Jasnotowce

Jasnotowce (Lamiales) to rząd roślin naczyniowych nasiennych okrytozalążkowych, do którego zaliczamy od 7000 do 22000 gatunków w zależności od przyjętej klasyfikacji, która jest dyskusyjna. We florze polskiej mamy około 250 gatunków. To zazwyczaj rośliny zielne. Do jasnotowców zazwyczaj zalicza się jasnotowate, rzęślowate i werbenowate. Pozostałe rodziny czasem wyodrębnia się do osobnych rzędów.

Rodziny

Alfabetyczny wykaz opublikowanych rodzin.

Nazwa rodzinyNazwa
łacińska
Liczba gatunków Czy występuje
w Polsce?
ŚwiatPolska
akantowateAcanthaceae25000Tak
babkowatePlantaginaceae26010Tak
bignoniowateBignoniaceae8000Tak
jasnotowate, wargoweLamiaceae350080Tak
kulnikowateGlobulariaceae301Tak
martyniowateMartyniaceae200Nie
oliwkowateOleaceae6003Tak
omżynowateBuddlejaceae1201Tak
ostrojowateGesneriaceae25000Nie
pływaczowate (rośliny)Lentibulariaceae1807Tak
połapkowate, sezamowatePedaliaceae1200Nie
psiankowateSolanaceae290028Tak
rzęślowateCallitrichaceae256Tak
trędownikowateScrophulariaceae5000100Tak
werbenowateVerbenaceae30004Tak
zarazowateOrobanchaceae16016Tak

Występowanie i środowisko

Jasnotowce rosną w strefie tropikalnej, subtropikalnej i umiarkowanej wszystkich kontynentów.

Morfologia i anatomia

Owocem jest zazwyczaj rozłupnia.

Rozmnażanie

Rozmnażanie przez podział kłączy lub wysiew nasion.

Najbardziej popularne gatunki roślin

Oto wykaz dziesięciu (TOP 10) najbardziej popularnych gatunków roślin z tego rzędu. Jako kryterium popularności danej rośliny przyjęto częstość jej wyszukiwania w przeglądarce internetowej (w przypadku gdy nasz serwis posiada takie dane).

  1. witania ospała, ashwagandha
  2. bakłażan, oberżyna, psianka podłużna
  3. ziemniak, kartofel
  4. milin amerykański
  5. lebiodka pospolita, oregano
  6. lantana pospolita, lantana mieszańcowa
  7. babka lancetowata
  8. czarci pazur, hakorośl rozesłana, diabelski pazur
  9. perowskia łobodolistna
  10. werbena patagońska

Kalendarz przyrody

Kolejne numery w tabeli oznaczają miesiące. Kolorowa kolumna oznacza bieżący miesiąc. Kropkami zaznaczono zdarzenie, które trwa przez cały okres, a trójkątami tylko początek lub koniec miesiąca. Na końcu tabeli znajduje się filtr, za pomocą można ograniczyć liczbę wyświetlanych wierszy do bieżącej daty.

