachodzą na siewie jak dachówki.


Scynk nadrzewnyScynk nadrzewny

Corucia zebrata

Scynk nadrzewny to duża jaszczurka o wyjątkowo chwytnym ogonie. Kark wydaje się przysadzisty. Ubarwienie ciała jest oliwkowe z delikatnym plamkowaniem. Oczy mają zielone lub brązowe tęczówki.


Scynk olbrzymiScynk olbrzymi

Tiliqua scincoides

Scynk olbrzymi to dość duża jaszczurka z rodziny scynków, żyworodna z prymitywnym łożyskiem umożliwiającym młodym oddychanie i odżywianie. Ciało jest lekko spłaszczone. Ubarwienie zwykle szare, brązowe lub srebrne.





Inne gatunki

  • Acontias meleagris
  • Acontias plumbeus
  • Scynk paskowany (Eumeces fasciatus)
  • Eumeces obsoletus
  • Lerista apoda
  • Lerista bougainvillii
  • Mabuya acutilabris
  • Mabuja przylądkowa (Mabuya capensis)
  • Mabuya heathi
  • Prasinohaema virens
  • Scynk Morethia (Ruficanda exquisita)
  • Scynk aptekarski (Scincus scincus)
  • Scynk krótkoogonowy (Tiliqua rugosa)

Występowanie i środowisko

Występują na wszystkich kontynentach. Można je spotkać na terenach porośniętych roślinnością, terenach pustynnych, pośród skał.

Tryb życia i zachowanie

Prowadzą skryty tryb życia. Są gatunki aktywne w dzień, wiele prowadzi zmierzchowy i nocny tryb życia. Zjawiskiem powszechnym u scynków jest odrzucanie ogona w obronie przed napastnikami. Część gatunków ryje w ziemi.

Morfologia i anatomia

Łuski podścielają płytki kostne. Nie mają gruczołów i otworów udowych. Ogon jest kruchy i łatwo odpada. Szybko też się regeneruje. Niektóre scynki nie mają wykształconych odnóży.

Rozmnażanie

Część gatunków scynków rodzi żywe młode, samica może mieć ich nawet 14 w miocie (scynk beznogi Acontias plumbeus). Niektóre samice opiekują się złożonymi jajami i młodymi. Niektóre gatunki zarówno są żyworodne jak i składają jaja. Mabuya heathi rozwija się w organizmie matki tak jak u ssaków, za pomocą łożyska.

Pożywienie

Duże scynki są częściowo roślinożerne. Poza tym żywią się głównie pokarmem zwierzęcym, głównie bezkręgowcami.

Ochrona i zagrożenia

Brak danych.

Ciekawostki

Brak danych.

Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2014-01-06, RODZ-77



Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© Media Nauka 2008-2018 r.