logo

Delfin zwyczajny, delfin pospolity

Delfin zwyczajny, delfin pospolity, delfin krótkopyski (Delphinus delphis) to najczęściej występujący w przyrodzie delfin. Przednia część pyska jest wyciągnięta w dziób. Na grzbiecie charakterystyczna płetwa w kształcie trójkąta z wierzchołkiem skierowanym ku tyłowi ciała. 40-50 stożkowatych zębów układają się w jeden szereg. Cechą charakterystyczną delfina zwyczajnego jest czarny lub brunatny grzbiet, spód biały, po bokach szare i nieregularne pręgi. Od oka do dzioba biegnie czarna pręga. Często występuje w oceanariach.

Zdjęcia - galeria

Kliknij w obrazek, aby go powiększyć lub wyświetlić galerię, pokaz slajdów i dodatkowe opisy zdjęć.


Występowanie i środowisko PL

Zamieszkuje wszystkie oceany świata. Jest dość liczny w Morzu Śródziemnym i Czarnym. To rzadki gatunek delfina w naszym morzu. W Bałtyku obserwowano ten gatunek tylko kilka razy. Czasem pojedyncze osobniki wpływają do rzek.

Tryb życia i zachowanie

Żyje w małych stadach w rejonach chłodniejszych i liczących nawet kilka tysięcy w wodach tropikalnych. Chętnie towarzyszy statkom. Delfin ten dożywa średnio 25 lat (maksymalnie 35 lat).

Morfologia i anatomia

Waga delfina zwyczajnego wynosi do 75 kg przy długości ciała dochodzącej do 2 metrów.

Pożywienie

Ryby, głowonogi. Uwielbia sardele i ryby latające.

Rozmnażanie

Ruja przypada na sierpień i wrzesień. Ciąża trwa 9-10 miesięcy. Samica rodzi zwykle 1, czasem 2 młode w okresie od maja do lipca. Młode mają długość 50-60 cm. Stają się dojrzałe płciowo w 3 roku życia.

Ochrona i zagrożenia LC

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Podgatunek D. delphis ponticus jest narażony na wyginięcie. Delfin ten często ginie przy połowach tuńczyków przez ludzi.



© medianauka.pl, 2012-12-28, GAT-205




Pokrewne gatunki ssaków

ikonaDelfin czarnogłowy, delfin Commersona
Cephalorhynchus commersonii
ikonaDelfin pręgoboki
Stenella coeruleoalba
ikonaOrka, miecznik
Orcinus orca
Delfinowate
Delfinowate

Zobacz inne gatunki
z tej rodziny.


Czy tylko nietoperze używają echolokacji?

Czy tylko nietoperze używają echolokacji?

Echolokacja jest to zdolność do określania położenia obiektów w przestrzeni na podstawie echa akustycznego. Czy tylko nietoperze widzą w ciemności w ten sposób?


Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN - Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 https://www.iucnredlist.org
  • pod red. Kazimierza Kowalskiego - Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna 1975
  • Włodzimierz Serafiński, Ewa Wielgus-Serafińska - Ssaki zwierzęta świata, ISBN 83-01-05877-3, PWN 1988
  • Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz - Polskie nazewnictwo ssaków świata, 978-83-88147-15-9, Muzeum i Instytut Zoologii PAN 2015



Polecamy w naszym sklepie

Ilustrowana encyklopedia ssaków Polski - Atlas
Pakiet Zwierzęta Polski - Rośliny Polski
Mapa świata Puzzle
Księga zwierząt niemalże niemożliwych
Kubek zwierzęta świata
Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© ® Media Nauka 2008-2021 r.