123456789101112

Opis

       Kwitnie <em>Gloxinia sylvatica</em>.
  Kwitnie browalia.
      Kwitnie afelandra stercząca.
           Usunięcie obumarłych, zbrązowiałych liści zewnętrznych z rozet zimujących roślin.
           Możliwy podział starszych kęp.
           Monitorowanie pod kątem ślimaków.
       Kwitnie babka lancetowata.
           Bezpośredni wysiew nasion do gruntu.
        Zbiór liści babki lancetowatej.
           Usuwanie przekwitłych szypułek, jeśli nie chcemy samosiewu.
           Kontrola chwastów wokół młodych roślin.
          Zbiór nasion.
           Siewki samosiewu wokół kwitnących roślin – przerywać lub przenosić w odpowiednie miejsce.
           Zbiór korzeni.
           Podział starszych kęp.
           Doskonały termin wysiewu jesiennego.
       Kwitnie babka nadmorska.
        Kwitnie babka pierzasta.
        Kwitnie babka średnia.
         Kwitnie babka wyniosła.
       Kwitnie babka zwyczajna.
          Wysiew nasion na rozsadę.
          Pikowanie rozsady.
           Przygotowanie tunelu foliowego lub szklarni pod sadzenie.
           Sadzenie rozsady.
           Bakłażan kwitnie.
           Pielegnacja bakłażana.
          Regularne i obfite podlewanie.
           Nawożenie azotowe (pogłówne) — wspomaga wzrost.
          Kontrola pod kątem przędziorka, mszyc i stonki ziemniaczanej.
           Ogranicz liczbę owoców.
           W tunelu wietrz intensywnie.
          Nawożenie potasowe.
         Zbiory bakłażana.
           Zbiór nasion.
         Kwitnie barbula klandońska.
       Kwitnie bieluń dziędzierzawa.
        Kwitnie bluszczyk kurdybanek.
        Kwitnie brzeżyca jednokwiatowa.
           Silne cięcie wiosenne – kluczowy coroczny zabieg.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne – skromna dawka kompostu lub długo działającego nawozu wieloskładnikowego wokół krzewów; budleja jako szybko rosnący krzew docenia wiosenne zasilenie szczególnie po silnym cięciu.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – warstwa kory lub zrębków (8–10 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty.
       Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy lub gnojówka z pokrzywy co 4–6 tygodni; szczególnie ważne po silnym cięciu dla stymulacji intensywnego odrostu.
           Monitoring pod kątem szkodników – mszyce na wierzchołkach pędów; przy małej liczbie biedronki naturalnie regulują populacje; budleja na ogół odporna na szkodniki.
         Intensywne podlewanie przy upałach – budleja przy ekstremalnej suszy ogranicza kwitnienie; co 5–7 dni przy braku opadów; przy ekstremalnych upałach co 3–4 dni.
         Kwitnie budleja Davida.
          Deadheading przekwitłych kwiatostanów – regularne usuwanie przekwitłych wiechy po całkowitym przekwitnięciu; stymuluje zawiązywanie kolejnych kwiatostanów z bocznych pędów; przedłuża kwitnienie o 4–8 tygodni; bez deadheadingu budleja wytwarza nasiona i szybko kończy kwitnienie.
          Roślina wybitnie atrakcyjna dla motyli – tytułowy motyli krzew – budleja Davida jest jednym z najważniejszych roślin wabiących motyle w ogrodzie; wiele gatunków motyli masowo odwiedza kwitnące kwiatostany; angielska nazwa 'butterfly bush' doskonale opisuje tę cechę; efektowny widok kilku lub kilkunastu motyli jednocześnie na jednym kwiatostanie.
           Pobieranie sadzonek półzdrewniałych – sierpień to doskonały termin; pędy tegoroczne dobrze stwardniałe; ukorzenianie w piasku lub perlicie pod folią; ukorzenianie 4–6 tygodni; sadzonki przezimować w nieogrzewanej szklarni lub chłodnym pomieszczeniu.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu się przed zimą.
           Nawożenie jesienne – skromna dawka kompostu wokół krzewów.
           Opadanie liści – przy pierwszych chłodach budleja traci liście; suche kwiatostany i gałęzie tworzą zimową strukturę.
           Absolutny zakaz silnego cięcia – nie ciąć budlei w październiku ani późniejszych miesiącach; silne cięcie wyłącznie wiosną (marzec); możliwe delikatne usunięcie najdłuższych pędów dla zmniejszenia ryzyka wyłamywania przez wiatr i śnieg; pozostawić min. 80–100 cm pędów jako ochronę dla podstawy krzewu przez zimę.
           Ściółkowanie na zimę – warstwa kory lub liści (10–15 cm) wokół podstawy krzewu; chroni korzenie i dolną część pędów przy bezśnieżnych mrozach; szczególnie ważne przy nowych nasadzeniach w pierwszej zimie.
        Kwitnie cymbalaria murowa.
           Termin wysiewu nasion na rozsadę.
           Pikowanie siewek.
           Monitorowanie pod kątem ślimaków na młodych siewkach.
          Sadzenie rozsady na zewnątrz po 10–15 maja.
           Pierwszy zbiór ziela.
         Kwitnie cząber ogrodowy.
           Cięcie po pierwszym kwitnieniu.
          Drugi zbiór ziela.
           Sukcesywny wysiew kolejnej partii nasion.
        Zbieranie nasion do siewu.
        Kwitnie czyściec błotny.
        Kwitnie czyściec lekarski.
        Kwitnie czyściec leśny.
       Kwitnie czyściec roczny.
          Kwitnie czyściec wełnisty.
          Kwitnie czyściec wielkokwiatowy.
        Kwitnie dąbrówka kosmata.
           Usunięcie uszkodzonych zimowych liści – przegląd roset po zimie; usunąć przebrązowiałe lub uszkodzone mrozem zewnętrzne liście; centrum roset zawsze zdrowe; poprawa estetyki i cyrkulacji powietrza.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego – marzec i kwiecień to doskonały czas; gleba wilgotna i miękka; rośliny szybko się ukorzeniają i rozrastają przez rozłogi.
          Optymalny termin podziału i przesadzania – marzec to doskonały czas; oddzielić rozłogi z korzeniami i posadzić w nowych miejscach; lub wykopać całą kępę podzielić i posadzić; rozstawa 20–30 cm dla szybkiego pokrycia powierzchni.
           Nawożenie wiosenne – skromna dawka kompostu (2–3 kg/m²) lub długo działającego nawozu wieloskładnikowego wokół kęp; dąbrówka mało wymagająca ale docenia żyzną i próchniczą glebę.
          Intensywny wzrost rozłogów – po kwitnieniu i w jego trakcie dąbrówka intensywnie tworzy rozłogi (stolony); długie poziome pędy z korzeniącymi się węzłami szybko pokrywają glebę; jedna roślina może w ciągu sezonu pokryć powierzchnię 30–50 cm wokół siebie.
        Kwitnie dąbrówka rozłogowa.
        Regularne podlewanie.
           Nawożenie pogłówne.
          Kontrola rozrastania się – dąbrówka może rozrastać się agresywnie w sprzyjających warunkach; przy konieczności ograniczenia wyciągać rozłogi wkraczające w niepożądane miejsca lub przycinać krawędzie kępy.
           Monitoring ślimaków – przy wilgotnej i chłodnej pogodzie ślimaki mogą niszczyć liście; pułapki piwne lub nocne zbiory .
           Obserwacja zdrowia roślin – zgnilizna szyjki korzeniowej przy zbyt mokrej glebie; brązowienie liści przy suszy lub zbyt intensywnym słońcu; usuwać chore rozety .
           Obserwacja mączniaka – przy ciepłej i suchej pogodzie biały nalot na liściach; usuwać porażone rozety; poprawa cyrkulacji powietrza i wilgotności gleby jako profilaktyka .
           Odchwaszczanie w miejscach gdzie dąbrówka jeszcze nie pokryła gleby – chwasty mogą przerastać przez rzadkie kępy; usuwać ręcznie płytko dla nieuszkadzania rozłogów .
           Letni stres cieplny – przy ekstremalnych upałach dąbrówka może tymczasowo tracić dekoracyjność; liście mogą zasychać nawet przy regularnym podlewaniu; normalna reakcja obronna; rośliny regenerują się przy powrocie chłodniejszej pogody.
           Nawożenie – ostatnia dawka kompostu lub nawozu wieloskładnikowego przed jesienią; wzmacnia rośliny przed zimą .
          Doskonały termin sadzenia nowych roślin – sierpień i wrzesień to dobry czas; chłodniejsza pogoda sprzyja ukorzenieniu; regularnie podlewać po posadzeniu .
