Wiechlinowate, trawy

Wiechlinowate, trawy (Poaceae) to rośliny z rzędu plewowców. Do wiechlinowatych zaliczamy około 11 000 gatunków, z czego w Polsce występuje około 160 z nich. Rośliny te stanowią główny składnik formacji trawiastych, łąk i pastwisk. Są tu ważne rośliny uprawne, w tym zboża.

Łodyga jest nazywana źdźbłem. Jest obła, pusta w międzywęźlach, a przegrodzona w węzłach. Tkanka twórcza znajduje się w dolnej części każdego międzywęźla. Dzięki temu ścięcie lub odgryzienie wierzchołka rośliny nie przerywa jej wzrostu. Trawy często wytwarzają rozłogi. Liście naprzemianległe, pochwiaste, równowąskie. W miejscu złączenia blaszki liściowej z pochwą często występuje języczek. Kwiaty są zebrane w kłoski. U nasady kłoska są przysadki — tak zwane plewy. Kłoski zebrane są w kwiatostany typu kłos złożony lub wiecha złożona. Owoce to ziarniaki.

Występowanie i środowisko

Trawy rosną na wszystkich kontynentach świata.


Rodzaje

Wykaz wszystkich opublikowanych rodzajów z tej rodziny:

Gatunki

Wykaz pozostałych gatunków, opisanych w naszym serwisie:

Inne gatunki

Kalendarz przyrody

Poniższy kalendarz zawiera wszystkie gatunki, które nie znalazły się w opisie żadnego rodzaju. Każdy rodzaj zawiera niezależny kalendarz przyrody.

