Muchomor plamisty

Muchomor plamisty (Amanita pantherina) to gatunek trującego grzyba z rodziny muchomorowatych. Starsze osobniki wydzielają nieprzyjemną woń.

Występowanie i środowisko PL

Gatunek ten można spotkać w lasach liściastych, rzadziej w iglastych.

Tryb życia i zachowanie

Owocniki pojawiają się od lipca do października.

Morfologia i anatomia

Kapelusz ma 5-10 cm średnicy. Trzon ma 5-12 cm wysokości.

Kapelusz brązowawy, oliwkowy, zwykle ciemniejszy w środku, z łatkami w kolorze białym (stanowią resztki osłony). Kształt najpierw półkulisty, potem wypukły, następnie rozpostarty.

Blaszki białe, wolne, gęste.

Miąższ jest biały i miękki.

Trzon biały, zwężający się ku górze, bulwiasty u nasady, ze zwisającym, dość nisko osadzonym, nieprążkowanym pierścieniem.

Podobne gatunki

Podobny do muchomora twardawego (Amanita excelsa).

Porównanie gatunków podobnych

Różne gatunki można ze sobą pomylić, a pomyłka może być tragiczna w skutkach. Dzięki naszej porównywarce łatwiej można stwierdzić jak wygląda dany grzyb w zestawieniu z podobnymi gatunkami, nauczuć się jak rozpoznać właśniwy gatunek i jak odróżnić go od innego. Są tu ujęte tylko wybrane cechy gatunkowe. Zestawienie ma charakter poglądowy. Nic nie zastąpi doświadczenia w zbieraniu grzybów.

Muchomor plamisty
Amanita pantherina

Smak: brak danych

Zapach: nieprzyjemny

Zdatność: trujący

Środowisko: lasy iglaste
lasy liściaste

Kształt: grzyb blaszkowy

Tryb życia: grzyb mikoryzowy

Czas występowania

7 VIII 9 X

Inne cechy

Starsze osobniki wydzielają nieprzyjemną woń. Kapelusz brązowawy, oliwkowy, zwykle ciemniejszy w środku, z łatkami w kolorze białym. Miąższ jest biały i miękki. Trzon biały, zwężający się ku górze, bulwiasty u nasady, ze zwisającym, dość nisko osadzonym, n

Muchomor twardawy
Amanita excelsa

Smak: brak danych

Zapach: buraczany

Zdatność: niejadalny

Środowisko: lasy iglaste
lasy liściaste

Kształt: grzyb blaszkowy

Tryb życia: grzyb mikoryzowy

Czas występowania

7 VIII 9 X

Inne cechy

Pachnie burakami. Kapelusz szary, brązowawy, z łatkami w kolorze szarym lub białym. Miąższ jest biały i twardy. Trzon biały, zwężający się ku górze, bulwiasty u nasady, bez widocznej pochwy, zwykle ze zgrubieniami, z prążkowanym, zwisającym pierścieniem.

Muchomor cytrynowy
Amanita citrina

Smak: brak danych

Zapach: ziemniaczany

Zdatność: trujący

Środowisko: lasy iglaste
lasy liściaste

Kształt: grzyb blaszkowy

Tryb życia: grzyb mikoryzowy

Czas występowania

7 VIII 9 X

Inne cechy

Kapelusz pokryty jest białawymi resztkami osłony, które z wiekiem brązowieją.

Symbioza

Buk pospolity, buk zwyczajny
(Fagus salvatica)
Dąb szypułkowy
(Quercus robur)

Rozmnażanie

Zarodniki białe.

Ochrona i zagrożenia

Brak danych.

Pytania

Jakie są objawy zatrucia muchomorem plamistym?

Zatrucie tym grzybem objawia się skurczami, wymiotami. Może wystąpić niewydolność oddechowa i krążenia.

Cechy

Środowisko

lasy iglaste
lasy liściaste

Jadalność

gatunek trujący

Inne cechy

grzyb mikoryzowy

Ostrzeżenie

Zbieranie grzybów wymaga ich dobrej znajomości i dużego doświadczenia w ich zbieraniu. Każdego roku w wyniku złej identyfikacji gatunków grzybów umiera sporo ludzi w Polsce. Nie zbieraj i nie jedz grzybów, których nie znasz lub co do których masz jakiekolwiek wątpliwości. Pamiętaj, że często gatunki jadalne i trujące są do siebie bardzo podobne, szczególnie w przypadku młodych owocników. Często identyfikacja tylko na podstawie zdjęcia może być nieco myląca. Przy identyfikacji gatunku trzeba uwzględniać wiele czynników, a więc atlas grzybów może jedynie wspierać grzybiarza w identyfikacji gatunku, nie może jednak zastąpić doświadczenia i zdrowego rozsądku. Właściciel strony nie bierze odpowiedzialności za zbieranie i spożywanie grzybów przez użytkowników serwisu.

Kalendarz przyrody

1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11	12	Opis
						●	●	●	●			Okres występowania owocników muchomora plamistego.

Zobacz nasz kalendarz ogrodnika. Śledź postęp prac w swoim ogrodzie. Znajdziesz tam także więcej porad, dotyczacych uprawy.

Pokrewne gatunki grzybów

Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

Hans E.Laux – Atlas grzybów jadalnych i trujących, ISBN 978-83-7773-304-2, RM 2014
Markus Fluck – Atlas grzybów - oznaczanie zbiór użytkowanie, 978-83-7175-858-4, Delta 2015