           Opcjonalne lekkie strzyżenie po ciężkim lecie – przy uszkodzonych lub przeżółkłych liściach możliwe strzyżenie elektrycznymi nożycami na wysokość 5–8 cm; dąbrówka szybko odrośnie świeżymi liśćmi przed zimą .
          Jesienne odrodzenie – przy chłodniejszej pogodzie dąbrówka odżywa; nowe liście odrastają szczególnie przy uszkodzonych letnich; odmiany barwne intensyfikują kolory przy chłodnych nocach; jeden z efektowniejszych jesiennych aspektów roślin okrywowych .
          Optymalny termin podziału kęp jesiennych – wrzesień to dobry czas na podział i przesadzanie rozłogów; oddzielić ukorzenione rozłogi od matecznika; posadzić od razu; obficie podlać.
           Nawożenie jesienne – skromna dawka kompostu wokół kęp; wzbogaca glebę i chroni korzenie przed zimą.
           Ściółkowanie korzeni podzielonych i nowo posadzonych roślin – warstwa kompostu (5–8 cm); ochrona przed wczesnymi mrozami i wysychaniem gleby.
         Kwitnie dziewanna austriacka.
         Kwitnie dziewanna drobnokwiatowa.
       Kwitnie dziewanna fioletowa.
        Kwitnie dziewanna olimpska.
        Kwitnie dziewanna pospolita.
        Kwitnie dziewanna rdzawa.
         Kwitnie dziewanna rózgowata.
        Kwitnie dziewanna wielkokwiatowa.
           Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub kompostu wokół krzewów po kwitnieniu; nie nawozić przed kwitnieniem .
          Kwitnie forsycja pośrednia.
           Cięcie po kwitnieniu.
       Regularne podlewanie – forsycja przy niedoborze wody po cięciu słabiej odrasta; gleba stale lekko wilgotna.
           Ściółkowanie wokół krzewów – warstwa kory lub kompostu (8–10 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty.
           Nawożenie po kwitnieniu i cięciu – nawóz wieloskładnikowy lub gnojówka z pokrzywy; po cięciu forsycja potrzebuje zasilenia dla intensywnego odrostu nowych pędów.
           Odchwaszczanie wokół krzewów – szczególnie ważne przy nowych nasadzeniach; stare rozrośnięte krzewy skutecznie tłumią chwasty swoją masą.
           Monitoring pod kątem mszyc – pierwsze kolonie na wierzchołkach nowych pędów; przy małej liczbie usuwać mechanicznie; biedronki naturalnie regulują populacje.
           Pobieranie sadzonek zielnych – maj i czerwiec to dobry termin; tegoroczne miękkie pędy; ukorzeniane w piasku lub perlicie pod folią; forsycja łatwo się ukorzenia; ukorzenianie 3–5 tygodni.
         Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy lub gnojówka z pokrzywy co 4–6 tygodni do końca lipca; regularne zasilanie wspomaga wzrost pędów, na których uformują się pąki kwiatowe na następny rok.
          Optymalny termin pobierania sadzonek półzdrewniałych – czerwiec i lipiec; pędy tegoroczne częściowo stwardniałe; ukorzenianie w piasku lub perlicie pod folią; ukorzenianie 4–6 tygodni.
           Uzupełnienie ściółki przy upalnym lecie – ochrona korzeni przed przegrzaniem.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego.
           Nawożenie jesienne – skromna dawka kompostu wokół krzewów; wzmacnia rośliny przed zimą.
           Liście stopniowo żółkną – przy chłodniejszych nocach liście forsycji nabierają żółtawych odcieni; przebarwienia skromne w porównaniu z klonem czy bukiem; forsycja nie wyróżnia się spektakularnym jesiennym aspektem liści.
           Opadanie liści – forsycja traci liście przy pierwszych chłodach; po opadaniu widoczne zaokrąglone pąki kwiatowe na nagich gałązkach; zapowiedź wiosennego spektaklu.
         Kwitnie gajowiec żółty.
         Kwitnie głowienka kremowa.
      Kwitnie głowienka pospolita.
       Kwitnie głowienka wielkokwiatowa.
         Kwitnie gnidosz rozesłany.
          Wysiew pod szkło hyzopu lekarskiego.
          Wysiew do gruntu hyzopu lekarskiego.
         Zbiór hyzopu lekarskiego - ziele (łodygi z liśćmi i kwiatami).
       Zbiór hyzopu lekarskiego — liście.
         Wysadzanie sadzonek hyzopu lekarskiego.
        Kwitnie hyzop lekarski.
       Kwitnie jakobinia kwiecista.
      Kwitnie jakobinia różowawa.
    Kwitnie jasnota biała.
        Kwitnie jasnota plamista.
    Kwitnie jasnota purpurowa.
     Kwitnie jasnota różowa.
          Kwitnie jesion pensylwański.
          Kwitnie jesion wyniosły.
         Kwitnie karbieniec pospolity.
         Kwitnie karbieniec wyniosły.
        Kwitnie kiksja zgiętoostrogowa.
        Kwitnie klinopodium pospolite.
        Kwitnie kocimiętka groniasta.
           Usunięcie ubiegłorocznych suchych łodyg – wyciąć tuż przy ziemi przed pojawieniem się nowych pędów; kompostować; stanowisko oczyścić ze starych resztek dla lepszej cyrkulacji powietrza.
           Optymalny termin wysiewu bezpośrednio do gruntu.
          Optymalny termin sadzenia sadzonek i podziału kęp.
           Nawożenie wiosenne – minimalne lub żadne.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – cienka warstwa piasku lub żwiru; uboga organiczna ściółka kompostowa.
          Odchwaszczanie – kocimiętka w fazie intensywnego wzrostu może być zagłuszana przez chwasty; odchwaszczać regularnie do momentu gdy rośliny pokryją glebę.
          Ochrona sadzonek przed kotami – świeżo posadzone sadzonki kocimiętki są bardzo atrakcyjne dla kotów; koty mogą je niszczyć przez tarzanie się; okrycie siatką lub umieszczenie kolczastych gałązek wokół roślin do czasu ukorzenienia; po ukorzenieniu rośliny lepiej znoszą wizyty kotów.
           Zbiór surowca zielarskiego.
          Kwitnie kocimiętka właściwa.
           Cięcie po pierwszej fali kwitnienia.
           Zbiór nasion – gdy torebki nasienne brązowieją i zasychają.
          Zbiór surowca – drugi termin.
           Podział kęp jesienny.
           Ściółkowanie na zimę.
        Kwitnie kolcowój chiński.
        Kwitnie kolcowój szkarłatny.
           Główny termin wysiewu nasion na rozsadę.
           Pikowanie siewek.
         Szczypanie wierzchołków co 2–3 tygodnie.
          Sadzenie na zewnątrz wyłącznie po 15 maja.
          Nawożenie startowe.
          Ślimaki groźne dla świeżo posadzonej rozsady.
         Pojawiające się pąki kwiatostanowe – usuwać natychmiast.
         Regularne, obfite podlewanie.
         Nawożenie co 2 tygodnie.
         Pobieranie sadzonek.
           Przy ekstremalnych upałach: zraszanie liści wieczorem lub rano.
           Uzupełnienie podłoża w pojemnikach.
           Przygotowanie do wniesienia do domu.
         Kwitnie konitrut błotny.
       Kwitnie kroplik żółty.
       Kwitnie krossandra lejkowata.
           Wiosenne cięcie – kluczowy coroczny zabieg.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne – minimalne lub żadne.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – cienka warstwa żwiru lub grysu wapiennego (5–8 cm); poprawia drenaż wokół szyjki korzeniowej; odzwierciedla ciepło na dolne pędy; zapobiega zachwaszczeniu.
         Pobieranie sadzonek wierzchołkowych.
        Podlewanie przy suszy – lawenda po ukorzenieniu się wyjątkowo odporna na suszę; przy typowych polskich warunkach rzadko wymaga podlewania; na glebach piaszczystych jedno głębsze podlanie tygodniowo przy długotrwałej suszy; nadmiar wody bardziej szkodliwy niż niedobór.
        Absolutny zakaz nawożenia azotem – azot powoduje bujny wzrost kosztem aromatu i kwitnienia; lawenda najlepsza na glebach ubogich i przepuszczalnych.
          Odchwaszczanie – regularne przy nowych nasadzeniach; starsze kępy same tłumią chwasty.
         Kwitnie lawenda wąskolistna.
         Zbiór kwiatów do suszenia i destylacji.
           Letnie cięcie po pierwszym kwitnieniu.
           Obserwacja zdrowia roślin.
