Kozica północna

Kozica północna (dawniej po prostu kozica) (Rupicapra rupicapra) to rodzimy ssak z rodziny krętorogich. Kozice mają rogi biegnące prostopadle do głowy, haczykowato zakończone. Poroże występuje u samców i samic. Ciało jest pokryte sierścią, krótką latem, długą zimą. Ubarwienie szarobrunatne z ciemną pręgą na grzbiecie. Nogi przystosowane do poruszania się po stromych skałach, pod kopytami znajdują się elastyczne, wgłębione zgrubienia.

Zdjęcia - galeria

Kliknij w obrazek, aby go powiększyć lub wyświetlić galerię, pokaz slajdów i dodatkowe opisy zdjęć.


Występowanie i środowisko PL

Obszar występowania tego gatunku to Tatry, Góry Kantabryjskie, Pireneje, Alpy, Apeniny, Karpaty Wschodnie, góry Półwyspu Bałkańskiego, Azji Mniejszej i Kaukaz. Mieszka wysoko w górach. Tylko zimą schodzi do lasów w dolinach.

Zamieszkuje wysokie partie gór. Nie lubi upału.

W Tatrach kozice można obserwować w okolicy Czerwonych Wierchów, na Kasprowym Wierchu, w Dolinie Rybiego Potoku, na zboczach Miedzianego od strony Doliny Pięciu Stawów, a także pomiędzy Świnicą a Wielkim Wołoszynem. Niestety wpływ turystyki bardzo negatywnie odbija się na tych zwierzętach.

Tryb życia i zachowanie

Latem kozica jest aktywna rano i wieczorem, zimą o różnych porach. Żyje w stadach do kilkunastu sztuk. Lubi odpoczywać w dzień na nasłonecznionych stokach. Stare samce są samotnikami. Młode samce trzymają się w stadkach. Stadu przewodzi zawsze samica. Stado trzyma się swojego terytorium.

Morfologia i anatomia

Długość ciała wynosi od 100 do 130 cm. Maksymalna wysokość w kłębie to 80-90 cm. Rogi posiadają samce i samice. Mają do 25 cm długości, są zakrzywione na końcach ku tyłowi. Za rogami kozica ma specjalne gruczoły, które wydzielają substancję wykorzystywaną do znaczenia terytorium. Samica waży 25-45 kg, samiec kozicy może ważyć od 30 do 60 kg. Waga jest uzależniona od pory roku. Największe zapasy tłuszczu kozice mają zgromadzone w swoim ciele tuż przed zimą.

Pożywienie

Latem zjada rośliny zielne, trawy, pędy drzew i krzewów, zimą zaś mech, porosty, korę drzew. Wodę pozyskuje z lizania śniegu. Latem gromadzi duży zapas tłuszczu, który zużywa zimą.

Rozmnażanie

Ruja przypada na listopad-grudzień. Ciąża trwa 153-210 dni. Samica w maju lub czerwcu rodzi zwykle jedno młode, które po urodzeniu jest w dużym stopniu samodzielne już po 2 godzinach od porodu. Laktacja trwa 3-4 miesiące. Młode pozostają przy matce do 1,5 roku. Dojrzałość płciową samice uzyskują po 3 latach życia, samce po czterech.

Ochrona i zagrożenia LC

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. W Polsce gatunek ten znajduje się pod ochroną. Podgatunek - kozica tatrzańska (R. r. tatrica), który żyje w naszych Tatrach jest krytycznie zagrożony wymarciem. Ma status CR w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Podgatunek R. r. cartusiana ma status VU - jest narażony na wymarcie.

Ciekawostki

Kozica może skoczyć z wysokości 8 m, nie ponosząc przy tym żadnej szkody dla organizmu. Może też stać pochylona w dół na stromej ścianie skalnej.

Kozica tatrzańska to jeden z najrzadziej występujących ssaków w naszym kraju. Po naszej stronie Tatr żyje zaledwie około 100-200 osobników.

Kozica jest symbolem Tatrzańskiego Parku Narodowego

Podgatunki

Wyróżniamy następujące podgatunki:

  • Rupicapra r. asiatica - kozica anatolijska, Lydekker, 1908
  • Rupicapra r. balkanica - kozica bałkańska, Bolkay, 1925 - zasiedla Bałkany
  • Rupicapra r. carpatica - kozica karpacka, Coutourier, 1938 - zasiedla Karpaty (Rumunia)
  • Rupicapra r. cartusiana - kozica kartuska, Coutourier, 1938
  • Rupicapra r. caucasica - kozica kaukaska, Lydekker, 1910 - zasiedla Kaukaz
  • Rupicapra r. rupicapra - kozica alpejska, (Linnaeus, 1758) - zasiedla Alpy
  • Rupicapra r. tatrica - kozica tatrzańska, Blahout, 1971 - zasiedla Tatry
Pytania

Pytania

Co to jest kozica górska?

Kozica górska to pospolite określenie w naszym kraju kozicy tatrzańskiej.




Kalendarz przyrody

123456789101112

Opis

          Trwa okres rui u kozicy
           Rodzą się młode kozice
Pokaż tylko bieżące wydarzenia


Pokrewne gatunki ssaków

ikonaŻubr europejski
Bison bonasus
ikonaMuflon
Ovis musimon
ikonaTur leśny
Bos primigenius
ikonaKoza domowa
Capra hircus
ikonaOwca domowa
Ovis aries
ikonaSkocznik antylopi
Antidorcas marsupialis
ikonaAddaks, adaks
Addax nasomaculatus
ikonaAnoa nizinny, bawołek
Bubalus depressicornis
ikonaAntylopik przylądkowy
Raphicerus melanotis
ikonaAntylopowiec szablorogi
Hippotragus niger
Krętorogie, pustorożce, wołowate
Krętorogie, pustorożce, wołowate

Zobacz inne gatunki
z tej rodziny.

Jak dużo jedzą zwierzęta?

Jak dużo jedzą zwierzęta?

Czy tylko człowiek bywa obżartuchem? Czy w świecie zwierząt również można znaleźć łakomczuchów? Ile pokarmu zjadają różne zwierzęta?


© medianauka.pl, 2012-12-30, GAT-221
Data aktualizacji artykułu: 2022-04-21



Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN - Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 https://www.iucnredlist.org
  • pod red. Kazimierza Kowalskiego - Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna 1975
  • Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz - Polskie nazewnictwo ssaków świata, 978-83-88147-15-9, Muzeum i Instytut Zoologii PAN 2015
  • Alfred Brehm - Życie zwierząt. Ssaki, PWN 1963
  • Włodzimierz Serafiński, Ewa Wielgus-Serafińska - Ssaki zwierzęta świata, ISBN 83-01-05877-3, PWN 1988
  • Praca zbiorowa - Ilustrowana encyklopedia ssaków Polski - atlas, ISBN 978-83-7705-871-8, P.H.W. FENIX 0



Polecamy w naszym sklepie

Kolorowe skarpetki urodzinowe
Animalium
Puzzle 1000 Ssaki
Montessori - Zwierzęta
Biblioteczka Montessori. Przyroda
Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© ® Media Nauka 2008-2022 r.