Baldaszkowate

Baldaszkowate (Apiaceae, Umbelliferae) to rodzina roślin z rzędu baldachokwiatowców, do której zaliczamy około 3500 gatunków, z czego w Polsce można spotkać około 70 z nich.

To w znakomitej większości rośliny zielne, wyjątkowo krzewy lub drzewka.

Występowanie i środowisko

Większość roślin z rodziny Apiaceae żuje w strefie umiarkowanej na obu półkulach Ziemi.

Morfologia i anatomia

Liście zwykle złożone, dużych rozmiarów. Kwiaty drobne, zebrane w baldachy, z czego wywodzi się nazwa rodziny.


Rodzaje

Wykaz wszystkich opublikowanych rodzajów z tej rodziny:

Gatunki

Wykaz pozostałych gatunków, opisanych w naszym serwisie:

Inne gatunki

Kalendarz przyrody

Poniższy kalendarz zawiera wszystkie gatunki, które nie znalazły się w opisie żadnego rodzaju. Każdy rodzaj zawiera niezależny kalendarz przyrody.

123456789101112

Opis

        Kwitnie aminek egipski.
           Wysiew na rozsadę w domu.
           Pielęgnacja rozsady.
          Bezpośredni wysiew do gruntu.
          Sadzenie rozsady w gruncie.
          Regularne podlewanie.
           Odchwaszczanie.
        Pierwsze zbiory liści.
           Kontrola pod kątem mszyc i zwójek.
          Kwitnie anyż.
          Zbiór nasion.
           Zbiór korzeni (opcjonalnie).
           Usuń resztki roślinne z grządki, przekop i nawóź kompostem.
        Kwitnie biedrzeniec wielki.
        Kwitnie blekot pospolity.
          Kwitnie cieszynianka wiosenna.
        Kwitnie dzięgiel leśny.
          Sprawdzenie pH gleby w miejscu planowanej uprawy.
          Wiosenny termin wysiewu nasion.
           Pierwsze zbiory wiosenne.
           Usunięcie obumarłych, ubiegłorocznych liści z rozet zimujących roślin.
           Pielęgnacja siewek.
           Podlewanie zimujących roślin.
           Zbiór korzeni dwuletnich roślin.
           Usuwanie resztek zeszłorocznych łodyg i liści z otoczenia roślin.
           Monitorowanie pod kątem ślimaków.
           Sadzenie rozsady na zewnątrz.
           Wysiew bezpośredni nasion do gruntu.
       Regularne, obfite podlewanie.
       Rośliny drugiego roku: wybijanie pędu kwiatostanowego – imponująca łodyga może rosnąć o kilka centymetrów dziennie.
          Ślimaki – intensywne zagrożenie dla młodych siewek i rozsady.
           Ściółkowanie gleby wokół roślin.
           Zbiór łodyg i ogonków liściowych do kandyzowania.
           Rośliny pierwszego roku tworzą rozległą rozetę.
          Kwitnie arcydzięgiel litwor.
           Zbiór nasion.
          Wysiew świeżo zebranych nasion.
           Po wysypaniu nasion roślina dwuletnia kończy swój cykl życiowy i zaczyna obumierać – to normalne zjawisko.
           Usuwanie przekwitłych baldachów jeśli nie chcemy samosiewu – zanim nasiona dojrzeją.
           Rośliny drugiego roku obumierają po owocowaniu.
           Usunięcie obumarłych roślin drugiego roku.
          Zbiór korzeni.
           Ściółkowanie gleby wokół roślin pierwszego roku na zimę.
           Ewentualne wapnowanie lub zakwaszanie gleby zależnie od pH.
           Przygotowanie do zimy.
           Wysiew nasion do gruntu.
           Sprzątanie resztek obumarłych roślin; resztki zdrowe kompostować.
           Wiosenny wysiew bezpośrednio do gruntu.
           Podlewanie zimujących roślin przy suchym marcu – przy przesychaniu gleby rozety rosną słabiej; gleba stale lekko wilgotna.
           Nawożenie wiosenne zimujących roślin – skromna dawka kompostu lub nawozu wieloskładnikowego wokół roślin; wspomaga intensywny wiosenny wzrost pędów kwiatostanowych.
           Usunięcie uszkodzonych zimowych liści – przy wiosennym przeglądzie usunąć przebrązowiałe zewnętrzne liście roset; poprawa cyrkulacji powietrza i estetyki.
           Przerywanie siewek z marcowych wysiewów – gdy rośliny mają 3–4 liście; przerzeźnić do rozstawy 15–20 cm; kminek fatalnie znosi przesadzanie; przerywanie zamiast przesadzania.