           Ocena kondycji krzewów – sierpień to dobry czas na ocenę, które krzewy wymagają silniejszego cięcia wiosną lub wymiany; przy starych i zdrewniałych krzewach powyżej 10 lat często lepiej wymienić na nowe sadzonki niż próbować odmładzać.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu przed zimą; lawenda sadzona jesienią zdąży się zakorzenić przed mrozami przy odpowiednim stanowisku i drenażu.
           Ściółkowanie na zimę – warstwa grysu wapiennego lub żwiru (5–8 cm) wokół roślin; nie organiczna ściółka zatrzymująca wilgoć; przy stanowiskach narażonych na silne wschodnie wiatry możliwe okrycie gałązkami świerkowymi.
          Wysiew nasion oregano na rozsadę w domu lub szklarni (8–10 tygodni przed sadzeniem).
          Gdy siewki oregano mają 2 pary liści — pikuj do doniczek.
           Usunięcie ubiegłorocznych suchych łodyg – wyciąć tuż przy ziemi przed intensywnym wzrostem nowych pędów; stare łodygi kompostować; stanowisko oczyścić ze starych resztek dla poprawy cyrkulacji powietrza.
           Optymalny termin wysiewu bezpośrednio do gruntu.
           Nawożenie wiosenne – minimalne lub żadne; lebiodka doskonale rośnie na glebach ubogich; nadmiar azotu powoduje bujny luźny wzrost kosztem aromatu i zawartości olejków eterycznych; ewentualnie skromna dawka kompostu (1–2 kg/m²) na glebach bardzo ubogich.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – cienka warstwa żwiru lub grysu wapiennego (3–5 cm); uboga organiczna ściółka kompostowa.
           Hartowanie rozsady.
        Kwitnie lebiodka pospolita (oregano).
          Sadzenie rozsady oregano w gruncie.
          Pierwsze cięcie.
          Pierwszy zbiór świeżych liści.
           Drugie przycinanie po kwitnieniu.
          Drugi zbiór liści.
          Przesadzenie do doniczki.
           Cięcie pielęgnacyjne, odmładzające i formujące.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Nawożenie wiosenne – kompost (2–3 kg/m²) lub długo działający nawóz wieloskładnikowy wokół roślin; przy żywopłotach nawożenie przyspiesza zagęszczanie; stare samodzielne krzewy zazwyczaj nie wymagają nawożenia.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – kora lub zrębki (8–10 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty szczególnie ważne przy nowych nasadzeniach żywopłotowych.
           Cięcie żywopłotu.
           Nawożenie pogłówne – przy żywopłotach drugą dawkę nawozu azotowego dla pobudzenia intensywnego wzrostu i szybkiego zagęszczania.
          Monitoring pod kątem mszyc – pierwsze kolonie na młodych liściach i wierzchołkach pędów; przy małej liczbie usuwać mechanicznie; biedronki naturalnie regulują populacje.
        Regularne podlewanie.
         Nawożenie pogłówne – nawóz wieloskładnikowy lub gnojówka z pokrzywy co 4–6 tygodni przy żywopłotach i nowych nasadzeniach; stymuluje intensywny wzrost.
           Drugie cięcie żywopłotu.
          Kwitnie ligustr pospolity.
         Cięcie żywopłotu po kwitnieniu.
           Obserwacja pod kątem misecznika – brązowe tarcze na gałązkach; przy małej liczbie interwencja zbędna; przy silnym porażeniu opryski olejami parafinowymi.
           Pobieranie sadzonek półzdrewniałych – sierpień to dobry termin; pędy tegoroczne dobrze stwardniałe; ukorzenianie w piasku lub perlicie pod folią; ligustr łatwo się ukorzenia z sadzonek; ukorzenianie 4–6 tygodni.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu się przed zimą; ligustr jako materiał żywopłotowy sadzić gęsto (co 30–40 cm) dla szybkiego efektu.
           Nawożenie jesienne – kompost wokół żywopłotów i nowych nasadzeń wzmacnia rośliny przed zimą.
           Ściółkowanie na zimę – warstwa kory lub liści (8–10 cm) wokół nowych nasadzeń; ochrona korzeni przed głębszym zamarzaniem; szczególnie ważna przy nowych żywopłotach w pierwszej zimie.
           Grabienie opadłych liści spod krzewów – profilaktyka chorób grzybowych.
           Wapnowanie gleby.
           Nawożenie starszych krzewów.
           Cięcie pielęgnacyjne.
           Podlewanie po zimie, jeśli gleba przeschła.
          Wysiew nasion po stratyfikacji (od marca) na rozsadę.
           Sadzenie sadzonek.
           Nawożenie startowe.
          Kwitnie lilak pospolity.
           Regularne podlewanie w czasie kwitnienia.
           Zbieraj gałązki do wazonu — cięcie kwiatów to jednocześnie lekkie cięcie formujące.
           Usuwanie odrostów korzeniowych.
           Nawożenie po kwitnieniu.
         Podlewanie podczas suszy.
           Usuwanie przekwitłych kwiatostanów!
          Kontrola pod kątem chorób i szkodników.
           Ostatnie lekkie cięcie formujące.
           Jesienne sadzenie sadzonek.
         Ostatnie nawożenie: wyłącznie potasowo-fosforowe.
           Sprawdź pH gleby.
           Mulczowanie strefy korzeniowej — przygotowanie na zimę.
          Żółknięcie i opad liści.
          Główne cięcie pielęgnacyjne po opadzie liści.
      Kwitnie lnica pospolita.
          Kwitnie lulecznica kraińska.
          Kwitnie lulek biały.
       Kwitnie lulek czarny.
         Kwitnie łuskiewnik różowy.
           Usunięcie ewentualnych uszkodzonych zimowych liści – przy wiosennym przeglądzie delikatnie usunąć brązowe i przemarznięte fragmenty; poprawa estetyki i cyrkulacji powietrza.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego – marzec i kwiecień to doskonały czas; gleba miękka; korzenie mają czas na ukorzenienie się przed kwitnieniem; rozstawa 20–30 cm dla szybkiego pokrycia powierzchni.
          Optymalny termin podziału i przesadzania – marzec to doskonały czas; oddzielić ukorzenione fragmenty od matecznika; lub wykopać całą poduszkę podzielić i posadzić; posadzić natychmiast i obficie podlać.
           Wysiew nasion – marzec to dobry czas na wysiew nasion; wysiewać na powierzchnię gleby bez przykrywania (nasiona wymagają światła); kiełkowanie po 14–21 dniach; siewki rosną powoli w pierwszym roku.
           Nawożenie wiosenne – minimalne lub żadne; macierzanka doskonale rośnie na glebach ubogich; nadmiar azotu powoduje bujny luźny wzrost kosztem zwartości i aromatu; ewentualnie skromna dawka kompostu na glebach bardzo ubogich.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – warstwa żwiru lub grysu wapiennego (3–5 cm); uboga organiczna ściółka kompostowa; żwir poprawia drenaż przy szyjce korzeniowej i odzwierciedla ciepło.
           Odchwaszczanie – regularne przy nowych nasadzeniach; starsze kępy same tłumią chwasty swoją masą.
           Absolutny zakaz nawożenia azotem – azot powoduje luźny bujny wzrost kosztem zwartości i aromatu; macierzanka najlepsza na glebach ubogich.
           Pobieranie sadzonek wierzchołkowych – kwiecień i maj to dobry termin; wierzchołki pędów 5–8 cm bez kwiatów; ukorzenianie się w piasku lub perlicie pod folią; ukorzenianie 2–4 tygodnie; prosta i pewna metoda rozmnażania.
       Kwitnie macierzanka piaskowa.
           Zbiory ziołowe – maj to doskonały termin na pierwszy zbiór pędów z liśćmi i kwiatami; ścinać górne 5–8 cm pędów; suszyć w cieniu i przewiewie; macierzanka ma intensywny aromat tymianku i jest używana jako zamiennik tymianku ogrodowego; szczególnie aromatyczna przed i podczas kwitnienia.
           Cięcie po kwitnieniu – kluczowy zabieg.
           Zbiór surowca ziołowego – główny termin – przy kwitnieniu i tuż przed kwitnieniem najwyższa zawartość olejków eterycznych.
           Podlewanie po cięciu – jedno głębsze podlanie po cięciu stymuluje odrost; potem ograniczyć; macierzanka wyjątkowo odporna na suszę.
           Nawożenie po cięciu – absolutnie zbędne; żyzna gleba szkodzi zwartości i aromatowi.
