Logo Media Nauka
PL

Szalej jadowity, cykuta

Szalej jadowity, cykuta (Cicuta virosa) to silnie trująca roślina wieloletnia z rodziny baldaszkowatych.

Szalej jadowity, cykuta (Cicuta virosa)
© Juulijs - Fotolia.com

Nazwa systematyczna
Szalej jadowity, cykuta
Cicuta virosa L.
Nazwy obce
angielska: Cowbane, northern water hemlock
niemiecka: Wasserschierling
czeska: Rozpuk jízlivý
francuska: Ciguë aquatique, ciguë vireuse
Obszar występowania
Europa - tak;
Polska - tak;
Wielkość
Wysokość: 150 cm
Systematyka
Domena: Eukarionty (Eukaryota)
Królestwo: Rośliny (Plantae)
Klad: Naczyniowe
Klad: Nasienne
Klasa: Okrytonasienne, okrytozalążkowe
Rząd: Baldachokwiatowce (Apiales)
Rodzina: Baldaszkowate (Apiaceae)

Występowanie i środowisko

U nas występuje na nizinach i w górach, zwykle w płytkich wodach stojących, na brzegach rzek, starorzeczy. Zasiedla także płytkie jeziora, torfowiska.

Kwitnie w okresie od czerwca do sierpnia.

Morfologia i anatomia

Osiąga wysokość 150 cm.

Łodyga jest gruba, dęta, zwykle wzniesiona, rozgałęziona u góry.

Liście są dość duże, dolne długoogonkowe, 2-3 krotnie pierzaste, brzeg piłkowany lub ząbkowany, górne liście krótkoogonkowe.

Kwiaty są zebrane w baldachy o półkolistym pokroju, baldachy złożone są z 10-25 promieni z nagimi szypułkami. Kwiaty mają po 5 płatków, są białe i małe (1 mm). Kwiaty mają po 5 pręcików i jeden dwuszyjkowy słupek.

Owoc to rozłupnia.

Kłącze jest bulwiaste z charakterystycznymi przegrodami wewnątrz (komory powietrzne).

Rozmnażanie

Brak danych.

Ochrona i zagrożenia

Brak danych.

Ciekawostki

To roślina silnie trująca. Tradycja głosi, że cykutą został otruty Sokrates. Roślina ta występuje także w powieściach Agathy Christie.

Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2018-08-08, GAT-5653



Kalendarz przyrody

123456789101112

Opis

ukryj/pokaż
szalej jadowity, cykuta
         

Kwitnie cykuta.

Pokaż tylko bieżące wydarzenia


Parametry

Kolor kwiatów

biały kwiat
Grupa

bylina
Stanowisko

nasłonecznione
półcień
Środowsko

wodne i bagniste
Użytek

Jadalność

Gatunek trujący




© Media Nauka 2008-2018 r.