          Regularne podlewanie – kminek przy niedoborze wody rośnie wolniej i daje mniejsze kwiatostany; gleba stale lekko wilgotna.
           Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy lub gnojówka z pokrzywy; wspomaga intensywny wzrost wegetatywny przed kwitnieniem.
           Odchwaszczanie – kminek w fazie wzrostu łatwo zagłuszany przez chwasty; odchwaszczać regularnie i ostrożnie dla nieuszkadzania korzeni palowych.
           Pełnia kwitnienia – maj to miesiąc szczytu kwitnienia kminku zwyczajnego; efektowne baldachy złożone z drobnych białych lub lekko różowawych kwiatków; kwitnienie trwa 3–5 tygodni; jeden z najpiękniejszych naturalnych elementów ogrodu ziołowego. Roślina wybitnie miododajna – kwitnący kminek masowo odwiedzany przez pszczoły dzikie pszczoły samotnice trzmiele muchy kwiatowe i inne owady zapylające; Roślina żywicielska motyli.
           Nawożenie pogłówne – ostatnia dawka nawozu wieloskładnikowego przed kwitnieniem; po zawiązaniu nasion nawożenie zbędne.
           Przygotowanie grządki pod letni wysiew – przygotować miejsce pod główny wysiew kminku w czerwcu–lipcu dla roślin kwitnących w przyszłym roku; głęboka uprawa kompostowanie i wyrównanie.
           Obserwacja pod kątem mszyc – mszyce na wierzchołkach pędów kwiatostanowych; przy małej liczbie biedronki naturalnie regulują populacje.
          Zbiór nasion – kluczowy moment – gdy nasiona na głównym baldachu zaczynają brązowieć i łatwo się oddzielają.
         Główny termin wysiewu nasion na rośliny dwuletnie – czerwiec to optymalny czas wysiewu bezpośrednio do gruntu.
           Usuwanie roślin po zbiorze nasion – rośliny drugiego roku po zbiorze nasion zasychają; wyciągnąć z korzeniami; kompostować zdrowe resztki.
         Pielęgnacja siewek z czerwcowych wysiewów – gdy siewki mają 3–4 liście przerzedzić do rozstawy 15–20 cm; siewki kminku mają charakterystyczne nitkowate pierwsze liście i są drobne; odchwaszczać ostrożnie dla nieuszkadzania drobnych roślin. Regularne podlewanie siewek – lipiec bywa gorący i suchy; młode siewki kminku wymagają regularnego podlewania; gleba stale lekko wilgotna.
          Pierwszy wysiew bezpośrednio do gruntu – od początku marca gdy gleba odmarzła.
          Przerywanie siewek z marcowego wysiewu – gdy rośliny mają 3–4 liście; przerzedzić do rozstawy 8–10 cm; wyrwane siewki można jeść – mają intensywny aromat; przerywanie ważne dla uzyskania dużych i efektownych roślin.
       Zbiory liści – przy bujnym wzroście możliwe pierwsze zbiory wierzchołków pędów (5–8 cm) pod koniec marca. Młode liście kolendry wyjątkowo aromatyczne; ścinać selektywnie zewnętrzne liście lub wierzchołki pędów. Intensywny wzrost liści w kwietniu i maju – rośliny z marcowych wysiewów szybko rosną i tworzą efektowne kępy aromatycznych liści; charakterystyczny intensywny cytrusowo-korzenny zapach liści wyczuwalny z odległości; kolendra w maju jest w najlepszej formie liściowej. Aromat kolendry – liście kolendry zawierają aldehydy nadające charakterystyczny intensywny cytrusowo-mydlany lub korzenny aromat; reakcje na aromat kolendry są silnie zróżnicowane: dla większości jest przyjemny i korzenny; ok. 10–15% ludzi odczuwa smak kolendry jako mydlany lub owadzi.
        Sukcesywny wysiew – druga partia – połowa kwietnia to termin drugiego wysiewu dla ciągłości zbiorów; postępować jak przy pierwszym wysiewie.
         Odchwaszczanie – kolendra w fazie wzrostu łatwo zagłuszana przez chwasty; odchwaszczać regularnie i ostrożnie dla nieuszkadzania korzeni palowych.
           Nawożenie – na glebach typowych zbędne; na glebach ubogich skromna dawka kompostu lub nawozu azotowego stymuluje wzrost liści; kolendra uprawiana głównie na liście docenia umiarkowane nawożenie azotem.
        Kwitnie kolendra siewna.
           Ścinanie pędów kwiatostanowych.
        Regularne podlewanie – kolendra przy niedoborze wody szybko idzie w nasiona; regularnie co 3–5 dni przy braku opadów; ściółkowanie grządki utrzymuje wilgoć i spowalnia bieg w nasiona.