          Optymalny termin pobierania sadzonek półzdrewniałych – czerwiec i lipiec to doskonały czas; pędy tegoroczne częściowo stwardniałe; ukorzenianie się w piasku lub perlicie pod folią lub mgłą; ukorzenianie 3–5 tygodni.
          Podlewanie przy ekstremalnej suszy.
           Zbiory ziołowe – drugi termin – sierpień to dobry czas na ostatnie zbiory pędów z liśćmi do suszenia przed jesienią; aromat nadal intensywny; ścinać górne 5–8 cm pędów.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego – wrzesień i październik to drugi optymalny termin sadzenia; ciepła gleba sprzyja ukorzenieniu się przed zimą; macierzanka sadzona jesienią doskonale zimuje.
          Możliwy wysiew nasion na rozsadę w pomieszczeniu lub na ciepłym parapecie.
         Wysiew nasion tymianku pod szkło.
          Pierwsze cięcie odmładzające.
           Pielęgnacja rozsady.
           Możliwy podział starszych kęp.
       Podlewanie bardzo ostrożne.
      Kwitnie tymianek.
      Termin zbioru ziela tymianku pospolitego.
           Wysadzanie siewek tymianku pospolitego do gruntu lub doniczek.
           Ściółkowanie między roślinami.
           Szczypanie wierzchołków młodych roślin (pinching).
           Możliwe rozmnażanie przez sadzonki wierzchołkowe.
           Cięcie po kwitnieniu.
           Zbieranie nasion do celów siewnych.
           Ostatnie cięcie w sezonie.
           Przygotowanie zimowania.
      Kwitnie macierzanka zwyczajna.
          Wysiew nasion melisy w warunkach szklarniowych.
           Nawożenie wiosenne – skromna dawka kompostu (2–3 kg/m²) lub nawozu wieloskładnikowego wokół roślin; melisa docenia umiarkowanie żyzną glebę; nadmiar azotu powoduje bujny wzrost kosztem aromatu.
           Ściółkowanie wokół nowo posadzonych roślin – cienka warstwa kompostu lub kory (5–8 cm); utrzymuje wilgoć i hamuje chwasty; przy uprawie w pojemnikach uzupełnienie podłoża.
      Podlewanie melisy.
           Optymalny termin sadzenia wiosennego – marzec i kwiecień to doskonały czas; sadzić z pełną bryłą korzeniową; gleba miękka i wilgotna; korzenie mają czas na ukorzenienie się przed latem.
           Optymalny termin podziału kęp.
           Usunięcie ubiegłorocznych suchych łodyg – wyciąć tuż przy ziemi przed intensywnym wzrostem nowych pędów; stare łodygi kompostować; stanowisko oczyścić ze starych resztek dla poprawy cyrkulacji powietrza i estetyki.
     Możliwy termin zbioru melisy.
           Wysadzanie rozsady melisy do ogrodu.
           Ścinanie pędów kwiatostanowych przy uprawie liściowej.
           Nawożenie pogłówne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub gnojówki z pokrzywy co 4–6 tygodni; melisa po intensywnych zbiorach docenia regularne zasilenie; na glebach żyznych nawożenie zbędne.
         Kwitnie melisa lekarska.
           Silne cięcie po kwitnieniu – kluczowy zabieg.
           Nawożenie po cięciu – skromna dawka nawozu azotowego lub gnojówki z pokrzywy stymuluje intensywny odrost nowych liści po lipcowym cięciu; szczególnie ważne przy uprawie głównie liściowej.
           Podział kęp jesienny – wrzesień to możliwy termin podziału; wykopać fragment kępy z korzeniami i posadzić od razu; obficie podlać; wiosenny podział bezpieczniejszy i zalecany.
           Ściółkowanie na zimę.
           Melisa w pojemniku na zimę – przy uprawie pojemnikowej przenieść do chłodnego nieogrzewanego miejsca (4–8°C) lub wnieść na ciepły jasny parapet dla dalszych zbiorów zimą; melisa na ciepłym parapecie rośnie przez całą zimę przy odpowiednim podlewaniu i doświetlaniu.
           Główny termin wysiewu nasion na rozsadę.
           Pielęgnacja rozsady.
          Sadzenie rozsady na zewnątrz po 15 maja.
          Ustawienie podpór – tyczki (min. 1,5 m) lub klatki pomidorowe przy każdej roślinie; ustawiać przed sadzeniem lub natychmiast po.
          Obfite podlewanie po sadzeniu – korzenie muszą się szybko ukorzenić; codzienne podlewanie przez pierwszy tydzień.
          Ściółkowanie gleby wokół roślin – warstwa słomy lub kory (8–10 cm); zatrzymuje wilgoć i zapobiega pryskaniu gleby na liście.
          Nawożenie startowe – długo działający nawóz wieloskładnikowy wmieszany w dół sadzenia.
          Ślimaki szczególnie groźne dla świeżo posadzonej rozsady – wystawiać pułapki; stosować bariery miedziane.
         Nawożenie co 2–3 tygodnie.
           Odchwaszczanie i spulchnianie – miechunka słabo konkuruje z chwastami w pierwszych tygodniach; po rozrośnięciu sama zagłusza chwasty.
         Regularne podlewanie pod korzenie.
           Kwitnienie – drobne żółte kwiaty z fioletowym środkiem; kwitnienie obfite przez cały sezon; miechunka wymaga wzajemnego zapylenia między roślinami przez owady; bez drugiej rośliny kwiaty nie zawiążą owoców.
         Okres zbiorów miechunki.
          Opcjonalne formowanie roślin – usuwanie zbędnych pędów bocznych przy bardzo gęstych roślinach poprawia cyrkulację powietrza; nie jest konieczne jak przy pomidorze.
          Mszyce i przędziorek.
          Obserwacja pod kątem zarazy ziemniaczanej – przy wilgotnej i chłodnej pogodzie możliwe porażenie podobne jak u pomidora; usuwać porażone liście; opryski miedziowe.
           Samosiew miechunki – owoce które opadają na ziemię kiełkują wiosną; miechunka przy pozostawieniu opadłych owoców na ziemi chętnie się samoczynnie rozmnaża; doskonała strategia dla ogrodu naturalistycznego.
           Obserwacja zdrowia liści – mączniak prawdziwy i zaraza ziemniaczana możliwe przy niesprzyjającej pogodzie; dobra cyrkulacja powietrza między roślinami jako profilaktyka.
           Uzupełnienie ściółki wokół roślin przed gorącym końcem lata.
           Zbiór nasion.
           Uprzątnięcie grządki.
          Kwitnie miechunka rozdęta.
       Kwitnie mierznica czarna.
         Kwitnie mięta długolistna.
         Kwitnie mięta okrągłolistna.
           Ważna uwaga – mięta pieprzowa jest mieszańcem (M. aquatica × M. spicata) i nie wydaje żywotnych nasion; rozmnażana wyłącznie wegetatywnie przez sadzonki i podział kęp; przy zakupie nasion z katalogów oznaczonych jako 'mięta pieprzowa' w rzeczywistości otrzymujemy miętę zieloną lub inny gatunek.
           Usunięcie ubiegłorocznych suchych łodyg – wyciąć tuż przy ziemi przed intensywnym wzrostem nowych pędów; stare łodygi kompostować; stanowisko oczyścić ze starych resztek.
           Optymalny termin podziału kęp i rozłogów – marzec to doskonały czas.
          Optymalny termin sadzenia sadzonek – marzec i kwiecień to doskonały czas; sadzić z pełną bryłą korzeniową; przy pojemnikach użyć pojemników min. 25 cm średnicy i głębokości z otworami drenażowymi.
          Podlewanie po posadzeniu i podziale – obfite jednorazowe; mięta pieprzowa preferuje wilgotną glebę; gleba stale lekko wilgotna przez cały sezon.
          Nawożenie wiosenne – skromna dawka kompostu (2–3 kg/m²) lub nawozu wieloskładnikowego wokół roślin; mięta docenia żyzną i wilgotną glebę; na glebach bardzo ubogich nawożenie stymuluje wzrost i aromat.
          Ściółkowanie wokół roślin – warstwa kompostu lub kory (5–8 cm); utrzymuje wilgoć kluczową dla mięty; przy mięcie polej ściółkowanie obowiązkowe dla ochrony przed mrozem.
      Zbiory liści.
           Regularne ścinanie wierzchołków – co 2–3 tygodnie ścinać wierzchołki pędów dla stymulacji krzewienia; rośliny regularnie ścinane rosną bardziej zwarcie i dają więcej aromatycznych liści; bez ścinania pędy wyciągają się i kwitną szybciej.
           Kontrola rozrastania przez rozłogi – mięta przy wilgotnej i żyznej glebie rozrasta się bardzo agresywnie; wyciągać rozłogi wkraczające w niepożądane miejsca; łopata wbita pionowo wokół kępy ogranicza rozrost; korzenie mięty w pojemnikach wkopanych w ziemię mogą wyrastać przez otwory drenażowe.