123456789101112

Opis

       Kwitnie dmuszek jajowaty.
          Kwitnie hakonechloa smukła.
           Planowanie odmian kukurydzy cukrowej. Zwykła cukrowa (su), ulepszona cukrowa (se) i supersłodka (sh2/Supersweet); supersłodka zachowuje słodycz najdłużej po zbiorze, ale ma twardszą skórkę ziarna; nie sadzić różnych odmian kukurydzy cukrowej obok siebie (krzyżowanie pogarsza smak).
           Wysiew nasion na rozsadę możliwy od końca marca.
          Wysiew kukurydzy cukrowej.
          Sadzenie rozsady na zewnątrz po 15 maja.
          Nawożenie startowe.
          Przezierka prosowianka, omacnica prosowianka (Ostrinia nubilalis).
          Obserwacja zdrowia roślin – żółknięcie liści = niedobór azotu; fioletowienie = niedobór fosforu przy chłodzie; białe paski na liściach = niedobór cynku.
       Kwitnie kukurydza.
          Obsypywanie (okopywanie) roślin.
          Regularne odchwaszczanie i spulchnianie gleby – do momentu, gdy łan kukurydzy zamknie się i zagłuszy chwasty; spulchniać płytko dla nieuszkadzania płytkich korzeni bocznych.
         Regularne i obfite podlewanie.
           Pierwsze nawożenie pogłówne.
           Pylenie wiech – u szczytu łodyg rozwijają się wiechy (kwiatostany męskie) intensywnie pylące pyłkiem; wiechy widoczne nad koronami liści; pylenie trwa 5–10 dni; przy suchej i wietrznej pogodzie pylenie najintensywniejsze.
           Pojawianie się kolb – z kątów liści wyrastają zawiązki kolb (kwiatostany żeńskie); z wierzchołka kolby wyrastają jedwabiste włoski (znamiona) chwytające pyłek; każdy włosek odpowiada jednemu ziarnu; niezapylone włoski oznaczają brakujące ziarna w kolbie.
           Ręczne zapylanie przy małej uprawie.
           Drugie nawożenie pogłówne.
           Dojrzałość mleczna kukurydzy cukrowej – kukurydzę cukrową zbiera się w stadium mlecznym (ziarna soczyste i słodkie); zewnętrzne oznaki dojrzałości: liście okrywy kolby ciemnozielone; włoski (jedwabie) brązowe i suche; kolba wypełniona na całej długości.
          Zbiory kukurydzy cukrowej.
           Dojrzewanie kukurydzy pastewnej i ozdobnej – kukurydza przeznaczona na popcorn i ozdobna dojrzewa dłużej niż cukrowa; kolby zostawić na roślinie do pełnego dojrzewania; liście koszulki brązowieją i wysychają; ziarna twarde.
           Zbiór wszystkich kolb przed przymrozkami – kukurydza ginie przy –1 do –2°C; zebrać wszystkie kolby niezależnie od stopnia dojrzałości przed prognozowanym przymrozkiem.
          Usunięcie roślin po przymrozkach.
        Kwitnie kupkówka pospolita.
          Kwitnie miotła zbożowa.
        Kwitnie mozga kanaryjska.
          Kwitnie owsica Parlatorego.
        Pora kwitnienia perzu właściwego.
          Kwitnie schizachyrium miotlaste.
          Kwitnie spartyna grzebieniasta.
          Kwitnie strzęplica sina.
        Kwitnie szczotlicha siwa.
         Kwitnie trzcina pospolita.
           Wiosenne cięcie kęp.
           Przygotowanie gleby pod nowe nasadzenia.
           Nawożenie startowe.
          Podział kęp.
           Sadzenie zakupionych roślin z pojemnika.
       Regularne podlewanie – trzęślica przy niedoborze wody w fazie budzenia się rośnie wolniej i tworzy słabsze kępy; co 7–10 dni przy braku opadów; przy stanowiskach przy wodzie i podmokłych podlewanie jest zbędne.
           Nawożenie.
           Ślimaki – wiosenne liście trzęślicy mogą być atakowane przez ślimaki szczególnie przy wilgotnych stanowiskach; wystawiać pułapki; starsze rośliny z twardszymi liśćmi mniej narażone; przy stanowiskach przy wodzie problem ślimaków może być duży.
           Rola architektoniczna w ogrodzie – czerwiec to miesiąc, gdy trzęślica modra rozpoczyna pełnienie funkcji architektonicznej w kompozycji; smukłe wyprostowane łodygi kwiatostanowe tworzą efektowne pionowe akcenty; przy odmianach przezroczystych ('Transparent') efekt patrzenia przez delikatną zasłonę na rośliny w tle wyjątkowy i poszukiwany przez projektantów ogrodów w stylu Oudolfa.
         Kwitnie trzęślica modra.
           Ruch i dźwięk jako walory – trzęślica modra jako jedna z nielicznych roślin ogrodowych wprowadza do ogrodu efekt ruchu i dźwięku; przy wietrze kłosy szumią i szeleszczą delikatnie; długie smukłe łodygi kołyszą się rytmicznie przy każdym powiewie; roślina angażująca nie tylko wzrok, ale i słuch dla multi sensorycznego doświadczenia ogrodu.
           Dekoracyjność nocna – kłosy trzęślicy wyjątkowo efektowne nocą przy podświetleniu dekoracyjnym; jasne lub złociste kłosy wyraźnie widoczne w ciemności przy oświetleniu ogrodowym; roślina polecana do ogrodów z oświetleniem wieczornym gdzie efekt podświetlenia kłosów od dołu tworzy niepowtarzalny nastrój.
           Dojrzewanie nasion – od końca sierpnia kłosy z dojrzewającymi nasionami; przy odmianach gatunkowych możliwy zbiór nasion; nasiona drobne zbierać gdy kłosy zaczynają brązowieć; dosuszać w papierowej torbie; nasiona gatunku typowego kiełkują dość dobrze przy wysiewie wiosną.
           Ostatnia dawka nawożenia – przy wyjątkowo ubogich glebach możliwe jednorazowe słabe zasilanie nawozem wieloskładnikowym z podwyższonym potasem; nie nawozić azotem po końcu sierpnia; trzęślica przy żyznych glebach nie wymaga nawożenia w ogóle.
           Jesienne przebarwienia liści – szczyt dekoracyjności jesiennej – wrzesień to miesiąc kulminacyjnych jesiennych przebarwień trzęślicy modrej; liście intensywnie żółte złote i pomarańczowe kontrastują z brązowozłotymi kłosami kwiatostanowymi; efekt dekoracyjny wybitny i często piękniejszy niż letnie kwitnienie; przy słonecznych jesiennych dniach kępy trzęślicy płoną intensywnymi kolorami złota i miedzi; jeden z absolutnie najpiękniejszych jesiennych spektakli polskiego ogrodu naturalistycznego.
           Podział kęp i sadzenie – wrzesień doskonały termin podziału trzęślicy modrej i sadzenia nowych roślin; kępy podzielone we wrześniu dobrze ukorzeniają się przed zimą; dzielić widłami lub ostrym szpadlem; sadzić natychmiast w wilgotnym i słonecznym miejscu; rozstawa 50–80 cm; obficie podlać po posadzeniu; ściółkować kompostem.
           Sadzenie zakupionych roślin – wrzesień doskonały termin sadzenia trzęślicy z pojemnika; rośliny posadzone we wrześniu przyjmują się wyśmienicie i wiosną ruszają szybciej niż posadzone wiosną; wybrać wilgotne i słoneczne stanowisko; obficie podlać po posadzeniu.
          Ekologiczna wartość zimowa – zimowe kępy trzęślicy jako schronienie dla owadów zimujących wśród suchych źdźbeł; nasiona w kłosach jako pokarm dla ptaków przez całą zimę; puste łodygi jako potencjalne miejsca gniazdowania dla owadów samotnych; roślina o maksymalnej wartości ekologicznej przez cały rok; pozostawianie kęp bez cięcia przez zimę to jedyna ekologicznie odpowiedzialna strategia pielęgnacji tego gatunku.
         Kwitnie żubrówka.
         Kwitnie tymotka łąkowa.
         Kwitnie włośnica ber, czyli czumiza.
         Kwitnie wyczyniec łąkowy.
          Kwitnie wydmuchrzyca piaskowa.
      Kwitnie życica trwała.
          Kwitnie żyto zwyczajne.


Zobacz nasz kalendarz ogrodnika. Śledź postęp prac w swoim ogrodzie.




Filmy




Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN — Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 https://www.iucnredlist.org
  • Pod redakcją Alicji i Jerzego Szweykowskich — Słownik botaniczny, ISBN 83-214-1305-6, Wiedza Powszechna 2003
  • Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski — Botanika. Systematyka, ISBN 978-83-01-13953-7, PWN 2013
  • IUCN — Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 https://www.iucnredlist.org
  • Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając — <em>Vascular plants of Poland a checklist</em>. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski., ISBN: 83-85444-38-6, W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Science 1995

© medianauka.pl, 2017-05-15, RODZ-1218/22337
Data aktualizacji artykułu: 2024-01-06



FacebookWhatsAppTwitter/XLinkedInEmail
©® Media Nauka 2008-2026 r.