Logo Media Nauka

Wiskaczan wielki (Lagostomus maximus)
© Mikhail Blajenov - stock.adobe.com

Wiskaczan wielki

Wiskaczan wielki (Lagostomus maximus) to gatunek ssaka z rodziny szynszylowatych, szkodnik pastwisk. Dawna nazwa to wiskacza. Ubarwienie ciemnoszare z wierzchu, białawe od spodu. Głowa z ciemno-jasnymi, poziomymi pasami.

Wyróżniamy 3 podgatunki:

  • L. m. inmollis Thomas, 1910
  • L. m. maximus (Desmarest, 1817)
  • L. m. petilidens Hollister, 1914

 

Występowanie i środowisko

Występuje na pampie w Argentynie w Ameryce Południowej.

Tryb życia i zachowanie

Tworzy kolonie do 20-30 osobników. W grupie przewodzi samiec. Buduje cały system nor (12-15, czasem więcej). Sprawnie się porusza. Czasem nory wiskacze dzielą z innymi gatunkami. Prowadzi nocny tryb życia.

Morfologia i anatomia

Długość ciała wynosi 47-66 cm, ogona - 15-20 cm, a ciężar ciała około 7 kg. Kończyny tylne są dwa razy dłuższe od przednich. Kończyny tylne są zakończone trzema palcami, przednie czterema.

Pożywienie

Zjada głównie trawę, także korzenie, inną roślinność.

Rozmnażanie

Samica raz do roku po ciąży trwającej 120 dni rodzi 2 młode.

Ochrona i zagrożenia LC

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.

Ciekawostki

U wylotu nor często czatują jadowite węże.

Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2019-11-07, GAT-623883


Pokrewne gatunki ssaków

ikonaSzynszyla duża
Lagidium peruanum
ikonaWiskacza górska
Lagidium viscacia
Szynszylowate
Szynszylowate

Zobacz inne gatunki
z tej rodziny.



Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN - Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 IUCN
  • pod red. Kazimierza Kowalskiego - Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna 1975
  • Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz - Polskie nazewnictwo ssaków świata, 978-83-88147-15-9, Muzeum i Instytut Zoologii PAN 2015
  • Włodzimierz Serafiński, Ewa Wielgus-Serafińska - Ssaki zwierzęta świata, ISBN 83-01-05877-3, PWN 1988

Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© Media Nauka 2008-2019 r.