Logo Media Nauka

Nocek duży (Myotis myotis)
© Joachim Neumann - stock.adobe.com

Nocek duży

Nocek duży (Myotis myotis) to największy z naszych polskich nietoperzy. Ciało pokryte szarobrązowym futerkiem na grzbiecie i jasnym na stronie brzusznej. Nie ma płatka przy ostrodze. Ma duże uszy ze spiczastymi koziołkami. Ma charakterystyczne czerwonawe, nieowłosione policzki.

Występowanie i środowisko PL

Europa. Nie występuje w jej północnej części. Północna Afryka, Azja Mniejsza, Liban. Latem można go spotkać na strychach, rzadko w jaskiniach. Zimą zamieszkuje jaskinie i inne podziemia.

Tryb życia i zachowanie

Latem samice tworzą kolonie, które mogą liczyć nawet 1000 sztuk. Zimują pojedynczo lub w koloniach. Wszystkie nocki duże z południowej części Polski mające ponad rok na zimę odlatują do jaskiń po południowej stronie Karpat.

Lot nocka dużego jest powolny i nierówny. Z ukrycia wylatuje już po zmroku, jest więc trudny do zaobserwowania.

Pożywienie

Większe owady.

Rozmnażanie

Samice gromadzą się w kolonie rozrodcze. Rodzą młode w czerwcu. Młode stają się samodzielne po dwóch miesiącach od chwili narodzin.

Ochrona i zagrożenia LC

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Niegdyś był to bardzo liczny gatunek. Stosowanie środków chemicznych w rolnictwie przyczynia się do spadku jego liczebności.

Ciekawostki

To największy polski nietoperz. Jest jednocześnie największym nietoperzem w Europie. To jednocześnie jeden z najczęściej spotykanych nietoperzy w naszym kraju.

Zdjęcia - galeria


© medianauka.pl, 2012-12-29, GAT-212


Kalendarz przyrody

123456789101112

Opis

ukryj/pokaż
Nocek duży
           

Rodzą się młode nocki duże w koloniach rozrodczych

Pokaż tylko bieżące wydarzenia



Pokrewne gatunki ssaków

ikonaNocek Natterera
Myotis nattereri
ikonaNocek orzęsiony
Myotis emarginatus
ikonaNocek rudy
Myotis daubentonii
ikonaNocek wąsatek
Myotis mystacinus
Mroczkowate
Mroczkowate

Zobacz inne gatunki
z tej rodziny.



Bibliografia

Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:

  • IUCN - Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 IUCN
  • Hanna i Antoni Gucwińscy - Zoologia Tom I Ssaki Część I Leksykon popularnonaukowy., ISBN 83-88988-01-8, Albatros 2003
  • Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz - Polskie nazewnictwo ssaków świata, 978-83-88147-15-9, Muzeum i Instytut Zoologii PAN 2015

Niektóre treści nie są dostosowane do Twojego profilu. Jeżeli jesteś pełnoletni możesz wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. W ten sposób będziesz miał także wpływ na rozwój naszego serwisu.
© Media Nauka 2008-2020 r.