Logo Serwisu Media Nauka

Drzewołaz błękitny
(Dendrobates tinctorius azureus)

Drzewołaz błękitny (Dendrobates tinctorius azureus) to gatunek płaza bezogonowego z rodziny drzewołazowatych. Jest to piękna żaba o błękitnym kolorze skóry nakrapiana ciemnymi plamami, zamieszkująca podłoże lasu deszczowego. Rodzima nazwa tej żaby to okopipi. Samica jest większa od samca.

Liczne gruczoły na skórze produkują truciznę o nazwie pumiliotoksyna. Trucizna ta pojawia się w organizmie żaby dzięki zjadanym mrówkom i termitom.

Drzewołaz błękitny (Dendrobates tinctorius azureus)
Zdjęcie zbiorów ZOO w Opolu © medianauka.pl

Nazwa gatunku
Drzewołaz błękitny (Dendrobates tinctorius azureus)
Nazwy obce
Pierwsze opisanie gatunku
Obszar występowania
Europa - nie; Polska - nie;
Azja - nie;
Afryka - nie;
Ameryka Północna - nie;
Ameryka Południowa - tak;
Australia - nie;
Antarktyda - nie;
Drzewołaz błękitny - mapa występowania na świecie
Wielkość
Długość: 45 mm
Maksymalna długość życia
7 lat.
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Płazy (Amphibia)
Rząd: Płazy bezogonowe (Anura)
Rodzina: Drzewołazowate (Dendrobatidae)

Występowanie i środowisko

Zamieszkuje niewielki obszar w Ameryce Południowej, Surinam na granicy z Gujaną i Brazylią.

Drzewołaz błękitny żyje w podłożu lasu deszczowego.

Tryb życia i zachowanie

Żabka ta prowadzi dzienny tryb życia.

Drzewołaz błękitny przejawia zachowania terytorialne, potrafi bronić swojego obszaru.

Pożywienie

Żabka ta żywi się owadami (w tym mrówkami i termitami) oraz ślimakami.

Rozmnażanie

Dojrzałe dwuletnie osobniki dobierają się w pary. Po tańcu godowym samica składa 4-6 jaj kilka razy w roku. Samiec i samica sprawują razem opiekę nad potomstwem do momentu wylęgu i przeniesienia kijanek do małych zbiorników wodnych. Po 11 tygodniach kijanki przechodzą przeobrażenie zupełne.

Ochrona i zagrożenia status IUCN - LC

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.

Ciekawostki

Trucizna wytwarzana przez gruczoły skórne jest wykorzystywana przez lokalnych Indian do zatruwania strzał.

Zdjęcia i grafiki - galeria


© medianauka.pl, 2011-09-11, GAT-49








Polecamy koszyk



© Media Nauka 2008-2017 r.