Logo Serwisu Media Nauka


Wigoń, wikunia (Vicugna vicugna)

Wigoń, wikunia (Vicugna vicugna) to ssak pustynny z rodziny wielbłądowatych, pochodzący z Ameryki Południowej. Długie, jedwabiste włosy używane są do wyrobu tkanin.

Wigoń, wikunia (Vicugna vicugna)
Zdjęcie okazu z ZOO we Wrocławiu © medianauka.pl

Nazwa gatunku
Wigoń, wikunia (Vicugna vicugna)
Nazwy obce
angielska: Vicuna, Vicuña, Vicugna
niemiecka: Vikunja
czeska: Vikuňa
francuska: Vigogne
hiszpańska: Vicuña
Pierwsze opisanie gatunku
(Molina, 1782)
Obszar występowania
Europa - nie; Polska - nie;
Azja - nie;
Afryka - nie;
Ameryka Północna - nie;
Ameryka Południowa - tak;
Ameryka Środkowa - nie;
Australia - nie;
Antarktyda - nie;
Wigoń, wikunia - mapa występowania na świecie
Wielkość
Długość: od 135 cm do 150 cm
Długość ogona: 24 cm
Ciężar: od 45 kg do 55 kg
Podgatunki
Wyróżnia się dwa podgatunki:
V. v. vicugna
V. v. mensalis
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Strunowce (Chordata)
Gromada: Ssaki (Mammalia)
Rząd: Parzystokopytne (Artiodactyla)
Rodzina: Wielbłądowate (Camelidae)

Występowanie i środowisko

Ameryka Południowa. Zasiedla pustynne płaskowyże Andów na dużych wysokościach (3500-4800 m n.p.m.)

Tryb życia i zachowanie

Wigonie żyją w haremach złożonych z samca, kilku samic i ich młodych lub w grupach samych młodych samców. Samce znaczą kałem swoje terytorium, którego powierzchnia może wynosić 18 ha.

Pożywienie

Wigonie żywią się młodymi pędami traw.

Rozmnażanie

Okres ciąży trwa 330-350 dni. Samica rodzi zwykle 1 młode o masie od 4 do 6 kg. Samica nie wylizuje młodego, nie zjada łożyska i nie pomaga młodemu wstać. Młode wstaje po 20 minutach życia, a po 45 potrafi już galopować. Laktacja trwa 6-8 miesięcy.

Ochrona i zagrożenia status IUCN - LC

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.

Ciekawostki

Jeszcze w 1994 roku miał status narażonego na wymarcie.

Zdjęcia i grafiki - galeria


© Media Nauka, 2009-04-21, ART-GAT3




Polecamy