Logo Media Nauka

Wilkowór tasmański, wilk workowaty, wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus)
© PIXATERRA - stock.adobe.com

Wilkowór tasmański, wilk workowaty, wilk tasmański

Wilkowór tasmański, wilk workowaty, wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus) to wymarły niedawno gatunek ssaka z rodziny wilkoworowatych (workowców drapieżnych). Podobny w sylwetce i uzębieniu do psowatych. Pysk szary, z białawymi polami przy oczach i uszach. Spód jasny. Grzbiet i boki szaropłowe, żółtawe, brunatne, pręgowane od połowy długości ciała aż do ogona. Sierść krótka, sztywna.

Występowanie i środowisko

Zamieszkiwał Tasmanię. Jego środowiskiem były stepy, później lasy.

Tryb życia i zachowanie

Tryb życia wilka workowatego przypominał ten, jaki prowadzą ssaki z rodziny psowatych, włącznie z wydawaniem odgłosów. Płochliwy. Prowadził nocny tryb życia. Lubił wygrzewać się na słońcu. Polował sam, w parach, rzadziej w grupach rodzinnych.

Morfologia i anatomia

Długość ciała wynosi 100-110 cm, ogona około 50 cm. Wysokość w kłębie to 60 cm.

Pożywienie

Polował na kangury, ptaki i drobne ssaki. Trzebił stada kur i owiec.

Rozmnażanie

Samica rodziła 2-4 młodych. W torbie znajdowały się 4 sutki.

Ochrona i zagrożenia EX

Gatunek ten jest całkowicie wymarły. Ostatni osobnik tego gatunku padł w 1936 roku. Został wytępiony przez osadników.

Ciekawostki

Był to największy mięsożerny torbacz.

Kąt rozwarcia szczęk mógł wynosić nawet 180°.

Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2019-09-25, GAT-15790


Pokrewne gatunki ssaków

Workowce drapieżne, wilkoworowate
Workowce drapieżne, wilkoworowate

Zobacz inne gatunki
z tej rodziny.

Nie posiadamy w naszej bazie innych gatunków zwierząt z tej samej rodziny.




Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN - Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 IUCN
  • pod red. Kazimierza Kowalskiego - Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna 1975
  • Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz - Polskie nazewnictwo ssaków świata, 978-83-88147-15-9, Muzeum i Instytut Zoologii PAN 2015
  • Hanna i Antoni Gucwińscy - Zoologia Tom I Ssaki Część I Leksykon popularnonaukowy., ISBN 83-88988-01-8, Albatros 2003

Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© Media Nauka 2008-2019 r.