           Nawożenie pogłówne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub gnojówki z pokrzywy co 4–6 tygodni; mięta po intensywnych zbiorach docenia regularne zasilenie; w pojemnikach nawozić co 2–3 tygodnie.
        Regularne podlewanie – mięta przy niedoborze wody rośnie słabiej i liście tracą blask; gleba stale lekko wilgotna; podlewać co 3–5 dni przy braku opadów; w pojemnikach codziennie przy ciepłej pogodzie.
           Ścinanie kwiatostanów przy uprawie liściowej – usuwać pojawiające się pędy kwiatostanowe dla opóźnienia kwitnienia i utrzymania intensywnego aromatu liści; możliwe kilkukrotne ścinanie przedłużające fazę liściową.
         Kwitnie mięta pieprzowa.
           Silne cięcie po kwitnieniu – kluczowy zabieg.
           Pobieranie sadzonek i rozłogów do zimowania w domu – wrzesień to doskonały czas na pobranie sadzonek lub rozłogów mięty do zimowania w pojemnikach w domu; posadzić w doniczkach i postawić na jasnym parapecie; możliwe zbiory świeżych liści przez całą zimę.
           Ściółkowanie na zimę.
           Mięta w pojemniku na zimę – przy uprawie pojemnikowej przenieść do chłodnego nieogrzewanego miejsca (2–8°C) lub wnieść na ciepły jasny parapet dla dalszych zbiorów zimą; przy mięcie polej pojemniki zimować w nieogrzewanym pomieszczeniu powyżej 0°C.
           Usunięcie ubiegłorocznych suchych łodyg – wyciąć tuż przy ziemi przed intensywnym wzrostem nowych pędów; stare łodygi kompostować; stanowisko oczyścić ze starych resztek.
           Optymalny termin podziału kęp i rozłogów – marzec to doskonały czas.
          Optymalny termin sadzenia sadzonek – marzec i kwiecień to doskonały czas; sadzić z pełną bryłą korzeniową; przy pojemnikach użyć pojemników min. 25 cm średnicy i głębokości z otworami drenażowymi.
          Podlewanie po posadzeniu i podziale – obfite jednorazowe;
          Nawożenie wiosenne – skromna dawka kompostu (2–3 kg/m²) lub nawozu wieloskładnikowego wokół roślin; mięta docenia żyzną i wilgotną glebę; na glebach bardzo ubogich nawożenie stymuluje wzrost i aromat.
          Ściółkowanie wokół roślin – warstwa kompostu lub kory (5–8 cm); utrzymuje wilgoć kluczową dla mięty; przy mięcie polej ściółkowanie obowiązkowe dla ochrony przed mrozem.
      Zbiory liści.
        Regularne podlewanie – mięta przy niedoborze wody rośnie słabiej i liście tracą blask; gleba stale lekko wilgotna; podlewać co 3–5 dni przy braku opadów; w pojemnikach codziennie przy ciepłej pogodzie.
           Regularne ścinanie wierzchołków – co 2–3 tygodnie ścinać wierzchołki pędów dla stymulacji krzewienia; rośliny regularnie ścinane rosną bardziej zwarcie i dają więcej aromatycznych liści; bez ścinania pędy wyciągają się i kwitną szybciej.
           Nawożenie pogłówne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub gnojówki z pokrzywy co 4–6 tygodni; mięta po intensywnych zbiorach docenia regularne zasilenie; w pojemnikach nawozić co 2–3 tygodnie.
           Kontrola rozrastania przez rozłogi – mięta przy wilgotnej i żyznej glebie rozrasta się bardzo agresywnie; wyciągać rozłogi wkraczające w niepożądane miejsca; łopata wbita pionowo wokół kępy ogranicza rozrost; korzenie mięty w pojemnikach wkopanych w ziemię mogą wyrastać przez otwory drenażowe.
           Ścinanie kwiatostanów przy uprawie liściowej – usuwać pojawiające się pędy kwiatostanowe dla opóźnienia kwitnienia i utrzymania intensywnego aromatu liści; możliwe kilkukrotne ścinanie przedłużające fazę liściową.
        Kwitnie mięta polej.
           Silne cięcie po kwitnieniu – kluczowy zabieg.
           Pobieranie sadzonek i rozłogów do zimowania w domu – wrzesień to doskonały czas na pobranie sadzonek lub rozłogów mięty do zimowania w pojemnikach w domu; posadzić w doniczkach i postawić na jasnym parapecie; możliwe zbiory świeżych liści przez całą zimę.
           Ściółkowanie na zimę.
           Mięta w pojemniku na zimę – przy uprawie pojemnikowej przenieść do chłodnego nieogrzewanego miejsca (2–8°C) lub wnieść na ciepły jasny parapet dla dalszych zbiorów zimą; przy mięcie polej pojemniki zimować w nieogrzewanym pomieszczeniu powyżej 0°C.
       Kwitnie mięta polna.
           Usunięcie ubiegłorocznych suchych łodyg – wyciąć tuż przy ziemi przed intensywnym wzrostem nowych pędów; stare łodygi kompostować; stanowisko oczyścić ze starych resztek.
           Optymalny termin podziału kęp i rozłogów – marzec to doskonały czas.
          Optymalny termin sadzenia sadzonek – marzec i kwiecień to doskonały czas; sadzić z pełną bryłą korzeniową; przy pojemnikach użyć pojemników min. 25 cm średnicy i głębokości z otworami drenażowymi.
          Podlewanie po posadzeniu i podziale – obfite jednorazowe;
          Nawożenie wiosenne – skromna dawka kompostu (2–3 kg/m²) lub nawozu wieloskładnikowego wokół roślin; mięta docenia żyzną i wilgotną glebę; na glebach bardzo ubogich nawożenie stymuluje wzrost i aromat.
          Ściółkowanie wokół roślin – warstwa kompostu lub kory (5–8 cm); utrzymuje wilgoć kluczową dla mięty; przy mięcie polej ściółkowanie obowiązkowe dla ochrony przed mrozem.
      Zbiory liści.
           Regularne ścinanie wierzchołków – co 2–3 tygodnie ścinać wierzchołki pędów dla stymulacji krzewienia; rośliny regularnie ścinane rosną bardziej zwarcie i dają więcej aromatycznych liści; bez ścinania pędy wyciągają się i kwitną szybciej.
           Kontrola rozrastania przez rozłogi – mięta przy wilgotnej i żyznej glebie rozrasta się bardzo agresywnie; wyciągać rozłogi wkraczające w niepożądane miejsca; łopata wbita pionowo wokół kępy ogranicza rozrost; korzenie mięty w pojemnikach wkopanych w ziemię mogą wyrastać przez otwory drenażowe.
           Nawożenie pogłówne – skromna dawka nawozu wieloskładnikowego lub gnojówki z pokrzywy co 4–6 tygodni; mięta po intensywnych zbiorach docenia regularne zasilenie; w pojemnikach nawozić co 2–3 tygodnie.
        Regularne podlewanie – mięta przy niedoborze wody rośnie słabiej i liście tracą blask; gleba stale lekko wilgotna; podlewać co 3–5 dni przy braku opadów; w pojemnikach codziennie przy ciepłej pogodzie.
           Ścinanie kwiatostanów przy uprawie liściowej – usuwać pojawiające się pędy kwiatostanowe dla opóźnienia kwitnienia i utrzymania intensywnego aromatu liści; możliwe kilkukrotne ścinanie przedłużające fazę liściową.
         Kwitnie mięta zielona.
           Silne cięcie po kwitnieniu – kluczowy zabieg.
           Pobieranie sadzonek i rozłogów do zimowania w domu – wrzesień to doskonały czas na pobranie sadzonek lub rozłogów mięty do zimowania w pojemnikach w domu; posadzić w doniczkach i postawić na jasnym parapecie; możliwe zbiory świeżych liści przez całą zimę.
           Ściółkowanie na zimę.
           Mięta w pojemniku na zimę – przy uprawie pojemnikowej przenieść do chłodnego nieogrzewanego miejsca (2–8°C) lub wnieść na ciepły jasny parapet dla dalszych zbiorów zimą; przy mięcie polej pojemniki zimować w nieogrzewanym pomieszczeniu powyżej 0°C.
          Kwitnie miodownik melisowaty.
     Kwitnie motylek wisteoński.
      Kwitnie namulnik brzegowy.
         Kwitnie naparstnica purpurowa.
          Kwitnie naparstnica wełnista.
          Kwitnie naparstnica zwyczajna.
         Kwitnie naparstnica żółta.
       Kwitnie niepokalanek pospolity.
        Kwitnie nikandra miechunkowata.
          Kwitnie drzewo oliwne.
         Kwitnie ożanka pierzastosieczna.
         Kwitnie ożanka właściwa.
    Kwitnie pachystachys żółty.
        Kwitnie pantofelnik.
          Wysiew nasion papryki rocznej pod szkło.
         Pielęgnacja rozsady.
