Łasica pospolita

Łasica pospolita, łasica, łaska (Mustela nivalis) to ssak rodzimy z rodziny łasicowatych. Samce są znacznie większe od samic. Łasica ma silnie wydłużone ciało, niezwykle gibkie, bardzo krótkie kończyny, których stopy są owłosione. Sierść z wierzchu jest rudobrązowa, od spodu biała. Czasem sierść bieleje na zimę. Jej ogon jest krótki (do 1/3 długości ciała) i ma umaszczenie grzbietu. Często na pysku występują białe plamy. Łasica jest bardzo pożyteczna dla gospodarki jako naturalny tępiciel gryzoni. W Polsce znajduje się pod ochroną gatunkową.

Zdjęcia - galeria

Kliknij w obrazek, aby go powiększyć lub wyświetlić galerię, pokaz slajdów i dodatkowe opisy zdjęć.


Występowanie i środowisko PL

Obszar występowania łasicy pospolitej to Europa, Azja, północna Afryka. u nas występuje na terenie całej Polski, ale nie jest zbyt liczna. Zamieszkuje parki, brzegi lasów, miedze, cmentarze. Pionowy zasięg występowania to 3500 m n.p.m. Zimą przenosi się w pobliże ludzkich osiedli.

Tryb życia i zachowanie

Łasica jest aktywna całą dobę, najbardziej o zmierzchu i o świcie. Jest zwierzęciem naziemnym, potrafi jednak wspiąć się na drzewo. Zabija więcej zwierząt niż jest w stanie sama zjeść. Porusza się podskokami. W ciągu doby łasica przemierza średnio do 0,5-1,1 km. Potrafi w celach obserwacyjnych stanąć na tylnych łapkach. Jest samotnikiem.

Przestraszone zwierzę wydziela cuchnącą ciecz z gruczołów, które znajdują się w okolicy odbytu.

Morfologia i anatomia

Zmienność rozmiarów ciała u łasic jest bardzo duża i zależy od regionu w jakim żyją. Na południu Europy łasica może mieć długość ciała nawet 40 cm (z ogonem), podczas gdy na północy Europy zaledwie 23 cm. Dziś uważa się te łasice jako odrębne podgatunki. Samiec jest zawsze większy od samicy (nawet 3 razy cięższy).

Pożywienie

Czym się żywi łasica? Poluje na gryzonie, owady, jaszczurki, żaby, małe ptaki. Zjada też jaja, które są dla niej przysmakiem. Podczas polowania na małe zwierzęta przeszukuje wszystkie napotkane nory i zakamarki. Gryzonie, w których się specjalizuje, zabija ugryzieniem w kark.

Rozmnażanie

Ruja pojawia się w różnym czasie, najczęściej od lutego do kwietnia. Ciąża trwa 5-6 tygodni. W jednym miocie w kwietniu lub maju samica może mieć 3-12 młodych. Młode znajdują się w gnieździe pod korzeniami lub kamieniami, wyściełanym liśćmi i trawą. Młode stają się dojrzałe płciowo po 9 miesiącach życia.

Ochrona i zagrożenia LC

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. W Polsce łasica jest objęta całkowitą ochroną.

Ciekawostki

Łasica jest najmniejszym ssakiem drapieżnym w Polsce. Bywa, że w niektórych rejonach występowania samica łasicy nie jest większa od myszy.

Ze względu na swoje rozmiary poluje na gryzonie w ich własnych norach.

Łasica nakłuwa jajo tak, że zawartość nie rozlewa się z niego. Wysysa całą zawartość, pozostawiając skorupkę w całości. Potrafi przenosić duże jaja, wkładając je między podbródek a pierś.

To bardzo pożyteczne zwierzę. Jedna łasica może podczas swojego życia zabić do 3000 gryzoni!

W przypadku większych zwierzą im dalej na północ, tym większe są jego rozmiary. U łasicy jest odwrotnie. Im dalej na północy żyje osobnik , tym mniejsze ma rozmiary, a różnice są bardzo duże, nawet dwukrotne.

