Pawian anubis

Pawian anubis (Papio anubis) to jeden z największych pawianów. Samce są prawie dwa razy większe od samic. Ma wydłużoną część twarzową, szerokie nozdrza, małe oczy, głęboko osadzone pod dużymi wałami nadoczodołowymi. Wszystkie kończyny są prawie równej długości. Dłonie i stopy są czarne. Ogon jest średniej długości z pęczkiem włosów na końcu, noszony zwykle w sposób jaki widać na fotografii. Występują duże nagnioty pośladkowe. Ciało pokryte jest szarym, żółtawym lub brunatnozielonym futrem, które w okolicy głowy tworzy kołnierz. Zęby są duże, ostre i mocne. Dość duże torby policzkowe.


Pawian anubis (Papio anubis)
© bobschalkwijk - Fotolia.com

Występowanie i środowisko

Wschodnia część środkowej Afryki.

Tryb życia i zachowanie

Preferuje otwarte tereny. Prowadzi naziemny i dzienny tryb życia. Odgłos jaki wydaje przypomina szczekanie psa. Żyje w stadach, które liczą od 8 do 200 osobników. Zwykle stada liczą 40-80 osobników. Stadu przewodzi kilka starych samców.

Pożywienie

Cebule, owoce, pędy roślin, trawa, korzenie, drobne gady, ptasie jaja, ssaki.

Rozmnażanie

Samica rodzi 1-2 młode po ciąży trwającej 170 dni. Karmi je przez 5-8 miesięcy. Młode rodzą się z różową twarzą i czarną sierścią. Dojrzewają płciowo po 3,5-6 latach. Matka nosi młode najpierw przy piersi, potem na grzbiecie.

LC

Ochrona i zagrożenia

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.

Ciekawostki

Pawiany anubisy potrafią upolować gazelę. Bywają niebezpieczne dla człowieka.


Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2013-03-25, GAT-384




Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© Media Nauka 2008-2018 r.