          Rozłożenie czarnej folii lub agrowłókniny na grządkach – ogrzewa glebę przed sadzeniem; papryka przy zimnej glebie rośnie bardzo słabo nawet przy ciepłym powietrzu.
          Sadzenie rozsady pod tunel foliowy od początku maja – pod tunelem temperatura jest wystarczająco wysoka; rozstawa 40–50 cm × 50–60 cm; sadzić z pełną bryłą korzeniową.
          Sadzenie rozsady na zewnątrz nie wcześniej niż 20–25 maja.
          Ściółkowanie gleby wokół roślin – czarna folia lub słoma (8–10 cm); ogrzewa glebę; zatrzymuje wilgoć; hamuje chwasty; kluczowe dla ciepłolubnej papryki w Polsce.
          Nawożenie startowe.
          Ochrona przed chłodem – przy prognozowanym ochłodzeniu poniżej 12°C okryć agrowłókniną; papryka ginie przy przymrozku i bardzo słabo rośnie przy chłodzie.
           Nawożenie co 2 tygodnie.
           Mszyce - kontrola.
           Odchwaszczanie – płytkie dla nieuszkadzania płytkich korzeni papryki; po rozrośnięciu roślin chwasty naturalnie tłumione.
       Kwitnie papryka roczna.
         Regularne i równomierne podlewanie.
           Szczypanie pierwszego pąka kwiatowego.
          Nawożenie co 7–14 dni.
           Obserwacja owoców – zgnilizna wierzchołkowa.
           Usuwanie dolnych liści – przy silnym zagęszczeniu roślin usunięcie dolnych liści poprawia cyrkulację powietrza i ogranicza choroby grzybowe.
           Wciornastki i przędziorek – kontrola.
         Szczyt zbiorów najpierw zielonych owoców później kolorowych.
           Obserwacja pod kątem szarej pleśni i mączniaka.
          Zbiory nasion.
          Obserwacja pod kątem zarazy ziemniaczanej – przy chłodnej i mokrej jesieni możliwe porażenie podobne jak u pomidora; usuwać porażone liście i owoce; opryski miedziowe profilaktycznie.
           Głęboka uprawa gleby po zbiorach – przekopanie z kompostem pod przyszłe nasadzenia.
        Kwitnie penstemon bródkowy.
           Główny termin wysiewu nasion na rozsadę.
           Pikowanie siewek.
          Sadzenie na zewnątrz wyłącznie po 15 maja.
          Szczypanie wierzchołka (pinching).
          Ślimaki groźne dla świeżo posadzonej rozsady – wystawiać pułapki lub stosować bariery.
          Deadheading.
           Uwaga przy deszczowej pogodzie – mokre kwiaty petunii grandiflora kleją się i brązowieją; odmiany multiflora i Surfinia są bardziej odporne na deszcz.
           Cięcie regeneracyjne.
       Kwitnie petunia ogrodowa.
         Nawożenie co 7–14 dni.
         Regularne, obfite podlewanie.
           Cięcie regeneracyjne w połowie miesiąca.
           Obserwacja pod kątem mszyc, przędziorka i wciornastków.
           Obserwacja pod kątem szarej pleśni.
           Zbiór nasion – z odmian gatunkowych (nie F1) możliwy zbiór nasion, gdy torebki nasienne brązowieją i wysychają.
          Pobieranie sadzonek do zimowania.
           Wniesienie sadzonek do domu przed przymrozkami – ukorzenione sadzonki przenieść na jasny, słoneczny parapet lub pod lampę wzrostową; temperatura min. 15°C. Usunięcie roślin z rabat i pojemników po przymrozkach – kompostowanie zdrowych resztek.
         Kwitnie pływacz zaniedbany.
         Kwitnie pływacz zwyczajny.
         Kwitnie pokrzyk wilcza jagoda.
          Wysiew nasion pomidora na uprawę w szklarni.
          Wysiew nasion pomidora na uprawę otwartą.
        Nawożenie podstawowe (przed sadzeniem) wiosna lub jesień (obornik jesienią).
          Wysadzanie do gruntu siewek pomidora w uprawach szklarniowych.
          Pielęgnacja rozsady.
           Nawożenie startowe (przy sadzeniu).
          Palikowanie pomidorów.
          Wysadzanie do gruntu siewek pomidora w uprawach otwartych.
          Ściółkowanie gleby.
          Nawożenie startowe.
       Zbiory plonów pomidora.
          Nawożenie pogłówne (w trakcie wegetacji).
        Kwitnie pomidor zwyczajny.
          Usuwanie bocznych pędów (pasynkowanie).
         Nawożenie co 2 tygodnie.
          Mszyca – kolonie na wierzchołkach pędów.
          Pierwsze objawy zarazy ziemniaczanej (Phytophthora infestans).
           Usuwanie dolnych liści – liście poniżej pierwszego grona owocowego usunąć dla poprawy cyrkulacji powietrza; poprawia też dostęp światła do owoców.
          Zacinanie wierzchołka (topping) – od połowy sierpnia.
           Sprzątanie po uprawie.
       Kwitnie poziewnik polny.
       Kwitnie poziewnik szorstki.
       Kwitnie poziewnik wąskolistny.
         Kwitnie przetacznik bluszczykowaty.
       Kwitnie przetacznik bobowniczek.
        Kwitnie przetacznik bobownik.
         Kwitnie przetacznik długolistny.
        Kwitnie przetacznik kłosowy.
        Kwitnie przetacznik leśny.
       Kwitnie przetacznik macierzankowy.
        Kwitnie przetacznik nitkowaty.
        Kwitnie przetacznik ożankowy.
Kwitnie przetacznik perski.
         Kwitnie przetacznik pierzastosieczny.
    Kwitnie przetacznik polny.
     Kwitnie przetacznik rolny.
         Kwitnie przetacznik rozesłany.
       Kwitnie psianka czarna.
          Kwitnie psianka dzióbkowata.
      Kwitnie psianka koralowa.
         Kwitnie psianka słodkogórz.
         Kwitnie pszczelnik wąskolistny.
       Kwitnie pszeniec gajowy.
       Kwitnie pszeniec różowy.
       Kwitnie pszeniec zwyczajny.
         Kwitnie pysznogłówka dęta.
         Kwitnie pysznogłówka dwoista.
Termin zbioru rozmarynu.
           Wysiew nasion rozmarynu pod szkło.
           Wiosenna ocena po zimie i cięcie uszkodzonych pędów.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego – marzec i kwiecień to doskonały czas.
           Nawożenie wiosenne – minimalne lub żadne; rozmaryn doskonale rośnie na glebach ubogich; nadmiar azotu powoduje bujny miękki wzrost wrażliwy na mróz i mniej aromatyczny; ewentualnie skromna dawka nawozu do roślin śródziemnomorskich lub wapna na glebach kwaśnych.
           Ściółkowanie – warstwa żwiru lub grysu wapiennego (5–8 cm) wokół rośliny; poprawia drenaż przy szyjce korzeniowej; odzwierciedla ciepło na dolne pędy; nie organiczna ściółka kompostowa zwiększająca wilgotność.
      Kwitnie rozmaryn lekarski.
           Absolutny zakaz nawożenia azotem – azot powoduje miękki bujny wzrost wrażliwy na mróz i o słabszym aromacie; rozmaryn najlepszy na glebach ubogich i przepuszczalnych.
           Optymalny termin pobierania sadzonek – maj i czerwiec to doskonały czas; ukorzeniane w piasku pod folią; ukorzenianie 4–8 tygodni.
           Cięcie formujące po kwitnieniu – maj to optymalny czas na cięcie formujące po wiosennym kwitnieniu; skrócić pędy kwiatostanowe i przedłużyć o 1/3; nadać krzewowi regularny kształt; rozmaryn bez cięcia po kilku latach rozsypuje się i drewnieje, tracąc dekoracyjność; nigdy nie ciąć w stare drewno bez zielonych listków.
          Wysadzanie siewek rozmarynu do gruntu.
          Pobieranie sadzonek półzdrewniałych – czerwiec i lipiec to doskonały czas; pędy tegoroczne częściowo stwardniałe; ukorzenianie w piasku lub perlicie pod folią lub mgłą; ukorzenianie się 4–8 tygodni.
           Obserwacja zdrowia roślin – przy wilgotnej glebie i słabym drenażu możliwa zgnilizna korzeni; objaw: nagłe więdnięcie i brązowienie całych gałęzi; usunąć chore rośliny i poprawić drenaż; rozmaryn ginie przy stale mokrej glebie.
           Oliwa rozmarynowa – we wrześniu doskonały termin na przygotowanie oliwy rozmarynowej; świeże gałązki umieścić w butelce z oliwą z oliwek; odstawić na 2–4 tygodnie; doskonałe do smażenia pieczenia i marynat; przechowywać w chłodnym ciemnym miejscu.
           Sadzenie jesienne – wrzesień to możliwy termin sadzenia; rośliny muszą się zakorzenić przed mrozami; przy uprawie gruntowej ryzyko przy późnym sadzeniu jest wysokie; bezpieczniejsze sadzenie wiosną.