          Zbiór nasion z wczesnych wysiewów.
           Usuwanie roślin po zbiorze nasion – zasychające rośliny kompostować lub pozostawić kilka dla samosiewu; grządki przygotować pod kolejne uprawy.
        Kwitnie koniopłoch łąkowy.
           Sprawdzenie pH gleby w miejscu planowanej uprawy – ewentualne wapnowanie.
           Wysiew na rozsadę.
          Wysiew bezpośredni możliwy pod osłony od końca marca.
           Pielęgnacja rozsady.
          Wysiew bezpośredni do gruntu.
          Sadzenie rozsady na zewnątrz.
          Bezpośredni wysiew nasion do gruntu.
          Nawożenie startowe.
         Regularne, równomierne podlewanie.
           Wysiew kolejnej partii nasion.
           Monitorowanie pod kątem mszyc i gąsienic połyśnicy marchwianki (Chamaepsila rosae).
           Obsypywanie bulwy.
           Nawożenie.
       Zbiory.
           Usuwanie pędów kwiatostanowych.
           Obserwacja: gąsienice motyla paź królowej (Papilio machaon).
          Okres zbioru kopru włoskiego.
           Obserwacja pod kątem chorób: rdza, mączniak; przy dużej wilgotności – zgnilizna podstawy bulwy.
          Zbieranie nasion z dosuszonych parasoli.
          Usuwanie roślin po zbiorach – kompostowanie zdrowych resztek. Sprzątanie grządek, głęboka uprawa gleby.
           Usunięcie ubiegłorocznych łodyg – wyciąć tuż przy ziemi przed lub przy pojawieniu się nowych pędów; stare łodygi kompostować; stanowisko oczyścić ze starych resztek.
           Optymalny termin wysiewu nasion bezpośrednio do gruntu.
          Optymalny termin sadzenia sadzonek i podziału kęp.
           Nawożenie wiosenne.
           Ściółkowanie wokół roślin – warstwa kompostu lub kory (8–10 cm) wokół rośliny; utrzymuje wilgoć i dostarcza składników pokarmowych; lubczyk docenia żyzną i próchniczą glebę.
           Pierwsze zbiory liści – przy bujnym wzroście możliwe pierwsze skromne zbiory zewnętrznych liści lub wierzchołków pędów; młode liście lubczyku wyjątkowo aromatyczne i delikatne; ścinać selektywnie zewnętrzne liście lub wierzchołki pędów (5–10 cm) dla stymulacji krzewienia.
       Regularne podlewanie – kwiecień bywa suchy; lubczyk przy intensywnym wzroście wiosennym docenia regularną wilgoć; podlewać co 5–7 dni przy braku opadów; na glebach głębokich i gliniastych rzadziej; na piaszczystych częściej.
          Odchwaszczanie wokół roślin – szczególnie ważne przy nowych nasadzeniach; stare rozwinięte kępy lubczyku skutecznie tłumią chwasty swoją masą.
          Nawożenie pogłówne – gnojówka z pokrzywy lub nawóz wieloskładnikowy co 4–6 tygodni; lubczyk jako duża i intensywnie rosnąca bylina docenia regularne zasilanie; po każdym intensywnym zbiorze liści skromna dawka nawozu przyspiesza regenerację.
           Pobieranie sadzonek i podział – maj to ostatni dobry termin przed kwitnieniem; ostrożnie wykopać fragment kępy z korzeniami; sadzonki z korzeniami pobocznych pędów; posadzić natychmiast i obficie podlać.
          Obfite zbiory liści.
           Zbiór kwiatów do suszenia – świeże baldachy kwiatostanowe dekoracyjne w bukietach; do suszenia zbierać gdy w pełni otwarte; suszyć w cieniu i przewiewie.
          Kwitnie lubczyk ogrodowy.
           Zbiór nasion – gdy rozłupnie zaczynają brązowieć i łatwo się oddzielają.
           Cięcie po kwitnieniu.
           Nawożenie po cięciu – nawóz azotowy lub gnojówka z pokrzywy stymuluje intensywny odrost nowych liści po lipcowym cięciu; szczególnie ważne przy uprawie głównie liściowej.
           Letnie zbiory do konserwowania.
           Ostatnie zbiory liści sezonu – wrzesień to ostatni miesiąc obfitych zbiorów przed zamieraniem roślin; zbierać przed pierwszymi przymrozkami; przygotować zapasy do mrożenia i konserwowania na zimę.
           Podział kęp jesienny.