Podgatunki

Wyróżniamy następujące podgatunki:

  • Mustela n. allegheniensis, (Rhoads, 1901)
  • Mustela n. boccamela, Bechstein, 1800
  • Mustela n. campestris, Jackson, 1913
  • Mustela n. caucasica, Barrett-Hamilton, 1900
  • Mustela n. eskimo, (Stone, 1900)
  • Mustela n. heptneri, Morozova-Turova, 1953
  • Mustela n. mosanensis, Mori, 1927
  • Mustela n. namiyei, Kuroda, 1921
  • Mustela n. nivalis - łasica pospolita, Linnaeus, 1766
  • Mustela n. numidica, Pucheran, 1855
  • Mustela n. pallida, Barrett-Hamilton, 1900
  • Mustela n. pygmaea, (J. A. Allen, 1903)
  • Mustela n. rixosa - łasica mała, (Bangs, 1896) - podgatunek czasem uznawany za odrębny gatunek
  • Mustela n. rossica, Abramov & Baryshnikov, 2000
  • Mustela n. russelliana, Thomas, 1911
  • Mustela n. stoliczkana, Blanford, 1877
  • Mustela n. tonkinensis, Björkegren, 1941
  • Mustela n. vulgaris, Erxleben, 1777
Pytania

Pytania

Kuna a łasica - czyli jak odróżnić kunę od łasicy?

Odpowiedź na pytanie czy obserwowane zwierzę to kuna czy łasica nie jest trudna. Łasica ma niewielkie rozmiary (góra 28 cm długości), a kuna jest około 2 razy większa. Ogon kuny jest puszysty i długi, u łasicy jest krótki. Kuna ma specyficzną plamę na piersi, łasica ma praktycznie cały spód jasny lub w zimie bywa cała biała. Dużo większe podobieństwo łasicy występuje w przypadku gronostaja. Gronostaj jednak ma cechę łatwą do zaobserwowania (oprócz większych rozmiarów ciała), która go odróżnia od łasicy - czarna końcówka ogona.

Łasica a gronostaj - czyli jak odróżnić łasicę od gronostaja?

Dużo większe podobieństwo łasicy występuje w przypadku gronostaja niż kuny. Gronostaj jednak ma cechę łatwą do zaobserwowania (oprócz większych rozmiarów ciała), która go odróżnia od łasicy - czarna końcówka ogona.

Czy łasica jest biała?

Może być biała w okresie zimowym. Czasem jej futro jest całkowicie białe, a czasem tylko częściowo bieleje.




Kalendarz przyrody

123456789101112

Opis

         Trwa okres rui u łasicy, aczkolwiek zdarza się także w innych okresach.
          Zwykle o tej porze łasica rodzi młode (nie jest to reguła)
Pokaż tylko bieżące wydarzenia


Pokrewne gatunki ssaków

ikonaGronostaj
Mustela erminea
ikonaTchórz zwyczajny
Mustela putorius
ikonaNorka europejska
Mustela lutreola
ikonaTchórz stepowy
Mustela eversmanii
Łasicowate
Łasicowate

Zobacz inne gatunki
z tej rodziny.

Najbardziej cuchnące ssaki świata

Najbardziej cuchnące ssaki świata

Człowiek nie ma dobrego węchu. Są jednak zwierzęta, które człowiek wyczuje po zapachu z odległości nawet kilkuset metrów.


© medianauka.pl, 2012-12-30, GAT-220
Data aktualizacji artykułu: 2022-04-20



Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN - Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 https://www.iucnredlist.org
  • Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz - Polskie nazewnictwo ssaków świata, 978-83-88147-15-9, Muzeum i Instytut Zoologii PAN 2015
  • pod red. Kazimierza Kowalskiego - Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna 1975
  • Praca zbiorowa - Ilustrowana encyklopedia ssaków Polski - atlas, ISBN 978-83-7705-871-8, P.H.W. FENIX 0
  • Alfred Brehm - Życie zwierząt. Ssaki, PWN 1963
  • Włodzimierz Serafiński, Ewa Wielgus-Serafińska - Ssaki zwierzęta świata, ISBN 83-01-05877-3, PWN 1988



Polecamy w naszym sklepie

Ilustrowana encyklopedia ssaków Polski - Atlas
Biblioteczka Montessori. Przyroda
Montessori - Zwierzęta
Pakiet Zwierzęta Polski - Rośliny Polski
Kolorowe skarpetki urodzinowe
Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© ® Media Nauka 2008-2022 r.