          Przygotowanie do zimy – kluczowy miesiąc przy uprawie gruntowej – przygotowanie okrycia agrowłókniną lub jutą dla roślin gruntowych przed nadejściem mrozów; okrycie przy pierwszych stałych mrozach (zazwyczaj listopad); przedwczesne okrycie może powodować gnicie przy wilgotnej jesiennej pogodzie.
          Absolutny zakaz cięcia – nie ciąć rozmarynu w październiku ani późniejszych miesiącach; cięcie powoduje wzrost delikatnych pędów przemarzających zimą; następne cięcie dopiero wiosną po kwitnieniu.
          Pojemniki – przeniesienie do zimowiska.
       Kwitnie rzęśl wiosenna.
        Kwitnie serdecznik pospolity.
Kwitnie fiołek afrykański.
           Kontrola długich strąków na gałęziach.
           Optymalny termin cięcia pielęgnacyjnego i formującego.
          Optymalny termin sadzenia wiosennego.
           Podlewanie, jeśli gleba jest przesuszona po zimie.
          Nawożenie.
           Sprzątanie spod drzewa.
           Możliwy wysiew nasion.
          Późny rozrost liści.
           Ściółkowanie pod drzewem (kora sosnowa, zrębki, 8–10 cm).
           Obserwacja pod kątem pierwszych szkodników – mszyce na pąkach i młodych liściach.
           Nawożenie pogłówne.
          Surmia wrażliwa na późne przymrozki po rozwinięciu liści.
        Obserwacja pod kątem mszycy.
           Pielenie i odchwaszczanie pod drzewem – szczególnie ważne przy młodych drzewach; uzupełnienie ściółki.
        Regularne podlewanie.
           Kontrola chwastów pod drzewem.
          Kwitnie surmia zwyczajna.
           Obserwacja pod kątem szrotówka kasztanowcowiaczka.
          Pojawiają się strąki.
           Nawożenie: ostatnia dawka nawozu dla młodych drzew do 5 lat.
           Uzupełnienie ściółki pod drzewem przed jesienią.
           Przebarwienie liści.
          Doskonały termin sadzenia jesiennego.
           Ściółkowanie korzeni świeżo posadzonych drzew.
           Zbiór nasion.
           Opadanie liści.
           Obfite podlewanie przed zimą.
       Kwitnie szałwia błyszcząca.
          Wysiew nasion szałwii lekarskiej pod szkło.
           Sprawdzenie pH gleby.
          Pierwsze cięcie pielęgnacyjne.
     Okres zbioru surowca zielarskiego szałwii lekarskiej.
           Pielęgnacja rozsady.
           Podział starszych kęp.
        Zbieranie nasion do celów siewnych.
           Wysadzanie siewek szałwii lekarskiej.
         Podlewanie bardzo umiarkowane.
           Szczypanie wierzchołków młodych roślin.
         Kwitnie szałwia lekarska.
           Rozmnażanie przez sadzonki wierzchołkowe.
          Cięcie po kwitnieniu.
           Rozmnażanie przez sadzonki półzdrewniałe.
           Przeszczep wybranych roślin z ogrodu do doniczki.
           Posadzenie ukorzenionych sadzonek.
        Kwitnie szałwia łąkowa.
        Kwitnie szałwia okręgowa.
         Kwitnie szałwia omszona.
         Kwitnie szałwia zielona.
         Kwitnie szanta zwyczajna.
         Kwitnie szelężnik mniejszy.
       Kwitnie szelężnik włochaty.
      Kwitnie świetlik łąkowy.
         Kwitnie świetlik wyprężony.
         Kwitnie świetlik zwarty.
          Kwitnie tłustosz pospolity.
        Kwitnie trędownik bulwiasty.
         Kwitnie trędownik wiosenny.
        Kwitnie machorka.
        Kwitnie tytoń skrzydlaty.
        Kwitnie tytoń szlachetny.
        Kwitnie werbena pospolita.
       Kwitnie werbena ogrodowa.
           Główny termin wysiewu nasion na rozsadę – od początku lutego w ogrzewanym pomieszczeniu lub pod lampą wzrostową.
           Pielęgnacja rozsady.
          Drugi wysiew nasion – możliwy od połowy marca dla kolejnej partii rozsady kwitnącej w czerwcu–lipcu; postępować jak przy lutowym wysiewie.
          Hartowanie rozsady – od połowy kwietnia stopniowe wystawianie rozsady na zewnątrz przy temperaturze powyżej 8°C; wyżlin toleruje lekkie przymrozki po zahartowaniu (do –3°C); zaczynać od 1–2 h w osłoniętym miejscu bez bezpośredniego słońca; stopniowo zwiększać ekspozycję przez 2–3 tygodnie.
          Wysiew nasion bezpośrednio do gruntu – od połowy kwietnia możliwy wysiew na grządkę; nasiona na powierzchnię lub bardzo płytko; przykryć cienką warstwą piasku lub nie przykrywać; kiełkowanie po 14–21 dniach; rośliny z bezpośredniego wysiewu kwitną później (lipiec–sierpień).
          Sadzenie rozsady po 15 maja – po ustąpieniu ryzyka silniejszych przymrozków sadzić wszystkie partie rozsady; wyżlin preferuje chłodniejszą pogodę więc sadzenie w maju zapewnia optymalne warunki startowe.
         Ślimaki groźne dla świeżo posadzonej rozsady – wystawiać pułapki; stosować bariery miedziane; wyżlin jest atrakcyjny dla ślimaków.
        Kwitnie lwia paszcza.
        Regularne deadheading – usuwanie przekwitłych kwiatostanów tuż poniżej ostatniego kwiatu stymuluje tworzenie pędów bocznych z nowymi kwiatostanami; klucz do długiego i obfitego kwitnienia; bez deadheadingu wyżlin szybko ogranicza kwitnienie.
        Nawożenie co 2–3 tygodnie – nawóz wieloskładnikowy z podwyższoną zawartością potasu i fosforu stymuluje intensywne kwitnienie; unikać nadmiaru azotu powodującego bujny wzrost kosztem kwitnienia.
        Regularne podlewanie – czerwiec bywa upalny; wyżlin przy suszy ogranicza kwitnienie; co 5–7 dni przy braku opadów.
          Monitoring rdzy – przy wilgotnej pogodzie pomarańczowe plamy na spodniej stronie liści; usuwać porażone liście; opryski fungicydami miedziowymi; dobra cyrkulacja powietrza jako profilaktyka; rdza jest jedną z najpoważniejszych chorób tego gatunku.
           Silne cięcie letnie dla jesiennego kwitnienia.
           Obserwacja pod kątem mszyc – kolonie na wierzchołkach pędów; przy małej liczbie biedronki wystarczają.
          Zbiory nasion.
         Kwitnie zaraza bluszczowa.
          Kwitnie zaraza czerwonawa.
         Kwitnie zaraza drobnokwiatowa.
         Kwitnie zaraza gałęzista.
        Kwitnie zaraza krwistoczerwona.
       Kwitnie zaraza macierzankowa.
         Kwitnie zaraza wielka.
          Kwitnie zaraza żółta.
          Czas sadzenia wczesnych ziemniaków. W południowo-zachodniej części Polsski można sadzić z początkiem marca. W pozostałych rejonach na przełomie marca i kwietnia.
           Sadzenie sadzeniaków.
           Nawożenie mineralne.
           Podkiełkowywanie sadzeniaków.
           Przygotowanie grządek.
          Czas sadzenia odmian późnych ziemniaków.
           Pierwsze liście przebijają się przez ziemię.
           Pierwsze obredlanie (obsypywanie).
         Zbiór ziemniaków wczesnych.
          Podlewanie.
           Nawożenie potasowe — kluczowe dla jakości i wielkości bulw.
          Kontrola stonki — zbieraj jaja (żółte skupiska pod liśćmi), larwy i dorosłe owady.
         Obserwacja pod kątem zarazy ziemniaczanej (Phytophthora infestans).
           Drugie obredlanie.
        Kwitnie ziemniak.
           Zbiory odmian bardzo wczesnych i wczesnych.
           Zbiory odmian średnio-wczesnych.
           Zbiory odmian średnio-wczesnych.
          Zbiór ziemniaków późnych.
          Nawozimy grunt pod uprawę ziemniaka obornikiem.
           Porządkowanie grządek.
         Kwitnie żelaźniak bulwiasty.
         Kwitnie żółwik nagi.


Filmy


Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • Lucjan Rutkowski — Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, ISBN 978-83-01-14342-8, PWN SA 2004
  • Pod redakcją Alicji i Jerzego Szweykowskich — Słownik botaniczny, ISBN 83-214-1305-6, Wiedza Powszechna 2003
  • Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski — Botanika. Systematyka, ISBN 978-83-01-13953-7, PWN 2013

© medianauka.pl, 2017-05-08, RZAD-137/23732
Data aktualizacji artykułu: 2023-12-25





FacebookWhatsAppTwitter/XLinkedInEmail
©® Media Nauka 2008-2026 r.