           Cięcie pędów po pierwszych przymrozkach – suche pędy skrócić do 10–15 cm nad ziemią; lub pozostawić do wiosny jako zimową dekorację; suche łodygi lubczyku z charakterystycznymi rozłupniami dekoracyjne przez całą zimę.
           Zbiór korzeni do celów zielarskich.
        Wysiew nasion marchwi. Dosiewamy do połowy czerwca.
          Przerywanie siewek.
       Regularne podlewanie.
       Kwitnie marchew zwyczajna.
           Spulchnianie gleby między rzędami.
         Połyśnica marchwianka (Chamaepsila rosae) – szczyt aktywności.
          Zbiór marchwi wczesnej (pęczkowej).
          Odchwaszczanie.
           Obserwacja pod kątem alternariozy marchwi.
           Obserwacja pod kątem mszycy na szczytach roślin.
          Zbiór marchwi średniowczesnej.
          Zbiór marchwi późnej (jesiennej).
           Po zbiorze: głęboka uprawa gleby; kompostowanie zdrowych resztek liści.
         Kwitnie marchewnik anyżowy.
           Zbieranie zimujących korzeni.
           Główny termin wysiewu nasion bezpośrednio do gruntu.
           Przerywanie siewek.
       Regularne podlewanie.
         Odchwaszczanie.
           Nawożenie.
          Wysiew nasion pasternaka do gruntu na przezimowanie.
           Mszyca i ślimaki – monitoring.
          Ściółkowanie między rzędami.
        Intensywny wzrost liści – duże pierzasto złożone liście na długich ogonkach; wzrost nadziemny intensywny w maju; Uwaga na oparzenia fototoksyczne! – liście i łodygi pasternaku zawierają furanokumaryny powodujące silne podrażnienia skóry przy kontakcie z sokiem i ekspozycji na słońce; zawsze używać rękawiczek przy pracy z pasternakiem w słoneczne dni; po kontakcie dokładnie umyć ręce; reakcja skórna może być bolesna i trwała!
           Nawożenie pogłówne.
         Kwitnie pasternak zwyczajny.
           Obserwacja pod kątem zarazy.
           Liście mogą zaczynać żółknąć od dołu – naturalne zjawisko pod koniec lata; usuwać żółknące liście dla poprawy cyrkulacji powietrza i estetyki.
           Ściółkowanie korzeni przed zimą.
           Obserwacja zdrowia roślin.
           Główny sezon zbiorów.
           Głęboka uprawa stanowisk po zbiorach – przekopanie z kompostem pod przyszłe nasadzenia.
     Możliwy wysiew nasion pietruszki do gruntu.
    Termin zbioru liści pietruszki.
          Przerywanie siewek.
        Regularne podlewanie — pietruszka lubi stałą wilgotność.
         Usuwanie na bieżąco kwiatów pietruszki.
         Kwitnie pietruszka.
           Nawożenie azotowe (pogłówne) — wspomaga bujny wzrost liści.
           Kontrola pod kątem septoriozy pietruszki (żółte plamy na liściach).
          Termin zbioru korzenia pietruszki.
         Kwitnie podagrycznik pospolity.
         Kwitnie sierpnica pospolita.
         Kwitnie cykuta.
        Kwitnie szczwół plamisty.
         Kwitnie świerząbek bulwiasty.
         Kwitnie świerząbek gajowy.
         Kwitnie wąkrota zwyczajna.
        Kwitnie wszewłoga górska.
         Kwitnie wzdęcin Fischera.


Zobacz nasz kalendarz ogrodnika. Śledź postęp prac w swoim ogrodzie.







Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN — Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 https://www.iucnredlist.org
  • Lucjan Rutkowski — Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, ISBN 978-83-01-14342-8, PWN SA 2004
  • Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski — Botanika. Systematyka, ISBN 978-83-01-13953-7, PWN 2013
  • Pod redakcją Alicji i Jerzego Szweykowskich — Słownik botaniczny, ISBN 83-214-1305-6, Wiedza Powszechna 2003
  • Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając — <em>Vascular plants of Poland a checklist</em>. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski., ISBN: 83-85444-38-6, W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Science 1995

© medianauka.pl, 2017-07-01, RODZ-1251/22369
Data aktualizacji artykułu: 2024-01-16



FacebookWhatsAppTwitter/XLinkedInEmail
©® Media Nauka 2008-2026 r.