Logo Serwisu Media Nauka


Słoń indyjski, słoń azjatycki (Elephas maximus)

Słoń indyjski, słoń azjatycki (Elephas maximus) to ssak z rodziny słoni. Słoń indyjski jest mniejszym słoniem od słonia afrykańskiego, jest też bardziej łagodny, mniej niebezpieczny. Jest bardzo inteligentny. Ma mniejsze uszy, a trąba zakończona jest jednym wyrostkiem. Ma płaską część czołową czaszki. Ma bardzo pomarszczoną szarą lub ciemnobrązową skórę pokrytą bardzo rzadko włosiem, gęste włosy znajdują się na końcu ogona. Słoń przestaje rosnąć po 25 latach życia. Od wieków człowiek starał się oswajać słonie indyjskie. W Azji służy za zwierzę pociągowe, juczne i wierzchowe. Przy pomocy oswojonych słoni poluje się też na dzikie okazy. Da się łatwo tresować. Największym wrogiem naturalnym słonia indyjskiego jest tygrys.

Słoń indyjski, słoń azjatycki (Elephas maximus)
Zdjęcie okazu z ZOO we Wrocławiu © medianauka.pl

Nazwa gatunku
Słoń indyjski, słoń azjatycki (Elephas maximus)
Nazwy obce
angielska: Asian Elephant, Indian Elephant
niemiecka: Asiatische Elefant
czeska: Slon indický
francuska: Eléphant D'Asie, Eléphant D'Inde
hiszpańska: Elefante Asiático
Pierwsze opisanie gatunku
Linnaeus, 1758
Obszar występowania
Europa - nie; Polska - nie;
Azja - tak;
Afryka - nie;
Ameryka Północna - nie;
Ameryka Południowa - nie;
Australia - nie;
Antarktyda - nie;
Słoń indyjski, słoń azjatycki - mapa występowania na świecie
Wielkość
Długość: od 550 cm do 640 cm
Długość ogona: 150 cm
Ciężar: do 5000 kg
Maksymalna długość życia
70 lat.
Podgatunki
słoń indyjski - Elephas maximus indicus,
słoń sumatrzański - Elephas maximus sumatranus,
słoń cejloński - Elephas maximus maximus.

Czasem wymienia się jeszcze inne podgatunki, takie jak: E. m. asurusE. m. rubridens
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ssaki (Mammalia)
Rząd: Trąbowce (Proboscidea)
Rodzina: Słonie (Elephantidae)

Występowanie i środowisko

Indie, Asam, Birma, Syjam, południowo-zachodnie Chiny. Występuje też na Malajach, Sumatrze i Cejlonie.

Elephas maximus indicus występuje głównie w Indiach, Elephas maximus sumatranus zamieszkuje Sumatrę, a Elephas maximus maximus zamieszkuje Sri Lankę.

Zamieszkuje lasy tropikalne na terenie górzystym i nizinnym.

Tryb życia i zachowanie

Żyje w stadach, które liczą 15-30 osobników. Stadu przewodzi stara samica. Pozostali członkowie stada, to samice, jeden dojrzały samiec i młode samce. Słoń indyjski je rano, wieczorem i w nocy. Gdy na danym terenie brakuje pożywienia, odbywa dalekie wędrówki. Zwykle jednak trzyma się swojego terytorium. Odpoczywa w południe. Śpi kilka godzin w nocy. Potrafi spać na stojąc i na leżąco z nogami ułożonymi na bok.

Świetnie pływa, wspina się, pokonuje gęstwinę niszcząc wszystko na swojej drodze, bardzo szybko biega. Bardzo chętnie kąpie się w wodzie.

Pożywienie

Trawa, winorośl, liście, miękkie pędy roślin, owoce.

Rozmnażanie

Ciąża trwa 607-641 dni. Samica rodzi zwykle jedno młode, ważące około 90 kg. Młode ma około 1 m wysokości. Dojrzałość płciową osiąga po 12 latach życia. Samica opiekuje się słoniątkiem kilka lat, aż do kolejnego porodu.

Ochrona i zagrożenia status IUCN - EN

Gatunek ten jest zagrożony wyginięciem - przypisuje się mu bardzo wysokie ryzyko wymarcia w stanie dzikim w niedalekiej przyszłości. Ma status EN w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.

Ciekawostki

Słoń indyjski nie jest zwierzęciem domowym ze względu na to, że w niewoli bardzo trudno się rozmnaża.

Od dawna słoń indyjski jest wykorzystywany jako zwierzę juczne, może przenosić duże ciężary (nawet 0,5 tony) na duże odległości, potrafi karczować dżunglę, był wykorzystywany także do polowań na tygrysy.

Zdjęcia i grafiki - galeria


© Media Nauka, 2012-12-23, ART-GAT187




Polecamy