Logo Media Nauka

Facebook

Mandryl (Mandrillus sphinx)
© davemhuntphoto - Fotolia.com

Mandryl

Mandryl (Mandrillus sphinx) to ssak z rodziny małp wąskonosych. Ma mocno wydłużony, barwny pysk, silne zęby. Futro jest zielono-rude na grzbiecie, żółto-białe od strony brzusznej. Na głowie grzywa i żółta broda. Od nosa w kierunku oczu biegnie po każdej stronie 6 niebiesko ubarwionych zgrubień, oddzielonych purpurowymi rowkami, charakterystycznych dla mandryla. Okolice nosa czerwone lub różowe. Dla tego gatunku stosuje się także następujące nazwy: pawian leśny, krótkoogonowy pawian leśny, pawian bruzdopoliczkowy.

Występowanie i środowisko

Lasy zachodniej Afryki równikowej.

Tryb życia i zachowanie

Przebywa na ziemi, czasem na drzewach. Tworzą stada liczące kilkadziesiąt osobników. Stadu przewodzą stare samce. Prowadzi naziemny tryb życia. Dominujący samiec jest najbardziej ubarwiony. Grupa zajmuje terytorium 1000-5000 ha. Prowadzi koczowniczy tryb życia. Dziennie stado pokonuje do 4,5 km. Gdy małpy znajdą owocujące drzewa zostają w miejscu tak długo, aż zjedzą wszystkie owoce. Noc mandryle spędzają na drzewach.

Morfologia i anatomia

Skóra mandrylów ma wiele gruczołów, których wydzielina służy to znakowania terytorium.

Pożywienie

Owoce, orzechy, części roślin, małe zwierzęta.

Rozmnażanie

Okres godowy trwa od lipca do września. Ciąża trwa 220-270 dni. Samica rodzi jedno młode, które nosi na grzbiecie. Młode znajduje się pod opieką matki przez rok. Dojrzałość płciową mandryle osiągają w wieku 4-6 lat.

Ochrona i zagrożenia VU

Gatunek ten jest narażony na wymarcie. Ma status VU w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Mandryle nierzadko żerowały na plantacjach, przez co były tępione przez rolników.

Ciekawostki

Mandryl jest najbardziej ubarwioną małpą w przyrodzie.

Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2013-01-05, GAT-271




Pokrewne gatunki ssaków

ikonaMandryl równikowy, dryl
Mandrillus leucophaeus
Małpy wąskonose
Małpy wąskonose

Zobacz inne gatunki
z tej rodziny.



Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN - Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 IUCN
  • Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz - Polskie nazewnictwo ssaków świata, 978-83-88147-15-9, Muzeum i Instytut Zoologii PAN 2015
  • pod red. Kazimierza Kowalskiego - Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna 1975
  • Hanna i Antoni Gucwińscy - Zoologia Tom I Ssaki Część I Leksykon popularnonaukowy., ISBN 83-88988-01-8, Albatros 2003
  • Włodzimierz Serafiński, Ewa Wielgus-Serafińska - Ssaki zwierzęta świata, ISBN 83-01-05877-3, PWN 1988

Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© ® Media Nauka 2008-2020 r.